Hayat Bir Solukluk Zamanmış Meğer


yenilgi bütün bedeni çoktan sardı,
vuslatın özlemi sessizleştirdi kuru bedenleri…
suyun bedenden çekilmesiyle beraber,
yaşama isteği de kuruyan pınarlara dönüştü...
hayat bir solukluk zamanmış meğer...
zor günler ve zor yıllar gelince eldeki baston ne yapsın,
beden yorgun düşünce eller ne yapsın ayaklar ne etsin...
zor yıllar, zor günlerle anılır olunca
ayrılık vaktinin şafağı kızıllığını çoktan gösterdi demektir...
hayat bir solukluk zamanmış meğer...
zaman geldi çoktan geçiyor,
ihtiyar bedenlere yeni sürgünler yerine,
güz ölümlerinin iklimi düşüyor…
ve “saat yaklaşıyor”
uzun zaman gibi görünen kısa ömür defteri,
yeniden açılmak için kapanıyor.
en güzel yaşamlar ve en zor hayatlar,
başka bir dünyaya hazırlanıyor…
zaman geldi geçiyor…
hayat bir solukluk zamanmış meğer...
hüznü ağır gerçeklerle becayişe sürüyoruz…
bize de dokunacak olan,
sonbahar atmosferinde gözlerimiz buğulanıyor.
bir an yaşlı insanla yer değiştiriyoruz…
o bizim yerimizde biz onun yerinde oluyoruz…
buğulu gözler damla damla hüzün nehirlerini besliyor…
yaşayacak bir sonbaharı bile bulamama hüznüyle sessizliğe mahkum oluyoruz…
hayat bir solukluk zamanmış meğer...


Alıntıdır.

Emeği geçen Sayın Ahmet abiye sonsuz saygı ve hürmetler.
(deyf)