uykular öldü yataklarında
sözler soysuzlaştı
kalpler nazelenmiş gül yanığı




rengârenk çiçeklerin arasından
geçmeye utanan kara ömürler
son mâtemini solumaktadır
hayata karşı




benim şehrim
kendini kaybetti bu akşam
içinde insan
boynu bükükken biliyordur
gireceği bütün kavgalardan
mâğlup çıkacağını




ses yok
sadece duvarlar konuşmaktadır
kırık şarkılar konçertosu serencamında
dillerde yarım kalmış nâğmeler
yüreklerde tertipli cenaze törenleri
lağvedilmiş sevgi




gök
bu yerde
bütün yıldızlarını yitirmiştir
hiçbir dileği
gerçekleştiremediği için




dünya
bu kötü hızla nereye?






emine demirci