Konu: Dine dayalı demokrasi olur mu?

İran’daki seçimlerden sonra sokağa dökülen Musavi yandaşı güçleri yıldırmak için her şeyi yapıyorlar. Yabancı gazetecilerin bürolarından çıkmasını yasaklıyorlar, interneti yasaklıyorlar, Besic milisler sokakta insanları öldürüyorlar!

İran’ı öve öve bitiremeyen kişiler var: “Demokrasi mi? Bunun için laikliğe ne gerek var? Pekala dine dayalı demokrasi de olabilir. Örnek almak için İran’a bakın. İslam Cumhuriyeti nasıl olurmuş görün. Özgürlükse özgürlük! İran’da kadınların başını örtmesini de o kadar büyütmeyin. Türkiye’de de kadınlar başını açmak zorunda değil mi?”

Son zamanlarda çok işittik bu sözleri. Ama nedense Türkiye’deki baş açma zorunluluğunun kamusal alanla sınırlı olduğunu ve buna benzer uygulamaların hemen hemen bütün demokrasilerde görüldüğünü unutuverdiler!

İran İslam Cumhuriyeti gerçekten bize örnek olacak kadar demokratik mi?

Son seçime girmek için 400’den fazla aday adayı vardı. Bu kişiler mollalardan oluşan bir kurul tarafından elendi, ancak dört kişinin seçimde aday olabileceğine karar verildi.

40’tan fazla kadın aday adaylarından hiçbirisi adaylığa layık görülmedi! Kadınların neden aday yapılmadığını Musavi’nin eşi seçim meydanlarında yaptığı konuşmalarla gösterdi.

Bunlar yetmedi, Besic milis örgütü muhalifleri uyardı: “Kadife devrim yapmaya kalkmayın, yoksa ölürsünüz!” Nitekim verdikleri sözü fazlasıyla yerine getirdiler, ‘Kadife Devrim’i yapacak durumda olmayan muhalifleri bile öldürdüler.

Şimdi gelelim asıl soruya: İran İslam Cumhuriyeti ne kadar demokratiktir? En azından Türkiye’ye örnek olacak ölçüde demokratik olduğu söylenebilir mi?

İkincisi, siyaset özünde bir çıkar yarışmasıdır. Siyasete dini bir karakter vermek, ne dini yüceltiyor, ne de siyaseti. Tam tersine, böyle bir yaklaşım, her
ikisini de ait olmadıkları alanlara çekmekte, yıpranmalarına neden olmaktadır.

Siyasallaşan bir din, insanların ruhani kurtuluşunu sağlayacak yücelikten uzaklaşmakta; dincileşen siyaset de toplumun gereksinme duyduğu yenilikleri, atılımları yapma yeteneğini ve uzlaşma becerisini yitirmektedir.

İran’da sürüp giden çatışmalar ve gösteriler şu soruyu gündeme getiriyor: Seçimler sorunları çözmek için yapılır. İran’daki seçim ise sorun çözmekten çok, yeni sorunların, ortaya atılmasına neden oldu. Bunun nedeni, büyük ölçüde, siyasallaşan dinin siyaset dilini sertleştirerek uzlaşma kapılarını kapatması olmuştur.

Bu konuda İran’dan öğreneceğimiz bir şey olduğunu sanmıyorum.
Ama İran’ın bizden öğreneceği birkaç şey olabilir...

TÜRKER ALKAN - RADIKAL

http://www.radikal.com.tr/Default.as...ticleID=941041

Yazar sanki Hollanda'dan yazıyor...
Bu ülkede, emekli bir savcının sözü ile Cumhurbaşkanı seçilemedi.
Nasıl bir demokrasiden söz ediliyor acaba?

yazdıklarına kendinin de inandığını sanmıyorum. ahmedinecad'ın yaptığı baskının şiddetinden rahatsız oluyor we bu rahatsızlığı ahmedinecad'ın her yönüne yaymaya çalışıyor. bir ülkenin adam akıllı yönetilmesi için merkezi otoriteninin güçlü olması gerekiyor. ahmedinecad da bu otoriteyi sağlayabilmek için elinden geleni hatta elinden gelenin fazlasını yapıyor. helal olsun ahmedinecad'a.

Siyasete dini bir karakter vermek, ne dini yüceltiyor, ne de siyaseti. Tam tersine, böyle bir yaklaşım, her
ikisini de ait olmadıkları alanlara çekmekte, yıpranmalarına neden olmaktadır.

budur ..... bence cvp

ufakta bır hıkaye eklemek ısterım... konuyla alakalı dııl ama dinle ınsanların nasıl yönlendırıldıgıne daır ..

İNGİLİZ DÜZENBAZLIĞI VE



ŞEKERE BOY ABDESTİ

Bazı şehirlerimizde, meselâ Erzurum'da, çay içilirken şeker çaya karıştırılmıyor, kıtlama yapılıyor. Bunun çıkışı ise çok ilginç...

Eskiden meselâ İran'da çaya tatlandırıcı olarak hurma ve üzüm katılıyordu.
İngilizler İran'a şeker satmaya kalktıklarında bunu başaramadılar.
Sonra İranlı Mollalarla irtibat kurdular. (İranlı Mollaları bizim Diyanet İşleri Başkanlığı gibi düşünelim.) İngilizler Mollaların vereceği fetva karşılığında kazancın % 10'nu teklif ettiler.

Nitekim bir Cuma Namazı'nda (İran'da CumaNamazları o bölgenin en büyük camisinde ve çok kalabalık olarak kılınıyor) Cuma Hutbesi'nde Mollalar şu vaazı verdi:

'Siz Allah'ın nimeti olan hurma ve üzümü nasıl olur da çaya katarsınız!
Bundan böyle çaya şeker katacaksınız!'

Bu vaazdan sonra İranlılar çaya şeker katmaya başladılar. İşler yoluna girince İngilizler Mollalara verdiği % 10 payı satışların iyi gitmediği gerekçesiyle vermemeye başladı. Bunun üzerine Mollalar ikinci bir fetva verdi Cuma Hutbesi'nde:

'Gâvur icadı şekeri çaya katmak caiz değildir!.'
Bu fetva üzerine İranlılar evlerindeki şekerleri sokaklara döktü...
İngiliz firmaları bunun üzerine baktılar olacağı yok, Mollalarla yeniden masaya oturdu. Fakat Mollalar bu sefer % 20 pay istedi.

İngilizler çaresiz kabul etti. Mollalar Cuma Hutbesi'nde bu sefer şöyle fetva verdi:
'Biz size çaya şeker katmayın dedik ama sokaklara dökün de demedik, şekeri sokağa dökmeyeceksiniz, şekeri çaya batıracak ve böylece gâvur icadı şekere
boy abdesti aldıracak ve öyle içeceksiniz.'

Her zamanki davranışlarıyla hile-i şeriye buna denir...