Yıllar sonra ilk kez sol yanımda ayrılık kokusu.



Perdeleri açan,



yüzünden düşen bin parça,



suratsız bir gün.


Nereden bulmuş da sürmüş,



bulut gözlerine grileri.


Dokunsam ağlayacak,



ben de öylesine doluyum ki ,



ağlaşacağız birlikte...




Hiçbir makyaj bu görüntüyü,



hiçbir koku senin kokunu silemez..


Hiçbir sabah da,



ayrılık kokusunu benim kadar bilemez..




Şaşkınlıkla karışık,



ütüsüz çamaşırlarımı,


özensiz tıka basa doldurduğum bir valizle ilk


yolculuğum,


ilk yalnızlığım...




Diş fırçanı unutma.


Şarj cihazını da yanına al merak ederim.


Yılların ötesinden aklımda kalan tembihlerin,



sanki arayıp soracakmışsın gibi..


Ve bir de;


Kırılmasın diye itinayla yerleştirdiğim bir dolu


hatıralar.




Terminaller;


Otobüsler dolusu sevdaların,yalnızlıkların,


birinin gelip diğerinin hareket ettiği,


sabırsızca yolcularını bekleyen peronlar.


Elimde valizim,


nereye gittiğini bilmeyen yalnızlığım,


arkasından bakakaldığım kararsızlığım..


Hangi kent sensizliği taşırsa oraya gideceğim.




Ayrılığa bir bilet lütfen,


mümkünse arkalardan olsun,


hazır değilim de henüz.




Daha oturur oturmaz,


acısı derinlerde,


ta yüreğime kadar işleyen bir diken adeta


koltuk.


Ne kadar da çabuk geliverdi ön sıralardan


mutsuzluk.


Yol boyu neler gelip geçiyor bilmiyorum,


tek bildiğim,


geri dönüşsüz bir biletle sensizliğe gidiyorum..




Kardeşim hangi kentti bu geçtiğimiz.


Adam gibi sevdaların kenti,


ayrılığa daha çok var.


Çok var da son treni kaçıran yolcu misali,


neden rahatsızım bu kadar.


Neden içim açıyor,


niçin bu yollar bu kadar dolambaçlı,


başımı döndürüyor,


uzayıp gidiyor,hiç bitmiyor.




Gülüm;


Ayrılığa giden bir otobüste,


niçin hep sen kokusu var.


Merak etmesen de,


sağ salim geldik işte.


Birinci günü bugün sensizliğin,


ve dipsiz karanlığı ayrılığın.


Kaç gün dayanırım,kaç gün kalırım,


bunu asla bilemiyeceğim..


Galiba bir sonraki yolculuk için,


sonsuzluğa bilet isteyeceğim




Alıntı