Bir genç kızın sehir defteri

**ada sunturlu** · 13.08.09, 04:43

Azra'ya mektup
ada sunturlu tarafından 04:48, 28-07-2009 tarihinde yazıldı.
Azra'ya mektup
AZRA’ya
Sevgili Azra,
Sana bu mektubu sokakta yazıyorum ve ilk fırsatta Türkiye’den bir siteye koyacağım. Ne yazık ki soyadını da hatırlamıyorum ama seninle geçirdiğimiz o yazı asla unutmadım. Sen benim bu zamana kadar tanıdığım en müthiş insandın…
Azra, ben yarın 06.55 uçağına binip Londra’dan İstanbul’a geleceğim. 12.50’de orda olurum ama ne param nede kalacak bir yerim var, bir gün içinde seni bulmam gerek.

Babaannem öldü Azra, o en sevdiğim varlığımı, tanrıçamı kaybettim. Biliyorsun babaannem çok zengindi ve bütün mirası bana kaldı. Ne yazık ki, benim avukatın işlemleri tamamlamasını bekleyecek kadar vaktim olmadı, başıma gelenleri sana anlatacağım geldiğimde… Avukattan param gelene kadar İstanbul’da yanında kalabileceğim tek kişi, tek tanıdığım sensin! Neyse, ben en iyisi seninle nasıl tanıştığımızı anlatayım.

Seninle babaannemin yazlığına geldiğimde tanışmıştık, hikayemizi okuduğunda zaten doğru Azra mı olduğunu hemen anlayacaksın sevgili dostum.

Geçen yaz annemlerle kavga edip, okulu ve evi terk edip babaanneme gelmiştim, her şey benim için kabus gibiydi. Bunalıyordum, bir kere intihar etmiştim ama bu acıdan ve bu hayattan kurtulmayı başaramamıştım. Uyku ilaçları teshirini göstermeden kurtarmışlardı beni…
Ama ben kirletilmiş ve üstelikte terk edilmiştim, canım acıyordu, uykular haram oluyordu bedenime, nerde sızarsam orda uyuya kalıyordum ve bir daha uyanmamak için yalvarıyordum Tanrıya.

Sonunda bir gece denize atlamaya karar verdim, işte tanıdın değil mi Ada’nı? Düştüğüm karanlıktan, kirlenmiş bedenimden kurtulup denize atacaktım kendimi… İskeleye geldiğimde mutluydum, artık temizlenecektim. Bir anlaşma yaptım kendimle ve yıldızları şahit ettim yeminime, atla dedim Ada; bu denize, ancak bu büyük su temizler seni ve sakın bu dünyada kalmak için bir çırpınış bile yapmasına izin verme, ruhunu al ve git…

Biliyordum Azra, bu kader benim suçum değildi, ben sadece sevmiş ve inanmıştım…

Atladım, kımıldamadım da, son nefesimi de suya bıraktım gülümserken. Evet, gerçektende bir ışık görüyor insan bu dünyayla öbür dünya arasında…

***

Sabah uyandığımda sizin evdeydim, beni sen kurtarmıştın! Ve asıl kurtarışın bundan sonra oldu. “Bana özgürlüğümü verdin.” Bekaretin önemini ve aslında ne kadar önemsiz olduğunu gösterdin. Bir erkeğin aslında bulunmaz olmadığını; ayrılmanın, terk edilmenin dünyanın sonun olmadığını, hayatımın değerlerini… Hepsini sen öğrettin bana.

“Nefes almak var ya, bunun keyfi nasıl bir şey bir bilsen.” Bunu senin sayende anladım Azra ve şimdi güvene bileceğim tek kişi olarak sana geliyorum. Geçen sene kazandığım üniversiteye kayıt yaptırmıştık hatırladın mı ve de dondurduk. Beğenmeyip, burun kıvırıp İngiltere’ye koştuğum okulumu, okumaya karar verdim. Bir ev buldum sanırım Beşiktaş’tı defterimde yazılı, iki odalı bir ev, ev sahibiyle görüştüm, resimlerini de gördüm. Yanımda ol… Sana ihtiyacım var!

Ada Sunturlu (28.07.09)

**ada sunturlu** · 13.08.09, 04:49

Bulamadım seni…

Ama değişik hayatlar buldum İstanbul’da… Ne ilginç şehir şu İstanbul, ceplerinde her cins insan taşıyor…
Neler geldi başıma, bilmelisin Azra. Hatta herkes bilmeli görmeli şu İstanbul’un gerçek yüzünü… Bir karar verdim bu gün; ne olursa utanmadan sıkılmadan buraya yazacağım artık.

“Bir genç kızın seyir defteri”

Şuan tek bildiğim canım acıyor. Hastanedeyim. Korkma, küçük bir trafik kazası geçirdim. Yazlığa giderken… Arkadaşım laptopunu verdi. Kendisi 17 yaşında öyle güzel bir kız ki, yan yatakta yatıyor benim oda arkadaşım. Başıma kötü şeyler geldi Azra. Bu şehir insanı fena yakıyor…

İlk geldiğim gün tüm Azra’lara Facebook’tan mesaj attım ama kimse cevap yazmadı. O akşam parkta dolaşırken bir arkadaşıma rastladım. Çok eski bir arkadaşım şans işte. Çok üşümüştüm, moralimde bozuktu onu görmek öyle müthiş bir mucizeydi ki, anlatmam içimdeki sevinci. İçmeye gidiyordu. Beyoğlu’na gittik, içtik ve dans ettik. Her şey süperdi, öpüşmeye başladık. Eve gidelim dedi, canıma minnet gidecek yerim yoktu ki, tamam dedim. Bunları bu sitede anlatmam doğrumu bilmiyorum ama birileri hayatı görsün tanısın istiyorum aslında…

(Bırak bu iyi insan ayaklarını Ada!) Aslında çektiğim acıların bari bir değeri olsun istiyorum.

İkimizde çok sarhoştuk, Mert arkadaşına bizi eve bırakmasını söyledi, kapıda arabada hala öpüşüyorduk. Eve geldiğimizde merdivenlerde de devam etti, yatağa kadar hiç ayrılmadık.
Sabah telefonun sesiyle uyandım. Sevgilisiydi arayan ve birazdan buraya gelecekti. Mert beni apar topar kapıya koydu. Bavulum yoktu Azra… ve tek kuruş param. Bavulum gece barda kalmıştı. Mert de elime 20 yt sıkıştırdı ve hemen git dedi.

Banka oturdum. Yerin adını bir türlü hatırlayamıyordum. Düşündüm, düşündüm… O arada önümden bir kız geçti Mert’in sevgilisi olmalıydı. Kalktım hemen merdivenlerden yürümeye başladım. Akşama kadar Mert’in kapısını gözetledim kızın çıkmasını bekliyordum. O arada bizi dün bırakan çocuk geldi. Hemen koşup beni bara götürmesini rica ettim, kırmadı, götürdü.

***

O barda işe girdim. Dört gün hiç durmadan çalışıp kazandığım parayla bir telefon aldım, avukatı arayıp numaramı bildirdim. Orda, arkada ki küçük odada yaşıyorum. Pazartesi, bir günlüğüne için almıştım. Yazlığa gidip seni sormak için ama gidemeden kaza geçirdim. Bir araba çarptı, genç bir adam, çelimsiz, kumral yakışıklıda denilebilir… Ama biraz sinirli!

Yatmam gerek iyi geceler…