bazen kendimi bile tanıyamıyorum. bir çığlık atsam sanki bütün organlarım çatlıcakmış gibi oluyorum.
sorumluluk ;
o kadar alışmışımki yalnızlığıma şimdi iki kişi olmayı bir türlü hazmedemez olmuş bu yürek.çekip gitmek geliyor içimden . kimseye hiç birşey için hesap vermeksizin çekip gitmek. nereye nasıl gittiğimden kimsenin haberi olmadan dolunayın ışığında yürümek elimde sigaram soğukdan montumu boğazıma kadar çekerek yürümek istiyorum özgürlüğüm yanımda.
istediğim şimdi yaşadığım hayatmıydı yoksa anlık duguların bir ödülü/cezasımıydı bilemiyorum.
bırakıp gitsem ona haksızlık etmiş olucam. kalırsam kendime.biri sana bu kadar umutlarını hayallerini geleceğini geçmişini sorgusuzca teslim etmişken senin çekip gitmen ona haksızlık olmuyacakmı?, peki biri senin için böyle düşünüyor diye bütün hayalleirnden vazgeçip onunla kalmak kendine haksızlık etmiş olmuyormsusun?
soluksuz , nefessiz yaşıyorum bir kaç gündür. ufacık bir karanlıkda , ufacık bir sorunda dizlerimin bağı çözülüyor yere düşücek gibi oluyorum.düşüp öylece hareketsiz yatmak istiyorum. çekiliyorum yaşanmtımdan, yaşadıklarımdan,sorunu çözermi bilmem ama bekliyorum sabırla sabırsızlıklarımın inadına.
eziliyorum onun bana yaptıkalrının karşısında. sessiz çığlıklarım oluyor bana yardıma koşan o karanlık dünyamda....