Allah rızası için yapılan işlerin sonucunda olumsuz durumlar ortaya çıktığı zaman insanlar pişmanlık duymazlar. Çünkü ALLAH rızası için ö gün onu yapmak gerektiğini mantığı ve vicdanı söylemiş ve yapmıştır. Yaparken de yaptığı kişilerin değil Allah’ın rızasını kazanmak için yaptığından sonuç olumsuz ve pişmanlık duyulacak bir durum olsa bile bu kendisine zarar vermez. Allah rızası için yaptığı için, yapılan iş unutulur o işten kendisine ileride bir yarar gelmeyeceği de peşinen kabullenilmiş olduğundan bir menfaat beklenilmez.
İşte insanlar birbirlerine veya başka şeylere yapacağı menfaat katkılarını Allah rızası için yapmaları kendi ruh yapıları bakımından daha doğru bir davranış olacaktır. Zira insanlar çok nankör ve unutkan kimselerdir. Allah rızası için değil de başka nedenlerden dolayı yapılan işler ilk başta insanın kendi kişiliğine ve daha sonra topluma olumsuz yansımaları olmaktadır.
Örneğin başka birine yardım yaparken bana ne kadar iyi kalpli insan desinler diye düşünerek yardım yapmış olsa bile bu kişinin kendisini övdürmek takdir edilmek için yaptığı ortaya çıkacaktır. Şahsın niyeti yardım etmek değil kendisini takdir ettirmektir. İşte bu durumda insanın vicdanı devre dışı kaldığından insanca bir davranış ortaya çıkmamaktadır. Olması gereken vicdanın sesine kulak vererek (eğer vicdanının sesini duyabiliyor ise) gizliden veya gerçekten başkalarına da örnek olsun diye açıktan yardım yapması durumunda Allah rızası için yardım yapmış olur. İnsanlar yapacakları işleri de bu şekilde Allah rızasını düşünerek yapmalıdırlar. Allah rızası için yapılan işlerde sonradan pişmanlık duyulmaz. Sonradan pişmanlık duyulmayan işlerde insana sıkıntı vermez ve bizi rahatsız etmeyeceği için ruh sağlığımız bu durumdan etkilenmez. Aynı şekilde yardım yapılmış olan insanlarda bu durumdan hiçbir zaman etkilenmezler. Zira imanlı ve mümin insanlar yapılan yardım ve işleri Allah rızası için yaptıklarından sonradan başa kakma isteği hissetmezler. Eğer yapılan işler başa kakılıyor ve pişmanlık duyuluyor ise bu yardım veya yapılan işler Allah rızası için yapılmamış demektir.
Zamanın da Allah rızası için yapılmış fakat sonradan yapan kişi bundan pişmanlık duyuyor veya başa kakıyor ise bence bu kişinin imanı zayıflamış demektir. Eğer sonradan bu gibi durumlar ortaya çıkıyor ise mümin kişiler imanlarını artırmak için ALLAH rızasını yeniden kazanmak ve imanlarını sağlamlaştırmak için elerinden geldiği kadar sürekli yardım ve Allah rızası için işler yapmaları imanlarının kuvvetlenmesi açısından daha doğru bir davranış olacaktır. Sadece bu tür insanlar değil diğer insanlarda sürekli yaptıkları işleri ve yardımları hiçbir menfaat beklemeden Allah rızası için yapmalıdırlar.
İşte bu davranışlar insanlar arasıda iyiliği ve güzelliği pekiştirmekte, insanlarda bulunan kibirlenme, böbürlenme kin ve nefreti ortadan kaldırarak insanlara has olan vicdani duyguları ön plana çıkararak vicdanımızın sesini duymamızı sağlamaktadır.
Kaynak yok hepsi benim şahsi görüşlerim.


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla

