Tartıda ibre aşağılara doğru seyre çıktıkça
Sinirlerin tutmazken denediğin avuçların kapandıkça
Yardım isteyen bir kadın huzur evi girişinde düşüyor...



Çiçekli eteğin, üzerinden hızla inmek için zaman kolluyor..
Kıyafetlerin, yokluğunun üzerinde varlık kanıtlamakta
Dudaklarında ömrün gibi çatlaklar
Ölüyor annem, ölüyorsun.....



Yaşamımın dürülü olduğu sevgin el çektikçe
Okula giderken hazırladığın azıklar boğazımda kalıyor
Hayatın ardında ecel sobelendikçe
Onun arka yüzü oluyorsun



Elinde Kur’an gelecek imam
Günahın var mı
Günahını kaç dua ile temizler bilmem
Hep sevaplarınla yıkandım ben


Beyaz bayrak çekiyorsun Azrail’e
Kazanılmış bir zafer edasında yenilgini yaşıyorsun
Oyuncaklarım durdukları yerlerde kırılıyorlar
İlticâ edecek memleketim yok
Mekansız, yurtsuz....
Ardından çocukluğumu götürüyorsun...


Göğüs çatalında adım sarkıyor
Herkes gibi beyaz bir ışık görüyor musun
Göz ucuyla süzdüğüm anneliğine
Kişisel tarihimden süzülmemiş tek bir ağıt olmayacak şimdi...


Sarıl ellerime
Üslubum durdurmaya yeter kaderini
Ve bedenim....
Azrail’e de direnirim
Sarılmaya gücün olsun yeter ki....



Alıntı