Konu: Hayatla Röportaj

Hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda.

"Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?" diye sordu Hayat.

"Zamanın var mı?" diye sordum.

Gülümsedi ve ‘’Benim sonsuza kadar zamanım var.’’dedi.

Ne sorular var yüreğinde? İnsanlarla ilgili en çok neye şaşırıyorsun? diye sordum.

Hayat başladı anlatmaya:

"Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili edişelenmaekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar."

Hayat elimi tuttu sıkı sıkı.. Bir süre sessiz kaldık,birşey konuşmadık. Sonra derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.

Hayat yanıtladı:

"Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim."

"Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim.Hayata pozitif bakmanın yaşama sevincini bir kat daha artırdığını öğrenmelerini isterdim..’’
Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.

"Söylediklerimi yüreğine kaydet.’’dedi.söylediği cümleyi yüreğime kaydetmiştim..

"Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren".

Yüreğim kuş gibi hafiflemişti. son olarak bir soru daha sordum ’’Hayat benden ne istiyorsun?’’ dedim usulca..

Bütün odayı beyaz bir ışık kaplamıştı ve Hayat yanıtladı.

"Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten TEK değerli olanım. Değerimi bil."



alıntı.

teşekkürler Ra_
güzel bir yazı olmuş
hayatın değerini bilelim

bir soru da benim yerime sorarmısın , neden hayat bu kadar zor ve bir okadar vazgeçilmez ve güzel ?

"Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren".

İşte burda tıkandım kaldım.
Hangi birimiz beceriyor acaba bunu ?
kaçımız affediyor, kaçımız kendi yaptığımız hatalarımızla kabulleniyoruz kendimizi ?

Başkalarını affetmek kolay, peki kendini affetmek.
Deli cesareti mi ister bunu yapmak, yoksa sadece kendini dinlemek mi bunun ilacı ?

büyük bir çıkmaz gibi bu işin sonu.

Teşekkürler Sevgili Ra_ harika bir yazı

bir soru da benim yerime sorarmısın , neden hayat bu kadar zor ve bir okadar vazgeçilmez ve güzel ?

Haddim olmayarak ta olsa cevap vermek istedim.
Hayat zor olmasaydı, nasıl bilecektik kıymetini?
Elimizi attığımız her şeye ulaşsaydık neyin kalırdı değeri ?

Güzelliği ve zorluğu aslında vazgeçilmez kılan.
En önemlisi de, Yaradan'a olan borç ve minnet...

Ders hatta dersler veren bir yazı okudum.
Teşekkürler paylaşım için...

Çok fazla isterdim kelimesini kullanmışsın arka arkaya onun dışındakilerde hep bilinen şeyler farklı bişey yok yanlış kişiye sorulmuş anlaşılan sorular

Ben teşekkür ederim arkadaşlar..sağolun.
yüreğiniz ferah, gönlünüz sevgilerle dolsun...