Düş


doğrudur
uzak yollardan
karanlık dehlizlerden geldik

ayaklarımızı dikenler kanattı

patikalarda tavşanların gözleri
gözlerimizin rengine bulaştı

derin kör kuyularda sevgimiz
tüketirken kendini

yanımızda doğan güneş
sabahlara kadar nöbet tuttu
kilise sokağında

bu yüzden hiç ummadığın bir söz
bu yüzden hiç ummadığın bir kuş
bu yüzden hiç adını bilmediğin bir aşk
acıtır kalbimizi

doğrudur
uzak kentlerin
uzak insanları
kucaklarken bizi

en yakın kentlerin
en yakın insanalrı
çürüttüler avuçlarımızı

ve ezgi parmaklarının ucunda
kuytu bulutların renginde
ararken köşe bucak bizi

biz zümrüdü anka kuşunun kanadında
bir o dağda bir bu dağda
kilise sokağında

bu yüzden hiç ummadığın bir söz
bu yüzden hiç beklemediğin bir kuş
bu yüzden hiç adını bilmediğin bir aşk
çoğaltır kalbimizi.


Halim Yazıcı