Konu: Aşk...

Ben ona âşık; o başkasına; başkası aşksız…

Öyle bir kısır döngünün içinde hayatım. Ne kıpırdayabiliyorum ne içinden çıkarabiliyorum kendimi. Boğazıma düğümlenmiş koskoca bir hıçkırık var ağlıyorum geçmiyor, bağırıyorum geçmiyor… Ne yapsam bomboş içim, bomboş ruhum. Kapılarımı ardına kadar açıyorum kurtarıcı bir ışık için neler vermezdim. Neler yapmazdım. Yok, işte her yanım koyu siyah. Her yanım ışık savar hücrelerle kuşanmış…

Metronun ıssızlığında çevirimsiz bir sinyalim. Ne tarafa yaymaya çalışsam imdat çığlıklarımı o taraf kapsam alanının dışı oluyor. Bir böceğin içini kemirmesi nasıl bir şey bilen var mı?

İçim dışım koparılmış parçalarımla dolu. Sorunsuz bir hayat değil istediğim, istediğim köşesi bucağı belli umutlu bir sabaha kendimde uyanmak.
Neden bu kadar acıtılmalı canı canımın? Neden bu kadar vicdansız olmalı aşk? Neden soruları yanıtlasan da bir türlü bitmemiş olmalı içindeki kıyamet? Neden? Neden?

Kıyıma, köşeme hain dalgalar vuruyor kesip biçiyorlar da içimi bir tanesi cesurca çıkıp alnımın ortasına bir kurşun sıkmıyor. Varsa yoksa kesik darbeleri. Uzun soluklu ölümler.

Birisi durdursun mengeneyi sıkıştırmayı. Nasıl yaparsa yapsın ama durdursun artık. Gücüm yok sabrım yok, ben yok, o yok
ben ona âşık; o başkasına; başkası aşksız…

şimdi bana soruyorsun ki ne düzeltir seni?

şimdi sana soruyorum ki ne düzeltir beni?

hiç bir fikrim yok okadar ağır ki üzerime ördüğün tuğlalar kaldıramıyorum bedenimi. beynim sıkıştırıldığı mengeneden hala çıkamıyor. çıkamadıkça da nefesi daha bir öfkeyle çekiyor ciğerlerine. beni düzeltemezsin. bu yakıcı ateş bu öfkenin ateşi ya seni ya beni yakıncaya kadar beni düzeltemezsin. sadece sakinleştirirsin bir vakit; belki bir kaç dakika belki bir kaç saat ama birkaç gün değil inan. sen ruhumun ve bedenimin hırsızısın her gün ve her saniye bedenimden hayatı küçük parçaları kemiren kemirgenler gibi kemirdin ve bunun adını aşk koydun. adı işkenceydi oysa. sözlükleri karıştırıp buldum yaptıklarını aşkla ilgisi yok..

bak etrafına görmezlikten gelmekle aynı değil midir ölüm? mezarın yanından ölgün bakışlarınla geçtiğinde dudaklarında bazen küçük bir fatiha bazen hiç anlamsız bir sessizlik değil mi yaptığın. ölüler kadar yokum sende. onlar kadar aşkım!!!

al beni koy mezarlarından birine.

şimdi sana soruyorum ne düzeltebilir beni?

Bazen ağırlık çöküyor bedene değil mi.Sanki yer çekimi birden yükselir ve adımları atmanın daha zor olduğu hissedilir.

Fark ediyorum hep ne zaman sokaktan bir aşık geçse... Yabancıdır dünyaya sanki, dünyaya bu kadar yakın olduğu için ve belki de bu yüzden anlaşılamıyor aşırılıklar, en normallerimiz tarafından.

Süzülür gibi yürürler.Adımlar düşünülmez. Beklenen bir şey olmayacaktır, sonraki adımlarda da ya da herhangi birisi bir amaç olmayacaktır, amaçsızlıklarda da...

Hayata bir de bu şekilde dokunmak gerek. Sanki daha da güzel betimlenir öyküler, uçan yaşantılarda...

belki dediğin gibidir..of ne ağırmış yaşanılanlar. geçmesi için içinin çürümesi lazım insanın