Konu: Küskün Kadının Gidişi

Küsüyor bir kadın,
Kanatlarında melekler ağlıyor
Üşüyor vücudu
Keskin kesilmiş yaraların ilmeklerinden...
Uçurumlara yakınlaşıyor zihni
Uğultuların yorgunluğunda
Melekleri susturamıyor!
Saç örgüsü, dünyanın sütunlarına tutunuyor...
Son bir kez kalabilirim belki diyor
Nefesim yeterse
Küskün gözleri derman arayarak bakıyor
Derdin, dermanın, yaraların...
Bir çığlık işte
Kör bir rüyada
Vazgeçiyor tutunmaktan, kalkmakdan, dirilmekten...
Susturumadığı sesleri ile
Kanatları aşınmış dünyadan uçuyorcasına
Göçüyor...
Beyazlar aydınlatmış yüzünü
Melekler toprağın başında...
Küskün kadınlar, giderler.
Suskunluklarını yanlarına alıp
Bahara kavuşamayıcaklarını bile bile
Giderler...

Fatma Zehra Arslan

Küskün kadınlar, giderler.
Suskunluklarını yanlarına alıp
Bahara kavuşamayıcaklarını bile bile
Giderler...

ünlü şairin de dediği gibi..gidene kal... kalana da git denilmezmiş...
hele suskun ve açıklamasız gitmişse bu onun gidişidir.. böyle gidenlere güle güle deyip hemen unutmak en iyisi..

şiir güzeldi.

Küskün gözleri derman arayarak bakıyor
Derdin, dermanın, yaraların...
Bir çığlık işte
Kör bir rüyada
Vazgeçiyor tutunmaktan, kalkmakdan, dirilmekten...

Güzeldi bu satırlar. Küskün olmak ve bu küskünlüğü sessizliğe gömmek zor hemde çok zor.
Şairin yüreğine sağlık.
Paylaşım için teşekkürler abla.

Özellikle final çok etkileyiciydi:
"Küskün kadınlar, giderler.
Suskunluklarını yanlarına alıp
Bahara kavuşamayıcaklarını bile bile
Giderler..."

Teşekkürler...