Oldum olası sevmişimdir
geceyi..
Gecenin griden siyaha bürünen karanlık yüzünü..
kendine has o yalnızlığını,
kelimesiz söylediklerini..
dipsiz kuyulardaki
o derinliğini,
derinliğinde gizlediği gizemli kasvetini..
sevmişimdir hep geceyi.
Gece hüzün..
gece yalnızların sırdaşı..
ve gece..
nice kurşundan beter delen ihanetlere..
kızıl ateşlerin korunda yanan yüreklere..
tutuklu kalınan en çılgın sevdalara,
imkansıza ulaşmak için kanat çırpışa..
duayla yapılan haykırışlara,
mezesi ağıt, isyan, hazan olan çilingir sofralarına,
kadehi hasret olan yudumlara,
adına kader denipte, sineye çekilenlere..
yaralı ceylan gibi ürkek,
yüzleşmekten kaçtığın korkulara,
baharın etrafa yaydığı günışığı gibi,
tomurcuklarından koku salan çiçek misali
içini ısıtan o gülüşlere,
gelincik tarlasına yayılan kızıllık gibi al al olmuş yanaklara,
hançerden beter batan, can yakan aldanışlara..
bilinmez sanılanlara..
söylenemeyenlere..
söylenipte dinlenmeyenlere..
ve daha nicelerine..
şahittir
geceler.
yabancı sanılan, tanıdıktır aslında,
ve sağır
ve dilsiz..
sözsüz
ve sessiz..
kendine bile diyemediklerine
tek tanıktır
dört duvarlar..


Alıntı