Her insanın aklından çıkaramadığı bir suret vardır. Hele bir de o yüz sevgiliye aitse, iyice unutulmaz olur. Ama tabi ki bu güzel yüzden çok daha önemli şeyler de vardır. Mesela aşk, veya sadakat, ya da en azından güven. O muhteşem bakışlar sayesinde etkilenmemek mümkün değildir zaten.. Bir anne şefkatinin mağrurluğu yahut bir dişi aslan kesilişin gururu sarıverir birden o simsiyah gözleri. Ve işte o an, aklını yitirecek gibi olursun. Zaten akıldan çıkmayan o dünyalar güzeli, yanındayken bile daha bir hatırlatır ve hissettirir kendini. Bir daha gitmemek hiçbir yere, hiç ayrılmamak, yalnız bırakmamak geçer aklından. Sanki gittiğin an, ayrıldığında yanından, kaçıverecek sanırsın, bir daha hiç göremeyeceğini, ya da en kötüsü... Yeri gelir bir busesine şiddetle ihtiyaç duyarsın. Hani sanki ölüyorsun da; o tebessüm seni kurtaracak gibi.. Bir umut peyda olur ışıl ışıl parlayan o güzel gözlerinde. Ardına yaslanırsın, aşkı tadarsın ... ve ölürsün. Ölüm kurtuluş olur sanki o an, uçar gibi yetişir imdadına bazılarının.. Dünyalar güzeline sahip de olsan yetişir ve geçer önüne senin de, güzelinin de.. Ama o an karışık duygular içinde ölümü göze almanın bile ötesindesin-dir-. Hatta seviyosan, seve seve ölürsün!.. Fakat bir şartın vardır; -ki onlar, belki de son sözlerin- O yaşayacaksa, SEVE SEVE!..