Konu: Allah vardir diyoruz ama, yokmuş gibi davraniyoruz‏

"Hatırla ki Rabbin meleklere: Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım, dedi. Onlar: Bizler hamd ile Seni tesbih ve seni takdis edip dururken, yeryüzünde fesat çıkaracak, orada kan dökecek insanı mı halife kılıyorsun? dediler. Allah da onlara: Sizin bilemeyeceğinizi, herhalde ben bilirim, dedi." (Bakara 30)

Aşura: Muharremin onuncu günü. Ehli Beyt'in Hz. Hüseyin ile birlikte şehit edildiği gün. 72 kişilik dert ortağı ile birlikte bir ailenin uğradığı toplu katliam… Hem de nasıl bir aile? Düşmanlarına karşı yaptığı son konuşmada: "Ben Peygamber'in kızının oğlu değil miyim? Benim dedem Hz. Muhammed (sav), annem Fatıma Zehra, babam da Ali değil midir? Hatırlamaz mısınız?" diye soran Cennetin Genç Efendisi künyesini bizzat Sevgili Efendimiz'den (sav) almış bir yiğit; Hz. Hüseyin'in reisliğini yaptığı aile… Ehli Beyt'in şehadet günü…

Rahmetli Asım Köksal, Hz. Hüseyin'in Kerbela'daki yarelerini "dert ortağı" şeklinde yazmış. Şairlerin Piri Fuzuli ise, Kerbela'daki şehitlerden "fedai" olarak söz ediyor.
Şehitlik mertebesi, kulun Rabbine yakınlığı konusunda fena bulduğu, fenafillah denilen en yüksek mertebeyi işaret eder. Şehit, şahittir. Perdesiz ve aralıksız, yakından daha da yakın, hatta bizzat içinde anlamlarını haiz… Onlar, kendilerini Hak yoluna feda ettiler.

Kerbela günü, Hz. Hüseyin, kendisiyle beraber durmaya karar vermişlere hitaben, onları salıvermek, düşmanın azgınlığından azad etmek istedi, her birine tek tek yola çıkın, onların asıl istediği benim diyerek yol verdi… O zaman orada bulunan aşk ehli, "Senden sonra yaşamak bize hayat değildir, biz senin derdinle hemderdiz, senin derdine ortak olmak için bizi sabredenlerden bulacaksın" dediler ağlayarak… Bu sözleşme, aşk sözleşmesidir. Bu, aşkın yemini, aşkın ta kendisidir. Hüseyin'i bırakmadılar… Haddizatında bırakmadıkları Resulullah'tı, bırakmadıkları Allah'a verdikleri sözdü!

Akıllara durgunluk veren vaziyetti Kerbela'da yaşadıkları… Henüz Peygamber arkadaşları olan sahabelerin hayatta olduğu bir dönemde, başka bir kavimden ya da başka bir dinden veya farklı bir lisanı konuşan insanlar tarafından değil, bizzat kendi toplumlarından yetişmiş insanlardı onlara kılıç çekenler…

Son nefesinde Hz. Hüseyin'in söylediği gibi, "şu anda günlerden Cuma'dır ve namaz vaktidir, şu anda camilerin minberlerinde hutbe okuyan imamlar, benim dedeme selat ve selavat getirmektedir…" Akıllara durgunluk verecek bir gözü dönmüşlük!

Ne için?
Mal, mülk, mühür, yetki, siyaset, makam, mevki için…
Kanı dökülen kimdir?
Evlad-ı Resul.

Başı gövdesinden ayrılıp melunlara sunulan, kızlarının ellerine zincirler takılıp sokaklarda dolandırılan kimlerdir? Bir damla suyun çok görüldüğü, bebeklerin kundaklarında oklandığı, çadırları ateşe verilen, yanaklarından vurulan, Fırat kenarında suya hasret avuçlarından kanatılan, kesilip doğranan kimlerdir?

O anda, felek sersemledi, zaman dairesi şaşırarak sendeledi, göklerdekiler yerlere indi, sahralarda kurt ile kuş birbirine sarılıp ağlaştı, gökyüzü kederden çatlayacaktı… Kainat derin bir sızıyla büküldü… Toprak yüzünü yardı, titredi, Melekler bile ağladı…
Allahım bu nasıl işti?

"Eğer, Hz. Muhammed'in (sav) dini, benim kanım yere dökülmeden hayatını sürdüremeyecekse, ben şehadete hazırım" dedi Kerbela Şahı Hüseyin…
"Onursuz bir hayatı yaşamaktansa, şerefli bir ölümü tercih ederim" diye haykırdı. Ve kendisini Hak uğrunda feda etti…

Nasıl etmesindi ki?
O, Resulullah terbiyesiyle Vahiy Evi'nde büyütülmüş bir yiğitti. Ehli Beyt infak okulunun talebesi olarak yetiştirilmişti: İstemesi istenmeyen kişiler. Onlar, hep vermek üzere aldıkları nebevi terbiye gereği, hep ikram eden, bağışlayan, feda eden, veren ve sunanlar idi… Hattızatında o kadar çok vermişlerdi ki, Hasan ve Hüseyin'e geldiğinde sıra, can'dan feda etme hududuna dayanmışlardı… Onlar sadece infak eden, dağıtan, pay eden değildi artık Kerbela Gününde. Kerbela Gününde onlar, bizzat infak edilenlerdi, dağıtılan, pay edilen, ikram edilenlerdi…
Onların zalime baş eğmemeleri, hiçbir baskı gücünü kendilerine ilah etmemeleri, hiçbir tanrılık taslayıcının karşısında korkmadan sabırla Allah'ı anmaları, bize bir uyanış, bir diriliş hatırası olarak hediye ve vasiyet kılındı.

Kerbela, kıyamete kadar devam edecek bir Furkan Günü'dür. Furkan, farklar demek, ayrışmalar demek. Biz her anımızda bu seçim üzereyiz: Hak ve Batıl hakkında, Allah bizi, hak yanını tercih edenlerden eylesin…

Kerbela Gününde, Allah'ın selat ve selamı Resul'ün ve ehli a'linin üzerine olsun…

amin ...

vardır diyenlere sorulmuş gibi açılmış konu =)

Allah vardir diyoruz ama, yokmuş gibi davraniyoruz‏

dogal davranmayı tercıh ederım varlıgı yoklugu benı ılgılendırmıyor benım kendı varlıgım onu yaşamam daha önemlı.

Bence adi ALLAH olur ,TANRI olur bir yaradan var ama bu peygamber hazretlerini (topunu) ve kitaplari onun gonderdigine inanmiyorum.
Devrinin IQ su yuksek adamlari milleti kafalamis.

barristor tarafından gönderildi.

Bence adi ALLAH olur ,TANRI olur bir yaradan var ama bu peygamber hazretlerini (topunu) ve kitaplari onun gonderdigine inanmiyorum.
Devrinin IQ su yuksek adamlari milleti kafalamis.

muhammed bir devrim yapmak istemiş..ve kaynağını tanrdan gelen vaahiylerden almış..böyle iddia etmiş....çünkü o zaman ki hristyan ve yahudi kolonilerinin yaşantısı hicaz araplarından çok ileriydi..daha bilgili ve medeni idiler..neden Araplarında bir peygamberi olmasındi ki arapların neyi eksikti...40 yaşına kadar gezdi dolaştı..diğer dinlerden bilgi topladı...en çok ta yemenli rahman ve haticenin alim amca oğlu verakadan... birde kisra papazı bahira

yine 35 yaşında kabenin yeniden yapılması esnasında ebu vehbin halka hitaben yaptığı konuşmadan etkilendiğini düşünüyorum...o bu kabenin inşasına zina mehirinden ve hırsızlıktan para kazananların yardım yapmamasını istedi...

bir de eski dönem cahiliye devri arap şiirlerinin üslubu ile kuranın üslubunun ne kadar benzer olduğunu görmek gerekir..

hatta peygamber doğmadan önce bile yazılmış şiirlrer de bol bol "and olsun ki...şüphesiz..bilmezler mi" vs gibi kuranda bol olan kelimeleri görürüz...

yine arapların cahiliye devrinde hırsızların elini kesmesi ve kuranda da aynı hükmün yeralması...çok ilg
nçtir...


fakat ne kadar anlatırsak anlatalım..din herzaman bilimin ve mantığın önüne geçecektir..

çünkü din..öteki dünya vaad eder..gözler kalpler ve ruhlar buna inanmak ister...

tıpkı oğlunun geri zekalı olduğuna inanamayan binlerce ebeveynler gibi...çünkü oğlunun akıllı olduğuna inanmak onu mutlu eder...

gerçekler serrtir bir tokat gibi..