Konu: Yıldızlar ateşböceği sanılmaktan korkmazlar.

Ne güzel bir laf Tanrim.!
Düsünüyorum da,
sanirim en büyük korkumuz oldugumuz gibi görünmek.
Yumusacik kalbimizin fark edilmesi,
naif yönlerimizin kesfedilmesi,
cesaretsizligimizin anlasilmasi,
korkularimizin paylasilmasi
sanki zarar görecegimizin en büyük isareti.
Kabuklarimizin altinda
kendimizi saklamakta ne kadar da ustayiz.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarimizin ardinda.
Hissedilmeden, el degmeden, sevgimizi göstermeden.
Istiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
Kirpiler ve kaplumbagalar gibi.
Sahi koruyor mu bizi bu çatlamamis sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu duygularimizi, inançlarimizi, benligimizi?
Yoksa zarar mi veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansitmiyor mu gerçek kimligimizi?
uygularimizi bastiriyor, el ele tutusmamizi engelliyor mu?
Eger bir yildiz gibi isil isilsam ve bir yildiz kadar parlak.
Ne çikar atesböcegi sansalar beni.?
Belki en hoyrat yürek bile atesböceginin
o uçucu, masum, sevimli çocuksuluguna
el kaldirmaya kiyamaz?
Güçlü kapilarin arkasina kilitlemesem kendimi,
korkakligimi, sevgi istegimi
en insani yönlerimi kayitsizca sunabilsem
bu sert kabugun agirligindan kurtulup
bir kus gibi uçacagim özgürce.
Anlasilacagim ve bir ayna gibi yansiyacagim
karsimdakine.
O da çözülecek belki.
Samimi ve güvenliksiz, silahsiz biriyle göz göze gelince.
Oysa bir görebilsek bunu.
Kalmadi böyle insanlar demesek.
Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
Kirilmaktan korkmasak.
Incinsek, yaralansak.
Ne olur bir darbe daha alsak.
Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabugu.
Denesek.
Risk alsak.
Yanilsak.
Fark etmez.
Tekrar, tekrar bikmadan denesek.
Ve kucaklassak yeniden.
Tipki eskisi gibi.
Ne oldugunu anlayamadigimiz o onbes yildan öncesi gibi.
O zaman fark edecegiz.
Ne kadar özledigimizi birbirimizi.
Neler biriktirdigimizi,
kaybolan degerlerimizi ne kadar özledigimizi.
Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
Vakit az, paylasmak, sarilmak için.
Yasadigimiz cografya zor, sartlari agir.
Yüregi daha fazla küstürmemek lazim.
Sirtimizda agir küfeler, her gün katlanan.
Ve kosullar bir türlü düzelmeyen.
Sevgiye çok ihtiyacimiz var.
Ufukta kara bir kis görünüyor.
Ancak birbirimize sokulursak atlatiriz o günleri.
Kirin o sert, o agir kabuklarinizi.
Kurtulun bu yükten.
Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.
Yalnizliga mahkum ediyor bizleri.
Hem hepimiz bir yildiziz.
Ne çikar atesböcegi sansalar bizi.

Rabindranath Tagore

zaaflarımızı, oldukça yalın bir şekilde dillendirmiş üstaat.

eserde anlatılan zihin yapısını kabullenmek ve yaşamımıza uygulayabilmek için; uzunca bir süreye ve çokca tecrübeye ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum.

"başkalarının tecrübelerini; deneyerek öğrenmek aptallığın ileri seviyeleridir" diye bir sözü vardı ünlü bir düşünürün.

hayatta yada hayatlarımızda; kendimizi acıtacağını bildiğimiz ve çevremizde gözlemlediğimiz birçok olayı bizzat kendimiz ısrarla yaşamak istiyoruz. elimizi ateşe tutarsak elimiz yanar. ama biz buna rağmen genede o ateşe tutmak istiyoruz elimizi laf anlamayan haylaz çocuklar gibi.

eserde üstaadın gözlemlerine ve hayata bakış açısına hak vermemek mümkün değil. adını güvenlik koyduğumuz, kendimizi dış dünyaya kapatan halimiz tavrımız; aslında hayatın lezzetlerini ve zevklerini ıskalamamıza yarayan kendi kişisel hapishanemizden başka bişey değil. !

sevgili maviduvar. size tüm samimiyetimle teşekkür ediyorum; bizlere, zaaflarımızı çok iyi gözlemleyebileceğimiz bir pencere gösterdiğin için.

Rica ederim kaos Böyle bir yazıyı okuduktan sonra paylaşmamak büyük hata olurdu herhalde.
Ne kadar güzel yansıtmış yazar insanın kendi içine hapsettiği ben'i.