Kendimi bin parcadan olusan bir Yap-Boza benzetiyorum bu günlerde,
sen ise tam tamamlandigim anda ya da tamamlanmama birkac parca kala,
gelip her parcami baska bir köseye dagitan yaramaz bir cocuksun..
Umrunda degil ki tamamlanmam icin harcanan caba,
Sen cocukluguna özgü bencilliginin siginarak arkasina,
o an eglenecek birseyler ariyorsun..
Kiriyor, döküyor, dagitiyorsun..
Sonunda o en masum tavrini takinip kösene cekiliyorsun...
Ama yorgunum artik arkandan toplanip,
tamamlanmaya calismaktan...
Yok yerine konabilecek gibi olsalar canin sag olsun ama olmuyor iste eskisi gibi,
eline gecen her parcaya zarar veriyorsun,
her defasinda birseyler daha eksiliyor beni azaltiyorsun..
Bak yine en önemli parcam, Mantigim kayip..
Biliyorum cebinde sakliyorsun...
O parcanin cevresinde tamamlanacak diger parcalarim..
Onu vermezsen söyle ben nasil tamamlanirim?
Gel seninle güzel bir takas yapalim, al bak senin olsun tüm duygularim..
Senden tek istedigim bu kaostan cikabilmem icin ihtiyacim olan Mantigim..
`
´Schmetterling´


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla






