Aynı anda birden fazla duygu yaşatan varlığa;


Ne derim ki sana bu saatten sonra, ne kadar dileyebilirim ki seni dahada fazlasıyla...
En çok benim oldun ve bencilce, hoyratça seni kırdım... o kadar cok kırdım ki seni acıtan her sözüm içimdeki -seni-de acıtıyordu.
usandım kendimden , üstelik utanarak. seni senin temizliğinde boğdum.

3. kişilerin hatasıyla bitmiş bir ilişkini irdeleme hakkım yok. Ne senin nede onun yapacağı bişey yokken,
o çaresizlik içinizdeki "biz" olabilmeyi eritti , bitirdi. girdim hayatına yumurtadan çıkmış sürpriz bir oyuncak gibi.

sana anlatmak istediğim o kadar şey varki. sevmemekle itham etme,
sana değer vermemekle itham etme... sana verebileceğim ne varsa bugun iste! hemen senindir.

dün gözlerime bakarak verdiğin yemin kulağımda...
huzurluydum bugun bir yandan da buruk. bir nevi olmazlıklarını ve benim kendime sorupta acaba yüzüne vururmuyum dediğim soruları, eleştirileri sen kendine yönelterek benim içtimamı alıverdin iki dakikada, oysa onları erteliyordum sürekli.

en çok kendime kızdıgım nokta şu dilim. ondan çok çektim ileride de çekermiydim buydu sorun. ağzımdan kaçırırmıydım ki en ufak bi tatsızlıkta. hep bunu düşünüyordum. artık düşünmüyorum. cevabı buldum.

bil ki; en değerli varlıksın
bil ki, en çok sevilensin,
bil ki bir annenin sütü kadar temizsin,
bilki yokluğun gerçekten YOKluktur.
ne olur bil; seni gerçekten çok seviyorum.

gözlerimin ifadesini değiştirsende, içimdeki saklayamadığım sorulardandr bu... yok mu sanıyorsun hayata karşı benim mağlubiyetlerim... yok mu sanıyorsun ezikliğim, ezilmişliğim...

ben sana inandım hiç ama hiç sevmezken
ben seni çok sevdim, hiç ama hiç sevemem derken
ben sana alıştım, sana sarılmadan uyuyorken
ve senin kokuna...
....

SEN olduysam biraz, bundan ne çıkar?

yerli yersiz laf kalabalıklarımı boşver de, şunu bil; senden vazgeçmem, sen bana nasıl yemin ettiysen bende sana yemin ediyorum:

seni diliyor, dileniyorum:
".... seni senden istiyorum"