Konu: Yağmurla yıkanan...

Uzun bir yoldu aşk denilen kısır döngü,
hangi durakta insek aşk kendini kaybediyordu...
Yok sayıyordu bağlılıkları,
alışkanlıkları,
bizide yok ediyor,
parçalara bölüyordu.
O sayfayı bazen çevirebiliyor,
bazende değil sayfayı,
bütün defteri yakmak zorunda kalıyorduk,
anıların yanarken sende derin bir nefes alır,
ve ruhuna şâd edersin...
Gitmek istemezsin artık,
ya da herhangi bir durağa uğramak,
boş ve anlamsız gelir,
belkide öyledir.
Ve karanlığı bozan ufak bir fenerin aydınlattığı odamda,
beyaz kağıdın üzerinde ki kan damlaları...
Düşleri kanayan adam,
yağmurla yıkanan...


onsekiz.oniki.ikibindokuz
yirmiiki.:.otuzbeş
Zafer.

Yağmurlu gün ilham verdi sanırım.Çok güzel olmuş,ellerine sağlık

bir daha aynı hevesle yürünmez o yollar en doğrusu bu aslında...
yok olanların şerefine bir kadeh de sen kaldırır akıtmazsın artık göz yaşı falan
eskimiştir artık o anılar en doğrusu budur çünkü
istemezsin ne geleni ne gideni
çünkü tahammülün yoktur artık kimseye en ufak bir sese dahi
çünkü yorulmuşsundur en ufak çatlak bir sese daha tahammülün yoktur
bir bir bırakırsın ardındakileri ve seni sömürmeye çalışan o çatlakları
en doğrusu da budur aslında
sev... ama çok sevme kimseyi, canın yanar sonunda

yüreğine sağlık

Teşekkürler canlar...

çok güzel olmuş gerçekten ellerine sağlık

düşleri kanayan adam ...

çok güzeldi, kalemine yüreğine sağlık Pain