Konu: Şimdi Ölmeli/yim Biliyorum

Şimdi ölmeli/yim biliyorum.
Bir ben ölüyor kalbimin en derin yerinde..
Bir mezar kazıyorum gözlerinin derinliği miktarınca..
Özledikçe seni,
Bende sen olup kopuyorum yabancı tenlere..
Gidiyorum farkında değilsin...
Ölüyorum yavaş yavaş..
Bilecek değilsin..
Öyle derin bir uykudasın ki,
Gözlerim gözlerin içine baka baka eriyorum..

Şimdi susmalı/yım biliyorum..
Sana söz vermiştim ya..
Sözlerimi unutmadım henüz...
Hala dudaklarımda dudak izlerin..
Hala ıslak gözlerindeki deniz..
Ve hala taze içindeki sonbahar..
Ve hala taze tonda sana bir türlü yakıştıramadığım siyah..

Şimdi bitmeli/yim biliyorum..
Bir kutu çikolota alıp ellerimize,
Hiç uğramadığımız bir köyün çocuklarına dağıtmak hepsini.
Sonra senin rüzgarlı tepe buluşmak seninle..
Sırtımızı denize döndürüp,
Bir ağacın gölgesinde düşlemek kollarımızdaki ölümü..
Ve sonra yürümek çırılçıplak denizi..
Korkmadan...
Acıya sığınmadan..
Bulutlara uzanmak öylece...

Şimdi özlemeli/yim biliyorum..
Ellerimde kanayan bir iz..
Sana sırtını çevirmiş bir yüz..
Kirlenmiş bir geçmiş dururken aynamda
Rehin bir geleceğe düştü heybem..
Uykularım paramparça..
Özleminde aldığım dil altı sözcüklerim de yetmiyor..
Uzat diyorum sesini bana,
Sen daha da çekiyorsun tınılarını dudaklarımdan..
Kaç ay oldu dudaklarında rehin kalmayalı ?
Kaç mevsim geçti ellerinin içinde ter olup akmayalı ?

Şimdi ölmeli/yim biliyorum...
Önce senden,
Sonra tüm bulutlardan özür dilemeliyim...
Çünkü eriştiremedim ayaklarını mutluluğa..
El çektiremedim üzerinden matemi de siyahı da..
İçindeki yalnızlığa bir kurşun olmalıydım...
Yüreğine değen özlem değil...
Sana uzanan yol olup boyanmalıydım ziftlere..
Sonra senin terinde temize çekmeliydim tüm harflerimi..

Şimdi ölmeli/yim biliyorum...
Yüreğimin kuyularına sarkıtılmış bir yemin..
Ellerime tutuşturulmuş bir ilan....
Yüzüme sürülmüş bir iz’an..
Ve avuçlarımdan kayıp giden bir masal.
Ve senden kalan bir dipnot gözlerimde kanayan..

" Hani hep ahizenin diğer yer alan topuklu ayakkabılarının sesi..."

O topuklu ayakkabılarının sesine tutundum ben hep..
Her sabah uykusuz yüreğimi sesinle uyandırdım..
Yalnızlığınla yoğurdum içimdeki çocuğu.
Susuzluktan kırılan yüreğimin tüm çöllerinde bulut bulut özlemini sağıp içtim..

Şimdi bir gül diktim yüreğimin kanayan yanına..
Ölümün en güzel yerine işledim adının baş harfini..
Yüreğimin sağına seni,
Diğer yanına Cenneti heceleyip
Bir hayat düşledim gözlerimin en düş sahifesine..
Bir dirhem huzur kattım sözlerime..
Bir de seni..


Ölümü sana kavuşma addedip
Bıraktım içimde birikmişleri boşluğa..
Azat ettim gönlümdeki tüm yeminleri.
Sana kavuşmanın haram olduğu bu cümlede,
Seni bende bir kurşun gibi işleyip sözüme,
Ölümü hediye eyledim sensiz gönlüme..

Mutluluk safına durdum şimdi...
Al beni ey ölüm beni benden..
Çek beni fani tenimden...
Ve bir an evvel kavuştur beni..
Çıplağım şimdi..
Çünkü sen/sizim..

Kavuşmak; " sen " ise eğer...
" Ölüm " sen kadar güzel ise eğer..
Şimdi ölmeli/yim biliyorum...



ISMAIL SARIGENE

Şimdi özlemeli/yim biliyorum..
Ellerimde kanayan bir iz..
Sana sırtını çevirmiş bir yüz..
Kirlenmiş bir geçmiş dururken aynamda
Rehin bir geleceğe düştü heybem..
Uykularım paramparça..
Özleminde aldığım dil altı sözcüklerim de yetmiyor..
Uzat diyorum sesini bana,
Sen daha da çekiyorsun tınılarını dudaklarımdan..
Kaç ay oldu dudaklarında rehin kalmayalı ?
Kaç mevsim geçti ellerinin içinde ter olup akmayalı

emeğine sağlık hazan

Yılmaz ERDOĞAN'ın güzel bir şiirini kısaca eklemek istedm. Birbirinin devamı iki şiir gibiler...

Emeğinize sağlık...


Astarı erken sarkmış
kirasız kaygısız
belki kefilsiz bile
et kokusunda bir vitrin özlemiyle büyütülmüş
bir kasabada
ölmeliydim aslında

sizi tanımadan hatta
gazete bile okumadan
konformist kahvaltılarda
o kasabada
o kendi delikli uykusundan bile habersiz
karabasanda ölmeliydim

Yılmaz ERDOĞAN "KASABA"

teşekkürler ekleme için alperkaya;

güzel bir şiirmiş

Kavuşmak; " sen " ise eğer...
" Ölüm " sen kadar güzel ise eğer..
Şimdi ölmeli/yim biliyorum...

Bu bölümü süperdi

Evet şimdi ölmeliyim,ölesim tuttu


Güzel şiir için teşekkürler canım

emeğine ve ellerine sağlık
şiir çok güzel olmuş

ölüm her anlamda yeniden doğmak değil mi İnci'm;
bak benimde ölesim tuttu şimdi;
aşka can vermek için.

başkasının yüreğinde ölüp, yeni yüreklerde yeniden doğasım tuttu.


Rica ederim İnci'm, ersan