Hayat öyle acımasız oluyor ki zaman zaman, iyi olmak çok zor, iyiliğin ayaklar altında gezdiğini görüyor,ezilmemek adına kötü olmanız gerekiyor ve yüreğiniz bu kötü rölü kaldıramıyor,neden insanlar tüm iyi niyetinize rağmen bu kadar acımasız oluyor?neden hassasiyetlerinizin üzerine biniyor?siz açmak isterken yüreğinizi onlara...bu bir devinim midir? Saçmalıklar zincirinde boğulmak mıdır? Algılayamıyor ve de algılayamayacak kadar yoruluyorum sesimi kelimelere bırakacak barınaklar arıyorum kuytuda ki yelkenli olsam diyorum denizin köpük,köpük haykırışına karışsam diyorum ne çok şey olmak, ne çok şeyden kaçmak, ne çok ağlamak istiyorum bu aralar...anlatamam,ahhh engin denizlere açılsam kuytuda ki yelkenlinin çürümüşlüğüne inat anlam aramaktan yorulan ama vazgeçmeyen benliğime inat ahhh bu kadar irdelemesem yaşamı anlamasam dönen saçmalıkları kuytumda sakin kalakalsam, belki de...