Konu: hesaplaş(ma)!

sigarayı bıraktığımdan olsa gerek babamın "depresyondan öleceğine, nikotinden öl" sözü ha bire aklıma geliyor. günler ağır çekim yaşanmaya başladı. bugün bitse, yarın bitse, öbür gün bitse deyip duruyorum. bitiyor ama ben aynı nakaratı yeniden tekrarlıyorum. iyi değilim farkındayım. beynim ha bire yarım kalmış çocukluğuma gidip geliyor. söyleyemediğim ne çok şey varmış biriktirip yüreğimin bir kuytusuna yerleştirdiğim. kızmakta haksızım diyorum bazen. dünyaya gelmişsin ve bundan başkası önemli değil. neden anne babandan kardeşinden vs vs kişilerden hep duygusal anlamda bir yakınlık beklersin ki? anlamı var mı? paylaştığında çok mu mutlu olacaksın ya da paylaşmadın diye hep paylaşanlara özlem mi duyacaksın. ben bütün duygularımı aldırdım beklentide olduklarıma karşı. bu eziyeti bitirmenin en kolay yoluydu ve başardım sanırım. yinede arada duyduklarımda içim cız etmiyor değil bir anne evladına sarıldığında. onuda aldırırız değil mi?
hiç aklımdan çıkmıyor o hastane koridorunda yere düşmekle düşmemek arasında kıvrandığımda yanımda kimsem yoktu ve olmayacakta.
unuturuz kolay gelsin bana

tuhafım tarafından gönderildi.

ben bütün duygularımı aldırdım beklentide olduklarıma karşı. bu eziyeti bitirmenin en kolay yoluydu ve başardım sanırım.

Buna inandığından şüphe ediyorum. Bu bir sitem olabilir, bunu diliyor olmalısın.

kolay olmayacak,
elbet üzüleceksin..
mutlaka bir iz bırakacak..

ama sen bana bakma,
kolay gelsin

pncerenden baktığında kocaman bir dev gibi görünüyordu geceleri ağaçlar. oysa gündüzleri yemyeşil bir barınaktı her bir yaprağı. gözlerimin üzerine hızlıca bir yorgan çekişti korkuları gizlemek. yorganı çek ve kurtul büyümeye çalışmanın serüvensiz korkularından. kolunda serum şişesi hayatlar akıyorken damla damla, yaşamayı dilemeyerek bu ıssız odalarda...
olup bitmişler, ölüp gitmişlerden daha çok hatırlanıyor nedense. her birini unutmak için içtiğimiz onca sakinleştiriciler bir işe yaramıyor sabah ezanlarına doğru. her bir anı dirilmeyi bekliyor kuytusunda uyku hafiflemelerinin.
affetmek ilk adım oluyormuş, beyhude affedişler bırakıyorum her yaşanmışa. yanlarına bir kaç içi alınmış sakin cümlecik yerleştiriyorum. affedildiniz her biriniz diyerek..
şimdi yastığımın en ince yerini seçiyorum uyurken. gömüldükçe gömülüyorum düşünmemenin içine. bir sahipsiz nasılsa bankta uyuyan öyleyim. her tehlikeye açık, ama uykusu gözlerinden akan.
bitmesini diliyorum; evet...

pandoranın kutusunu açtık bir kere. bi yanımız konuşmaların her birini bitirmek niyetindeysede bir yanımız ha bire konuşma isteğinde. yorgun akşamlardan geçişlerimiz yorgun sabahlara oluyor. beklediğim düelloyu benden habersiz yaptı birileri.geride yaralı kalan tek ben oldum. ilişmediğim bir hesaplaşmanın ucunun bana dokunuyor olması ne tuhaf.
yorgunum; birileri ayaklarımdan tavana asmış gibi hissediyorum. orada öyle sallanıyorum ve birilerinin indirmesini bekliyorum.
geçer..

pandoranın kutusunda kalan son şey umutmuş...
bağışlamak istemiyorsan yüreğinin nasır tutmasını bekleyeceksin.
bir nasır tuttumu ondan sonra kimseyi görmüyor göz dediğin. canın acıyacak çok kere.
nasıl umuttan pay çıkardıysan, acıdan kör olmak o kadar incitecek belki de.
sadece sonradan " bu ben değildim" diyebiliyorsun... gerisi bir torba serumdan daha beter.

ilk adımı atıp affettik ya her birini yaşanmışların. o kör gecelerde üzerimi örtmediği için, hastalandığımda bir başkalarından hasta olduğumu öğrendiği için, üşüdüğümde eksikliğimi başa kakılan cep harçlıklarıyla giderdiği için affettik ya her birini.
nasır bağlamak için değil miydi yuttuğumuz onca ilaç, damardan enjekte yarınlar hepsi nasır bağlamak için değil miydi?
unuttum gözlerini beklediklerimin. siyaha mı çalıyordu acaba benim ki gibi?
ya elleri, parmakları, yüzlerindeki kalıtımsallıkları?
neler oluyor bilmiyorum...ha bire takvimi geriye koparıyor içimdeki çocuk. geriye çok geriye hastane odalarında ki ürkek gecelere... bitmeli

bu böyle sürer gider diyor içimdeki ses.
gerçeklerin bir ucundan törpülemeye başladım. yuvarlak hale getirdiğimde çok acıtmayacaktır çarpanları sanırım.

düşünmeye, yazmaya, yaşamaya çok ara verdim sanırım. içimdeki kısır döngü ve cebelleştiğim eskiler geçip gitmedi hala. hala o malum yerde yüreğimin ipsiz sapsız kimsesiz şehrindeyim kendimle. uyku desen mide bulantılarına eşlik eder gibi her daim bölük pörçük. uyanıklık desen aramadığım kadar uzağımda.
vakit akşam oldumu daha bir yaslanıyorum koltuğun gerisine. yaslandıkça unuturmuşum gibi düşünmek hoşuma gidiyor. kimsenin sesini duymak istemiyorum (kimsenin sesini duymak istemezken gözlerimin telefonun ekranına kayıp durması da ayrı bir keşmekeş)
vasat bir hayatın vasat misafiri olarak beynimdeki sesler korosuna eşlik ediyorum."elveda"
ki hep ekşi bir çorbadır hastalıktan kurtaracak olan beni. annemin ekşi çorbası. malzemesini kimsenin bilmediği. yatağımda ateşin düşmesini bekleyen on bir yaşında ki küçük kızım. çorbanın gelmeyeceğinden emin kapıyı gözlüyorum.

bir deryadır sevmek. içimin bütün soğutucularını çalıştırdım. bu kadar yanar mı bir yürek bir yüreksiz için. gözüm korkuyor hayattan önüme dikip durduğu şu zaliminden beri. toparladığım her parçanın binlerceye ayrılışına şaşırıp kalıyorum. unutuluyor diyor ya her eskimiş aşk koleksiyoncusu; unutulmuyor.
bir taneside karşıma çıkıp demiyor ki "geçmez; aşk bâkidir" diye. varsa yoksa geçer safsataları pelesenk olmuş dillerine. ben bu oyuna mahkûm olduğumdan beri içimin yangınlarında ne bir eksiklik buluyorum ne bir hafifleme. katre katre artıyor sessiz çığlıklarım. yüzüme baktıklarında "çıt" dahi yok acıya dair. yüzüme bakmadan anlamak Şems'e nasiptir sadece.
Kıvrım kıvrım süzülüyor yanaklarımdan kanım bir çentik atıyorlar göz kenarlarıma ve bırakın yaşasın diyorlar hayat fermanımın en üst satırına. önümde mürekkebi kurumamış bir yazıcı. kaderime notlar düşüyor değiştiremeyeceklerime dair. "amenna verilene, verilmeyene, derde ve kedere"

sen kendine tuhaf diyosan tuhaf görmedin demektir diye bi giriş yapcam
ayrıcana forumda yığınla edebiyet parçalayan kişi var
bi kere tuhafsan aykırı olcan di mi

TORMENTED SOUL tarafından gönderildi.

sen kendine tuhaf diyosan tuhaf görmedin demektir diye bi giriş yapcam
ayrıcana forumda yığınla edebiyet parçalayan kişi var
bi kere tuhafsan aykırı olcan di mi

tuhaf olmak kaygısındaysan ve edebiyat parçalıyorum havasındaysan söylediklerini dikkate alırdım. dikkate aldığım sadece yazmış olman teşekkürler