hiç bir şeye benzemiyor seni bırakıp gitmek
terk ederken son yaprak
baharın ihtiyar yüzlü dalını
-nasıl süzülürse- süzülür gözlerim yanaklarıma


işte hâlâ soğuk ellerim
veda sinmiş avuçlarıma
ellerim yürekyaşım sırdaşım


bir tutam saçın takılı aklıma
hani terlerken düşmüştü ya
-sıkıntı mı üzüntü mü dökülürken
sırılsıklam- alnına



yoruyorum kendimi. tutmuyor
neyi koysam yerine sensizliğin –hiç-
bildiğim kelimelere sığmıyor bu halsizliğim
ki gürül gürül akarken yüreğimde bir nehir



titriyor dudağımın kenarı
-ilk sıcağı yitik- son öpüşün ayazı
dudağım yüreğimin mührü. dilime kelepçe



her gördüğüm paramparça –ne çıkar-
mevsim bahar olsa yaz olsa. oysa
fideydi. şimdi avuçlarımda çürüyen umut
gömdüm yangın artığı anılara



hiç bir ömrü kemiriyor –ömür aşk değil mi-
kaldırın bir zahmet penceremden artık baharları
üstelik dal da kırık şakımıyor aşina serçesi
kırın çatlayan camları. silinsin bu hüzün manzarası




NesrinAkalmış