düşlerimde bile böyle kayırılmamış..
eksik bir hayatı dahi dahil edememiş
kaygılarına...
olmayanlara kanaatkar..BEN..
yolunu dünyevi olamayacak kadar imkansızca şaşıran..
ve geçerken öylesine..kendince..
tutamayacağım sandığım bir hayal..SEN..
her görüşmede,yalnız gözlerin duyabildiği..
kulakları yırtarcasına sessiz bir türkü uğultusunda..
yitirilmemiş zamanlarda
birbirinde yitip giden..iki umarsız beden..
her nefeste anarken ateş gibi adını..
"yok" dedim.."yok!"
"hiçbir şey böylesine inanılmaz olamaz.."
ve dedim "yok ""sen...kaderin üvey çocuğu..."
"olsa da bunun senin olma ihtimaline inanılamaz.."
tek çare basıp gitmek..
aklının bu gözlerle işlenmemiş herhangi bir köyüne..
bundan böyle bağır çağır söylemek..
artık yetim kalmış herhangi bir türküyü..
sesinden ancak bir dilenci kadar nasiplenebilmiş
herhangi birine..
bir anını dahi unutturacak mesafenin yokluğunu bilerek
ama..
sakladığını sanarak kendinden..
hicran denizine kulaçlar atmak,
boğulmak için en kuytu hasretlerde..
evet zor..imkansız belki ama..daha da zoru mevcut içimde..
ne seni tutabiliyorum avuçlarımda,
kum misali..bitip gitmeye meraklı..
ve ne de bir o kadar kanatlı
zamanı..
için için yansamda..
ama söz..
yok artık sevmek..
böyle saçmaca..sebepsizce..
ve delice..
ve yok baktığımda kimsenin gözlerine,
kuruluvermek yüreğinin zemin katına gönlümce..
öyle ki artık öykünemez bu gönül..
hiçbir şiire sen yitmeden..
ve söz..
artık bu ömrün..
"sahibi sen..
sebebi de sen.."


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla
