Konu: Tarihçi Fetişizmi ve Ermeni Meselesi

Türkiye toplumu Ermeni sorununu henüz algılayabilmiş görünüyor ama Ermeni sorunundan daha da büyük sorun öncelikli olarak bu tahayyül eksikliği sorunu gibi durmaktadır. Zira benzer bir tahayyül eksikliğini Türkiye insanı Kürt meselesinde de gösterdi ve bu “eksiklik” nerdeyse onulmaz yaraların açılmasına neden oldu. Bir zamanlar bırakınız sorunun varlığının kabul edilmesini, resmî ağızlarda Ermeni kelimesinin anılması bile tedirginlik yaratıyordu. Gelgelelim gelinen noktada uluslararası bazı arenalarda devletin resmî ağızları “Söyleyin o Koçaryana...” ile başlayan cümleler sarf etmeye başlayarak sorunun diğer tarafını bir muhattap olarak gördüklerini gizli bir “ağızla” beyan etmeye başladılar. Tahayyül eksikliği yaşayan/yaşatılan “halkımızın”, sorunun yalnızca “Ermeni terörü sorunu” değil uluslararası hukuku da içerisine alan bir sorunlar yumağı haline geldiğini geç ve hâlâ rasyonallikten uzak bir tavırla algıladığını da eklemek gerekiyor.

Gelinen nokta iki ulusun da yalnızca milliyetçi aşırılarının seslerinin olabildiğince yükseldiği tarihsel bir duraktır. Konu hakkında söz söyleyen vatandaşını yerden yere vuran ama yine bu vatandaşlarının özgürce hareketinin teminatı olması gereken devletini her türlü eleştiriden muaf tutan aşırılara NTV’deki “Neden?” programında Mehmet Altan’ın söylediği şu vurucu sözleri hatırlattıktan sonra eklemeye devam edelim: “Vatandaşını sevmeyen vatanını sevemez”. Ayrıca yaklaşık dört kuşaktır kendi diaspora geleneğini oluşturan, lobilerini kuran, propagandasını yapan ve kendi tarihi mit’lerini kurgulayan bir ulus devletin söylemlerinin karşısına hangi sistematik program ve propagandayla çıkılmıştır? Kars yolu üzerinde Ermenilerin yaptıkları katliamları hatırlatmak için dikilmiş olan ancak her gözün göremeyeceği “ufaklıktaki” anıt “kendin pişir kendin ye” türünden bir şey değil de nedir? Avrupa’ya işçi göndererek bir fetih serüvenine girdiğini sanan ülke yöneticilerinin çözümsüzlüğe aday bu meselenin olgunlaşmasında pasif destekleri yok mudur? Bu toprakların dışına gönderdiği beş milyon Türkiye yurttaşının çokluğuyla övünen ama bu çokluğun çoğunluğunu “resmî geleneğin” bile içerisinde tutmayı becerememiş bir yöneticiler silsilesinin kendileri dışındakilerin ne yaptıkları konusunda en ufak fikirleri var mıydı bilmiyorum ama bugün sayılarının çokluğuyla övündüğümüz Türkiyeli yuttaşların Avrupa’daki “kof şişmanlığı da” Ermeni meselesiyle bir kez daha gözler önüne serilmiştir. Yanlış anlaşılmasını istemem, ne katliam ya da soykırım anıtlarının güçlendirilmesini öneriyorum ne de milliyetçi politikaların güçlendirilmesini. Söylemek istediğim milliyetçi aşırıların bir türlü dinmek bilmeyen tartışmaya kapalı söylemleriyle yaptıkları/eserleri arasında dahi uçurumun giderek arttığı ve söylemlerinin çözüm üretmeden, ortamı meşgul etmekten gayri bir işe yaramadığı. Türkiye’nin milliyetçi aşırılarının ellerinden gelse Türkiye’den kovacakları Türkiye Ermenilerindeki diaspora çekincesini görmemeleri bile onların ne kadar soyut çalıştıklarının bir başka sonucu.

Ama meselenin çözümü vicdanlara gelip dayandığında herkesin söyleyeceği birşeyler mutlaka oluyor. Erivan’daki “soykırım” anıtı önünde yapılan anmalara katılan yüzbinlerce insanın bu kurgulanmış mit’e olan inançlarının hiçbir tarihi belge ya da bilgiyle değiştirilemeyeceği o kadar açık ki. Elbette aynı şey evlerini kaybetmiş, öldürülmüş ve kendilerine sistematik bir katliam uygulandığını söyleyen Türkler için de geçerlidir. Artık anlatılan hiçbir katliam vakası ötekini ikna edebilecek güçte değil. Bu konuda Türkiye, moda deyimle, treni kaçırmıştır. Erzurumlu yaşlı bir kadın ölmeden aylar önce Ermenilerin köylerinde yaptıkları zulmü anlatmıştı. Ümmiydi ve ona göre Ermeniden ve Osmanlıdan korkulurdu. Köylerinin yakınlarındaki “İsrail Düzü’ne” kadar kovalamıştı Rus askerleri onları. Arkasından Ermeniler gelmiş ve zulmetmişti. Ama her şey o olaylarla silinip gitmişti aklından ta ki ben hatırlatıncaya dek. Hiç kimseye kini yoktu ve en yakın komşuları köydeki Malakan bir aileydi. Onun hikayesi gibi binlerce hikaye var acı, hüzün ve sevinçle yoğrulmuş olan. Bana öyle geliyor ki, ancak ortak kaygılar ve acılar bir toprağı değerli kılıyorsa bu topraklar yeterince değerlenmiştir çekilen ortak acılarla. Artık söz sırası kardeşliğin nasıl sağlanacağına ve kardeşlik anıtlarının nerelere inşa edileceğine ilişkin olmalıdır.

Şimdilerde bir başka moda söylem ise gelinen noktada sorunu yalnızca tarihçilerin çözebileceği üzerine yoğunlaşıyor. Son birkaç yıldır konuyla ilgili olarak neredeyse önü alınamaz bir tarihçi fetişizmi yaşanmaktadır. Tarihin objektif anlatılar alanı olduğu zannından kaynaklanıyor bu görüş ama tarihçilerin ve tarihin kendisinin ideolojik bakıştan hiçbir şekilde bağımsızlaşamayacağı gözönüne alındığında eksikleşiyor. Ulus-devlet modellerinin kurulması ve pekiştirilmesi için tarihin ne kadar maniple edildiği ve tarihsel bloğu kim inşa ettiyse tarihin onun ideolojisi tarafından şekillendiği o kadar açık ki. İdeoloji ve baskın söylemden kaçabilen tarih yazımı var mıdır? Dolayısıyla çözüm, öncelikle bu salt tarihçi fetişizmden biran önce kurtulmaktan ve sözü olan herkesin ufakta olsa bir kardeşlik mesajıyla bitecek olan sözünü söylemesi için gerekli ortamın sağlanmasından geçiyor.

Bu topraklarda Ermeniler de, Yezidiler de, Süryaniler de, Türkler de, Lazlar da, Kürtler de öldü, öldürüldü. Tıpkı dünyanın geri kalan coğrafyalarında olduğu gibi. Kah birbirlerine karşı şiddet uygulayarak kah aynı cephede ortak düşmana karşı durarak. Ölme, öldürme ve soykırım kelimeleri biraraya gelince söylenmesi gereken son sözler elbette soykırımın kendisiyle ilgili olmalı. Modern bir durumdur soykırım. “Soyu kırılanın” belirli ve tanımlanmış bir soydan gelmiş olması gereklidir. Sistematiktir. Bir bütünü olduğu gibi hedef alır. Bir kişiyi bile istisna olarak dışarıda bırakmaz. Tasnif kriterleri bellidir ve “bilimseldir”. Bilimsel bilgiyi yanıbaşında en önemli meşrulaştırıcı araç olarak kullanmasını bilir. Bu nedenlerden oldukça moderndir. Bütün bunlar Ermenilerin ya da Türklerin yaşadıklarıyla örtüşür mü bilemem. İşte buna oturup “herkesin” önce vicdanlarında karar vermesi gerekir. Bu meselenin ikincil müdahillerinin ise (her kimseler) Kızılderililerin, Cezayirlilerin, Kızılbaşların, Tutsilerin ve diğerlerinin kendileriyle ilişkili olanlarını bulup tarihlerini bir daha okumaları iyi olur.

Devletlerin halkı bir arada tutmak üzere kullandıkları en büyük ve temel strateji ortak düşman presibidir.bu konuda yazılmış pek çok makale de bulabilirsiniz.

Halkları barış,sevgi,kardeşlik tutmayayıp düşmanlık tutuyorsa bir süre sonra o halklar birbirine girer.Çünkü halkların yapıştırıcısı olarak öne sürülen düşmanlık hissi bir pimi çekilmiş bombadır.En başta elinizdeki bombayı bir güç hissedersiniz fakat o bomba elde patlayınca inanılmaz bir kaos başlar

il.sorun bazılarının Anadolunun sahibinin Türkler olduğunu kabul edememiş hazmedememiş olması ve emellerine kavuşmak için içeride dışarıda herkesi kullanmak için çalışması.

Toprak dedigimiz parçayı bir ırka layık görmek ne kadar dogrudur.Anadolu medeniyetler beşigidir.Sayısız devletler,ırklar,milletler v.b gelmiş geçmiştir.Sadece Türklere mal etmek bence tarihe büyük haksızlık

Şunu iyi anlamak lazım.Türk halkı kendisine karşı bir düşmanlık beslenmedikçe kimseye düşman olmaz.

Bundan emin olamayız.Çünkü türkiye cumhuriyetinin geçmişinde(Diger devletlerde de oldugu gibi) birçok düşmanlık besleyen tavırlar,hareketler olmuştur.Gerek ırksal,gerek dinsel bu tür olayların oldugu topraklarda hoşgörü bir ırka indirgenmeyecek kadar degerli bir kavram

ermenilerin fikriyatını değiştirmek imkansız artık.çünkü adamlar bununla ayakta duruyor.

Bence her iki tarafın siyasetçisi,gazetecisi,tarihçisi v.b hep bunlardan besleniyor.Alışılagelmiş bir takım kalıplar dogrultusunda kısır tartışmalar gerçekleşiyor

Anadolunun sahibi anadoluda yaşayan insanlardır bana göre.Bu topraklarda hertürlü insan olduğuna göre hiçbir tarafa mal edemeyiz.

Batıya karşı yıllarca "bizi bölecekler" paranoyasıyla hareket ettik.Peki hangi konuda onları geçtik ? Hangi konuda meşhur "bölünmeyi" önlemek için adımlar attık.Daha biz kendi insanımıza deger vermiyoruz.Başkalarının bizi bölmesine gerek yok.Sosyal sınıflar olarak zaten bölünmüş durumdayız.Para babalarını tüm partiler tarafından el üstünde tutuluyor(Milliyetçisi,dincisi,laiki).Sadece tek fark para babaları farklı.


Sevgiyi toplum nezdinde kastettim.Benim anlayışıma göre hiçbir devlet digeriyle düşman veya dost olmamalıdır.Çünkü bölgesel çıkarlar günün birinde çakışabilir."Kardeş ülke" denilenlerin yakın zamanda attığı kazıkları unutmamak gerekir.

Yazdıklarınız detaylı analizler içeriyor. Ancak durumu basitleştirelim.

Sizce Ermeniler'e olduğu iddia edilen, bizlerin "mukatele", milliyetçi Ermenilerin ise "soykırım" dediği olay var mıdır?

Yani gerçekten ortada "sistematik" bir katliam olduğunu düşünüyor musunuz?

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Türkiye toplumu Ermeni sorununu henüz algılayabilmiş görünüyor ama Ermeni sorunundan daha da büyük sorun öncelikli olarak bu tahayyül eksikliği sorunu gibi durmaktadır. .

Sorun derken kastettiğiniz tam anlamı ile nedir? Neyi sorun olarak görüyorsunuz?

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Zira benzer bir tahayyül eksikliğini Türkiye insanı Kürt meselesinde de gösterdi ve bu �eksiklik� nerdeyse onulmaz yaraların açılmasına neden oldu. .

Tahayyül eksikliği nerede var? Nedir bu eksiklik? Krt meselesinde de var olan?

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Bir zamanlar bırakınız sorunun varlığının kabul edilmesini, resmî ağızlarda Ermeni kelimesinin anılması bile tedirginlik yaratıyordu. .

Neden dersiniz? Yani bunun için bir çok neden varken bunu durup dururken var olan bir tedirginlik olarak, nedenlerinden soyutlayarak değerlendirmeniz neye hizmet ediyor?

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Gelinen nokta iki ulusun da yalnızca milliyetçi aşırılarının seslerinin olabildiğince yükseldiği tarihsel bir duraktır. .

Katılmıyorum, Tüekiye’de sıradan vatandaşlar, küreselci olmayan her vatandaş, hatta sırasında kğreselciliğin ekonomik boyutlarını Kabul edip siyasi sonuçlarını kabullenemeyen çoğunluk vatandaş sesini yükseltmektedir.
Ama emperyalist güçler müdahelelerini benimsemeyen her topluluğu sayıca aza ve aiırı milliyetci pozisyonuna indirgeyerek ve hatta gerçek azınlık milliyetci oluşumlar kurup eylem yaptırarak bahsettiğiniz tabloları yaratmakta.

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Artık anlatılan hiçbir katliam vakası ötekini ikna edebilecek güçte değil. .

İkna edilmeleri zaten istenmiyor, varılmak istenen sonuç zaten barış kardeşlik değil. Bunların hepsi emperyalist güçlerin yalanları…

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Artık söz sırası kardeşliğin nasıl sağlanacağına ve kardeşlik anıtlarının nerelere inşa edileceğine ilişkin olmalıdır. .

Bu ortamda bu zaten imkansızdır, amaç zaten yukarıda söylediğim gibi kardeşlik filan değildir. Böule bir kardeşliğe zaten hiç bir gerek yoktur zaten. İlişkilerin normalleştirilmesi dahi Türkiye’ye bir kazanç sağlamayacaktır…

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Bu topraklarda Ermeniler de, Yezidiler de, Süryaniler de, Türkler de, Lazlar da, Kürtler de öldü, öldürüldü. Tıpkı dünyanın geri kalan coğrafyalarında olduğu gibi. Kah birbirlerine karşı şiddet uygulayarak kah aynı cephede ortak düşmana karşı durarak. Ölme, öldürme ve soykırım kelimeleri biraraya gelince söylenmesi gereken son sözler elbette soykırımın kendisiyle ilgili olmalı. .

Hangi soykırım bahsettiğiniz? Saydıklarınızdan hangisi, net olarak belitebilecekmisiniz?

Radikal Genç tarafından gönderildi.

Modern bir durumdur soykırım. �Soyu kırılanın� belirli ve tanımlanmış bir soydan gelmiş olması gereklidir. Sistematiktir. Bir bütünü olduğu gibi hedef alır. Bir kişiyi bile istisna olarak dışarıda bırakmaz. Tasnif kriterleri bellidir ve �bilimseldir�. Bilimsel bilgiyi yanıbaşında en önemli meşrulaştırıcı araç olarak kullanmasını bilir. Bu nedenlerden oldukça moderndir. Bütün bunlar Ermenilerin ya da Türklerin yaşadıklarıyla örtüşür mü bilemem. İşte buna oturup �herkesin� önce vicdanlarında karar vermesi gerekir. Bu meselenin ikincil müdahillerinin ise (her kimseler) Kızılderililerin, Cezayirlilerin, Kızılbaşların, Tutsilerin ve diğerlerinin kendileriyle ilişkili olanlarını bulup tarihlerini bir daha okumaları iyi olur.

Modern derken kastettiğiniz ‘modernizm’ akımı, sözde ‘endüsrti devrimi ve aydınlanma’ ile ortaya çıkan kolonicilik yolu ile emperyal sistemin bu günkü temellerini oturtan sistem ise bahsettiğiniz, bunun tarite daha öncede örnekleri olmuştur.

Modern değildir, abd projesi de bahsettiğiniz gibi böyle doğmuş ve yürütülmüştür. Tabi burada abd’yi ‘keşfedenleri’ şaşırtıcı ve daha önceden hesaplayamadıkları bir durum, o toprakların gerçek sahibi olan yerlilerin köleleşmektense ölmeyi seçmiş olmalarıdır. Buna şaşırmış olan emperyalist sistem bu o zaman orada da kabile ve kavimleri birbirlerine kırdırtma yönteminide denemişti..Şu an ortadoğuda da aynı uygulamayı yapıyor. Bazı kabile ve kavimler kah İngilterenin hidistanındaki yerliler gibi köleliği kabullenip özellikle baştaki elitleri köleliği halklarına kabul ettiriyor kah bizim gibi Türklerin büyük bir kısmı köle olmaktansa ölmeyi yeğliyor. Biz Türklerin diğer kabile ve kavimlerden farklılığı buradadır. Bundan bir yüz yıl sonar hangi şekil alacağını bilemediğimiz ortadoğuyu, emperyalist güçler eğer istediği sonucu alırlarsa keşfettiklerini ilan edecekler, bir takım kavimleri asimile edecekler, bütün kaynakları ve köleleri kullanıp abd dekine benzer proje -devlet, kölelik sistemi ile ortadoğunun sınırlaını cetvelle yeniden çizecekler. Burada büyük bir ihtimalle bütün Türkler asimile edilmeye razı olmadan sonuna kadar savaşacaklar, kazanamazlarsa ölmeyi tercih edecekler, aynı kızılderililer gibi..

Kızılderililer köle olmayı kabul etmediklerinden ‘ölüm dansını’ seçmişlerdir. Diğer seçenek kendilerine uygun düşmemiştir. Oradaki soykırım dediğiniz durum tarihteki diğer soykırımdan farklıdır o açıdan. Ben Türkiye topraklarında Türklerinde benzer bu durumda benzer bir harekette bulunacakları kanısındayım…