Bir kış günü penceremdeyim
elimde ekmek kırıntıları, dilimde kuşlarla derin sohbet
anlatıyorum içimdekileri sereserpe
bakınca şöyle bir çepeçevre
her yer kış, kar / kar’ın da ayrı bir asaleti var
Kuşlara sesleniyorum... ey kuşlar,
elbet bu asaletinde bir sonu var,
daha bahar gelecek
çiçekler açacak
kelebekler uçuşacak
Hayata uzatılmış minicik ellere
bir uğur/umut böceği konacak
çocuk ruhların entarisine ayrı bir desen olacak,
bir dilek tutulacak
O uçtukça
bütün umutlar, hayaller, rüyalar gerçeğe dönecek
o minik ellere konan uğur böcekleri,
umudumuzun vesilesi olacak.
Uç uğur böceği/m, sen uçtukça dünya duracak
Sen uçtukça hayat gülecek
Uç;
kanatlarında kırmızıyı umutlarla beze,
siyahında geceyi besle
her kanat çırpışında
götür bizide
uğurunu aldığın şehre..
Alıntı


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla





