Konu: Sayıklamalar/1

Güncelerimde sayıklıyorum seni
Sayıklamalardayım.

Aylardan Nisan, yanılmıyorsam günlerden pazartesi ve öyle de uykum var ki; kirpik uçlarımdan sarkan zaman nasıl da yumdurmak için ısrarlı gözlerimi.

Baharın müjdecisiyim bende bir limon çiçeği gibi
Hadi sula beni sen sularıyla…

Bir ara Fatma Hanım’ın balkonunda asılı duran saksıya takılıyor gözüm, biraz daha uzanarak baktığımda kurumaya yüz tutmuş bir limon çiçeğiyle karşılaşıyorum. Kokusu bu denli güzel ve baharı müjdeleyen bir çiçeği neden kurumaya mahkûm etsin ki bu kadın? Diyerek kendimce, sesleniyorum Fatma Hanım’a tüm gayretimle. Ses tellerimi bozmadan yetişti sağ olsun seslenişime… Buyur etti beni tüm güler yüzlülüğüyle, sonra sorunca limon çiçeğini kendisine… Dikerek gözlerini çiçeğe “ mevsimsiz açtı kızım, mevsiminde açmayan her çiçek bahara yetişmeden dökülür bilmez misin? “ deyince, şaşkınlığımı gizleyerek ve sesimi kısarak “ bilmem” dedim.

Neden limon çiçeği, neden mevsimsiz açtın ki? Şimdi bahar kucaklamak için beklemez mi seni? Derken içten içe, teşekkür ettim Fatma Hanım’a tüm samimiyetimle… Dolabımda kim bilir hangi aydan kalma bir neskafe, kaynamaya yüzünü dönmüş su ve elimde dolmayı bekleyen bir kupa bardağı var… Onlar bütünleşmek için beklemek de, bense kendime gelmek için… Bütünleşme faslı da geçtiğine göre yudumluyorum bardağımdaki neskafeyi içime sindire sindire.

Yorgun düşlerimsin ama yine de öyle şirinsin ki
Dinlenme faslına geçemiyorum bile…

Akşamın gölgesini kıskanan ve ona benzemeye çalışan gri odama giriyorum sessizce, her yer senlerle kaplı. Bakıyorum da şöyle bir etrafça; duvarlar resimlerimizle dolu, köşede hemen bir tuval senin eserini göstermekte bir de bana aldığın hediyelerin, hepsi paketiyle öylece açılmayı beklemekte. Her şey bıraktığın gibi bende, seni görmenin umuduyla yaslansam pencereye görebilir miyim ki? Derken sen çıkageliyorsun ve bahçenizde yerini alan, yorgun düşenlere kucak açan iskemleye oturuyorsun.

Gri bir odanın penceresinden seyrediyorum seni
Öyle de yorgunsun ki…

Elindeki sigara, sökülen cebinden düşen umutların ve gözyuvalarına sakladığın gözyaşların nasılda sebebi sensin dercesine bakıyorlar bana… İyi de giden ben değildim ki hüzne bakan o günde, sendin unutma. Sen bunları anlatmadın mı onlara? Tabii ya, anlatsan niye sebep olarak beni göstersinler ki…

Grilere boğulmuş bu odada kırmızı bir ruj çalsam dudaklarıma,
Her rengin tadına varır mıyım acaba?
Dayandığın pencereden alarak kendimi, herhangi bir kirişe yaslıyorum belimi… Sonra gözlerimi boşluğa dikiyorum ve kirpiklerinin ucundan dudaklarına düşüyorum. Hissettim işte dudaklarını, nasıl da çatlamış soğuktan ,nemlendirmeli… Öpsem şimdi seni, ayıplar mısın beni? Kendime geliyorum ve toza bürünen aynaya bakarak dudağıma dokunuyorum hafifçe ıslattığım parmağımın ucuyla. Saçlarımı salıyorum, hani sen en çok da salık halini severdin ya bende senin istediğin gibi yapıyorum son kez görücüye çıkarcasına… Uzun zamandır çantamdan çıkarmadığım kırmızı rujumu da sürdükten sonra gri odaya girerek sana uzanıyorum boylu boyunca…

Kırmızı rujumun izini bırakırken günceme bu günde böyleydi diye
Bitiriyorum bu cümlelerimle…

alıntı

Yorgun düşlerimsin ama yine de öyle şirinsin ki
Dinlenme faslına geçemiyorum bile…

emeğine sağlık güzel olmuş

teşekkürler toprakken