Konu: içimden kalkan cenaze

kendimi öldürüyorum hergün zihnimde
intihar anımı yaşıyorum, her yalnız kaldığımda
o boşluğa düşüşüm
havadaki o zaman dilimciği
parça parça oluyorum yere yapıştıgım vakit
acıyor, kanıyor her ynaım
sonra kalkıyorum ayağa
ağır, aksak tekrar çıkıyorum merdivenleri
sırf bir kez daha ölmek için
hayatımın gözümün önünden geçişini izlemek için
yaşadığım hiç bişeyden pişman değilim çünkü
...ya bundan sonraki yaşayacaklarım... ölgün günleri yaşamak istemiyorum
tekrar çıkıyorum ağır ağır o merdivenleri
yine bir boşluk buluyorum çevremdeki dünyadan sıyrılarak
tek kalıyorum , tenhalaşıyorum.
sesleri siliyorum önce, duymuyor kulaklarım
sonra bütün renkleri, ışığı siliyorum
kararıyor her yer o yüksekte
soluğu son kez çeker gibi değilde
tatmadan çekiyorum, sadece oksijen ihtiyacı için
ve bırakıyorum soluğumu, yorgun bedenimle birlikte
salınıyorum aşağıya, hızla düşüyorum
ve sonra... hep aynı
ayağa kalkıyorum ağır aksak
dönüyor bedenim kıbleye döner gibi merdivenlere.
yürüyorum

Düşüncelerini anlatma tarzın süper..kıskanıyorum senin bu özelliğini kaleme döküş stilini her zaman diyorum hep diyeceğim mutlaka bişeyler yazmalısın herdaim...boş bir sayfayı karalasan bile mutlaka bir anlamı vardır 'o'karalamanında

Boşluk varlığın yokluğu değildir aslında. Boşluk kendiliğinden, dolaysız bir varoluştur.

Tanımın yokluğu, "tanımsız" olduğu anlamına gelmez. Boşluk kendi kendine bir tanımdır aslında.

Boşluk: boşluk.

Sözlükte böyle karşılık bulmalı.