Hayal kurmak, hayalinde biri oldukça anlam kazanır. Başrolün sadece sana ait olduğu bir film, mutlaka kötü sonla biter. Sen hayatın peşinden koşarken, filmin kareleri de bir bir azalır. "Son" yazısı çıktığında, tüm seyirciler arkasını döner ve gider. Arada bir gözlerini kaparsan eğer farkedersin her şey senin elinde. Çünkü sen nasıl oynarsan geri kalanlar da sana öyle eşlik eder. Kendi hayatında senarist sensin, bir kalem var elinde. Ne yazarsan yaz, ne çizersen çiz, onu hayal ettiğine değer.

Genelde izlediğin bir karakterle kendini özdeşleştirirsen film daha zevkli hale gelir. Bu da izlerken istemeden yaptığımız bir şey. Daha da acıklı olanı çoğu zaman onu da başrol yapmamızdır. Onu kendinizle beraber filmin başrolü yapmaktan vazgeçtiğinizi farkettiğinizde bu bir zafer anıdır.

O, salıncakta sallanan masum küçük bir kız ya da oyuncak askerleriyle oynamak için banyodan kaçan bir çocuk olmadığında,
O, erkek arkadaşının bol gelen gömleğini giyip nescafe yapmak için mutfağa giden sevgili, ya da kız arkadaşına yemek yapmak için kitapları karıştırıp ölçüleri tutturamayan o tencere başındaki terleyen adam olmadığında,
O, yağmurun altında sonradan hasta olacağını bile bile ona veda etmeyi geciktiren kız, ya da soğukta üşümesin diye sevgilisi için de yanına ikinci bir bere alan o adam olmadığında,
O, kusursuz bir evliliğin simgesi olarak duran ve sofrayı toplayan bir anne ya da bir köşede gözlüğünü takıp gazete okuyan bir baba, olmayı bıraktığında bu sizin için bir kurtuluş anıdır.

Tam karşınızda duran arabanın plakasının sizin ve onun baş harflerinizden oluştuğunu farketmediğinizde, onun ismiyle başlayan bir eczaneye, bir firmaya girdiğinizde size bir şey ifade etmediğinde, o, siz onu hatırlayınca arada dönüp bakıp gülümsediğiniz bir an olarak kaldığında, tekrar dik durmayı öğrenmiş olacaksınız. Çünkü durum bu kadar acı dolu ise, o çoktan sizin isminizi içeren bir hikaye okumuştur. Sadece tuttuğu takım oldu mu arabaların plakalarına bakar olmuştur. Sizin adınızı duyduğunda ise sadece gülümsemiştir.