Konu: aşkın ölüm fermanı

Gecenin ıssız karanlığı üstümüze çökerken,
Rüzgar dilindeki ıslıkları susturmuyordu
İçimde bir korkuyla ben, ürperirken
Her şey den vazgeçmiş halini anımsıyordum
Ellerim üşüyordu..
Kırmızı eldivenlerimi takıp
Beraber el ele yürüdüğümüz yolları
Tek başıma kat ediyordum..
Yalnızlık bu olsa gerekti
Rüzgarın hiç dilinden bırakmadığı,
Ve insanın üzerinde sadece korku bıraktığı
Aslında o delice bağıran,sessiz ıslıklar
Şimdi yapayalnızdım bu yolda
Aşkın ölüm haykırışlarını duyamayacak kadar,
Hızlıydı kalp atışlarım
Ellerim üşüyordu birkez daha
Sıcaklığın eksikti avuçlarımda
Ben hala nasıl oldu derken
Oldu bittiye gelmişti her şey
Gözlerimi açamamıştım hala
Aşkın ölüm fermanı yazıyordu
Tüm satırlarda

not:kendimin yazmış oldugu bir şiir paylaşmak istedim

olum aşıkmısın?

boşver takma bişeyi

Ordan bakınca belli olmuyo galiba ?