çok önceden ağlamıştı Tanrı


sen ben yokken
henüz düşken
-biz- varedilmemişken








en uç noktaya as şimdi gözlerimi
sözlerimin boynu kırılsın belkemiğinden
hükmü yitik cümleler döksün kalemin kör ağzı
berelensin alnının ortası gerçeğin



açtığın parantezi unut. bırak firar etsin isyan
yürekte zamanaşımı vakit gecikmişliğin saati
tökezlesin ayağı peşine düşülen utancın -devrilsin-
yenilsin ar’lanmanın inadına. yaşasın onur



aç yıllardır saklandığın gizin kapısını
paslı çivisini sök çıkart -yıkılsın sözde gururun-
el atma bırak. sızlamasın parmak uçların
bencilliğin sevinsin



yapay cennetler yarat neyse hayalin
bu senin eserin. kopar tüm meleklerin kanadını
armağan et şeytana tüm gerçekleri -bükülsün beli-
sen soyundukça yaşamı o giyinsin



-karıştır binbir rengi- birbirine kat sahte ile gerçeği
boya varettiğin soytarıyı
oynat. ipin ucu sende göster hünerini
gülsün dünya sen büküldükçe





oysa Tanrı çok önceden ağlamıştı

biz düşken
henüz doğmamışken
öldürmemişken insan insanı





NesrinAkalmış