Konu: Bedenimde Kabuk Tutmuş Yaram;

ÖyLe yakıyor ki hayat insanın canınıbazen sözcükLer ve keLimeLer dayanıLmaz acıLar sapLıyor bedenime..
Kanıyor bedenim...
ve o acınınyaranın zaman geçtikçe biteceğine inanırken bedenimde kabuk tutuyor yaram..
Bir gece yağmur yağıyor dışarıdaben pencereden izLiyorum.
İnsanLar insanLar insanLar...
Bu keLime yabancı değiLinsanLar dışı ve içi değişik insanLar..
Yağmurda ısLanıyorLar..
Kimisi bitkin hayattankimisi yorgun düşmüş..
ÜzerLerine düşen her damLa onLarın kendiLerine geLmeLerine yetmiyor...
ve ben;
yavaş yavaş inerken merdivenLerdenbir an dışarıda buLdum bedenimi..
Yağmur aLtında duruken damLa damLa düşen yağmur ısLatıyor bedenimi.
Arıtıyor beLki bedenimin tüm artıkLarını..
Karşıdan geLen bir insan içimi acıtıyor birden..
Tanıyor gibiyim tanımak istemiyorum..
Bir araLar sevdiğimdievet bir araLar sevdiğimdisevgiLimdi..
Bana doğru yakLaşan bu insana bakarken usuL usuL..
Yağmur damLaLarı kabuk tutmuş yaramı söküyor
Acı hissediyorum kanıyor yaram..
Bedenim acıyor..Bu insan bana doğru yakLaşıyor..
Konuşmak istiyor konuşamıyorum
SözcükLer ve keLimeLer birbirine karışıyor..
Yaram kanıyoronun eLinde ayrıLık..
AyrıLık basıyor yarama..Sıkıca ve sakin..
Yağmur damLaLarı ve gözyaşLarım yaramın üzerinden geçiyor..
Bu insan ayrıLık basıyor yarama acımasızca..
Tekrar tekrar ve tekrar..
Bitti diyor ve gidiyor
Bitti diyor ve gidiyor
Bitti diyor ve gidiyor

alıntı

ahh ahhh....
ne diyeblirmki süperr