Konu: İhbarcı Subaya Açık Mektup - Erdem Akyüz

Sayın Komutanım,

Aslında sizin “subay” olup olmadığınızı da bilmiyorum. Ama bir kısım basın, sizi subay olarak tanıttığı ve öyle tanıtmaya pek meraklı olduğu için, ben de kendimi, size böyle hitap etmek mecburiyetinde hissediyorum.
İtiraf etmeliyim ki; sizin subay olduğunuzdan büyük ölçüde kuşku duymaktayım. Zira eğer subay olsa idiniz, senelerin verdiği alışkanlıkla, mektubunuzun belli bir yerine mutlaka “sicil numaranızı” yazardınız ve mektubunuzu kesin olarak “arzederim” diye bitirirdiniz.
Bu bakımdan, “subay” olduğunuzdan kuşku duyuyorum. Bazı çevrelere yaranmak isteyen bir “bürokrat” olabilirsiniz, hatta ihale almak isteyen bir “iş adamı”, olay yaratmak isteyen bir “basın mensubu” veya büyük bir olasılıkla bir “politikacı” bile olabilirsiniz. Zira becerdiğiniz iş ve yaptığınız zamanlama bir politikacının bilgi ve becerisini yansıtmaktadır.
Bütün bunlar bir yana, gelelim asıl konumuza.
Yollamış olduğunuz “irtica ile mücadele eylem belgesi” şeklindeki ihbar mektuplarınızla Türkiye’yi yerinden oynattınız. Bu bakımda size hayranlık duymaktayım.
Bizler de zaman zaman ve mecbur kalarak, bazı konularda suç duyurularında bulunmaktayız. İmzamızı atarak verdiğimiz bu dilekçelere, nufus kağımızın örneğini, TC kimlik numaramızı eklemekteyiz. Buna rağmen bu başvurulardan aylarca senelerce sonuç alamamaktayız. Nasıl oluyor da, imzasız tek bir mektupla yapmış olduğunuz ihbardan bu kadar çabuk ve önemli sonuçlar alıyorsunuz. Yazdığınız daktiloda mı “keramet” var, yoksa bilgisayarınızda mı, çok merak ediyorum. Allah aşkına bunlardan birisini yollayın da bir mektupda biz yazalım.
Ayrıca, bu kadar önemli bir “belgenin aslını” ve hele “ıslak durumdaki bir imzayı” zarfın içine koyarak yollamakta ki cesaretinizi doğrusu aklım almıyor. Bu kadar önemli bir belgenin kaybolabileceğini hiç mi düşünmediniz. Öyle ya; postayla, alelade şekilde yollanan bu mektup, asıl muhatabının eline geçmeden önce, kırk kişinin elinden geçer. Mektubun ilk verileceği kişiler olarak; “kapıdaki nöbetçi memurdan, sekreterden tutun da, odacı, mübaşir, katibin” elinde kaybolacağı ihtimali hiç aklınıza gelmedi mi. Bizler; evraka kayıt ettirerek alındı numarası karşılığı verdiğimiz evrakları bulamaz iken, sizin böylesine önemli bir belgeyi bu suretle yollamış olmanız bende ikinci bir “hayranlık” uyandırmaktadır. Çok özür dilerim ama; zarfın üzerine yapıştıracağınız pulun arkasını ıslatmak için kullandığınız “tükürüğün gücünden” başka bir koruyucu görememekteyim. Kullandığınız daktilo gibi, bu ıslak malzemenizin de “kerameti” olduğuna inanıyorum. Ancak daktilonuzu isterken gösterdiğim cesareti, bu malzemenizi isterken gösteremiyorum. Beni bağışlayınız.
Sayın Konutanım;
Evimizde, çocuklarımızın “idolü” oldunuz. İlkokula giden torunum, artık süpermen veya zoro filimlerini değil sizin haberlerinizi izliyor. Bilinmeyen kimliğinize özeniyor ve yöntemlerinizi taklit ediyor. Geçen gün, büyük annesinin yani eşimin cebine gizli bir pusula koymuş : “Kocanız, dansöz programlarını izliyor, yolda giderken kadınların bacaklarına bakıyor.” Günlerdenberi, ıslak imzasız bu pusulanın gizemini çözmeye ve ailemizde yarattığı depremi gidermeye çalışıyoruz.
Sayın Komutanım, bu işin hangi boyutlara vardığını bilseniz, siz de şaşarsınız: Senelerdenberi bir işe girebilmek için KPSS’ye giren oğluma, sınav soru ve cevaplarını içeren bir kitap almak üzere büyük bir kitabevine gitmiştim. Orta yaşlı bir bayan, satış elemanı ile tartışıyordu. Tezgahtardan “ihbarcı” isimli bir oyun kaseti istiyordu. Kadının anlattığına göre, bu oyun kasetinde; bir takım ip uçlarından yararlanarak, mektubun hangi tarihde, kimin tarafından yollandığı, bilgilerden hangisinin yanıltıcı olduğu, yazıların karşılaştırması yapılarak sonuca varılıyormuş. Her aşamayı geçen çocuk, belli “puanlar” alıyormuş. Satış elemanı böyle bir oyun kasetinin varlığından haberdar olmadığını söylüyor, oğlu için oyun kaseti almak isteyen bayan ise; bu kadar büyük bir kitabevinde aradığını bulamamanın kızgınlığını yansıtıyordu.
Sayın Komutanım,
Hayatta merak ettiğim ikişey var. Bunlardan birincisi; vaktiyle bir televizyon kanalında uzun süre yayınlanan bir yarışma programı vardı. Belki siz de; mektup yazmaktan arta kalan zamanlarınızda izlemişsinizdir. Kutuların açıldığı ve milyarların dağıtıldığı bu programda, belli aralıklarla programa “telefonla” bağlanan “Hamdi Bey” isimli kişi, yarışmacılara büyük paralar veriyordu. Her yarışmacı “Hamdi Bey’e teşekkür ederim ama...” diyerek başlayıp “Var mısın – Yok musun” sorusuna cevap veriyor, paraları alıp gidiyordu.
Bir; bu “Hamdi Bey’in” kimliğini, var olup olmadığını merak ediyorum. Bir de sizin kimliğinizi. Yani “Var mısın – Yok musun”.
“Arzederim.”

Av.A.Erdem Akyüz

kaynak

çok güzel bir yazı .... bu hükümetin herşeyi zaten gizli muhbiride tanıklarıda yani varlıklarından emin olamıyoruz... ama tanıkların bazı gizlileri ortaya çıkınca niye gizlendiklerini anlamak zor olmuyor ... terörist katil hırsız tecavüzcü ... !!! işte gerçek bu artık ülkemizde bunların sözü geçiyor...