Konu: Ah vaktidir...

Kızgın dillerde alazlanırken
Hayat
Gülden elleriyle
Dokunmadı gözlerime
Sönünce feri
Can evinden vurulmuş bir çocuk gibi
Kala-kaldım

Bundandır sessiz fırtınalarım
Oradan oraya kaçışlarım
Bundandır

Bunak uğultular içinde
Tükeniyorsam her nefes alışta yeniden
Ve en beylik acılarla yeniliyorsam bu savaşa
Suratıma inen kimsesizlik
En keskin tarafıyla vurduğundandır

Ey acılar
Kurun saatlerinizi talan vaktine
Bütün gürültünüzle gelin
Bozkırların
Ve en kasvetli yıkıntıların uyandırdığı hüzünle
Kötülükler alayının eşliğinde
Yürüyün üstüme

Kana susamış cellât ritmiyle vurun
Dönüp durun gözbebeğimin içinde
Dönüp durun
Kudurun acılar

Attım içimden kaybettiklerimin ölüsünü
Gözlerinizdeki kızıl çalkantılarla
Çiçeksiz- çimensiz
Doldurun sonsuzluğunuza bıraktığım şu boşluğu


Korkusuzluğun aynasını tuttum yüzüme
Tankınızla tüfeğinizle gelin
Elleriniz diridir-iridir elleriniz
Basın ölümün mührünü
Ah vaktidir


Sesiniz bıçak, nefesiniz kan fırtınası
Dolayın yüreğimi elinize
Ağıt gibi dinlettiğiniz
Ekmek gibi dilimlettiğiniz hayat şurada

Kandığım, kanadığım hayat
O denli derin - o denli kapkara
Alın bir tutam tuz niyetine
Basın yarama

Dağıtın yok olmuşluğun kokusunu sokaklara
Göçsün bu kent
Göçsün başka gülüşlere
Başka başka düşlere
Göçsün bu kent !!

N.Erol

güzel siir tesekkurler

Rica ederim,
yorumların hızla yok olduğu şu günlerde ; zaman ayırıp okuduğunuz için ben teşekkür ederim .

hazan_ng tarafından gönderildi.

Rica ederim,
yorumların hızla yok olduğu şu günlerde ; zaman ayırıp okuduğunuz için ben teşekkür ederim .

günümüzdeki bir çok düz yazı niteliğinde yada başka şekillerde yazılan eserlerdeki ortak mantalite;
acıyı nasıl daha iyi anlatabiliriz, en büyük acıyı ben bilirim, en güzel ben acırım düşüncesi kaplıyor,
çeşitli duyguları maske olarak kullanaraktan.

çok değil bi 10 yada 15 sene öncelerine indiğimizde hayatı daha iyi yaşama adına, kendimizi herhangi bir duyguda daha güçlü olma adına olurdu eserlerin bir çoğu.

acı çekmek yada acıyı en iyi anlatabilmek marifetmiş gibi ısrarla dönüp duruyoruz bu düşünce yapısında.

haliyle artık popüleritesini kaybediyor oda zamana yenilip.

kaos. tarafından gönderildi.

günümüzdeki bir çok düz yazı niteliğinde yada başka şekillerde yazılan eserlerdeki ortak mantalite;
acıyı nasıl daha iyi anlatabiliriz, en büyük acıyı ben bilirim, en güzel ben acırım düşüncesi kaplıyor,
çeşitli duyguları maske olarak kullanaraktan.

çok değil bi 10 yada 15 sene öncelerine indiğimizde hayatı daha iyi yaşama adına, kendimizi herhangi bir duyguda daha güçlü olma adına olurdu eserlerin bir çoğu.

acı çekmek yada acıyı en iyi anlatabilmek marifetmiş gibi ısrarla dönüp duruyoruz bu düşünce yapısında.

haliyle artık popüleritesini kaybediyor oda zamana yenilip.

bunu çeşitli duyguları maske olarak kullanmak değilde, zamanın bize, insanlara yaşattırdıkları sebebiyle yaşadığımızı düşünüyorum.

şimdi 10- 15 sene öncesine gittiğimizde,
100 kişiye sorun eminimki çoğu kişi o zaman daha güzeldi herşey diyecek sizin gibi. eserlerde de öyle olması kaçınılmaz bi durum değil mi?

acıyı çekmek tabiki marifet değil, ama yazılan çoğu eserdeki acıda , bir çok kişi kendini buluyor. he önceden bu böyle değilmiydi, tabiki böyleydi. ama şimdi daha çok acı serpiştirilmiş eserlerde kendinden kesit buluyor insanlar.