Senin o kibrit kutusu evini annenin mini minnacık mutfagını özlemlerini imkansızlıklarını çaresizliklerini düşündüm canım..
Her zorluğu sırtına alışını, üstüne vazife olmasa da ailene inadına yaptıgın fedakarlıklarını
erteleyişlerini hep kendini, hep bıkmadan usanmadan kendini erteleyişlerini...
Bazende isyan edişlerini düşündüm. Ama herşey ne kadar kötü gitse bile hep alaya alışlarını.
İçine içine atışlarını. Derin bir derya misali sessizliğine dalışlarını düşündüm.
Yanında o kadar gamsızdım ki sallamaktan, herşeye gülüp hafife almaktan yanımda ki derinliği farkedememişim. Zaman bizi büyüttü, büyüdükçe ben hep arkama baktım, yaşadıklarımla muhasebeye daldım.
Sen o gün den bugune hayallerini doğurdun mu canım...
Hakettiğin güzelliklerin çaldımı kapını. Gelmedilerse bile usanmadan yılmadan vefa gösterişlerin sana getirecek emin ol dünyanın senin için büyüttüğü mutluluk dolu harikalarını... VEL HASIL
arkama döndüğümde hep senin o iri o çimene çalan ışıl ışıl gözlerini gördüm.
Sen benim geçmişimin çizgi film kahramanları gibi parıl parıl yanan gözlerisin.
Seni ve sevgiyle bakan o güzel gözlerini çok özleyen arkadaşın..