Konu: Erik Stinus Şiirleri, Yazıları Ve Eseleri

.
.
Sevgilim, Sözcükler ve Bengilik

Biraz abartma değil mi bir insanın ardından
dünyanın sonuna dek gideceğini söylemek?
Diyelim ki dünya sonsuz ve o insan
birdenbire yoruldu!
Diyelim ki ortalık kıyamet: yağmur, dolu!

Biraz abartma değil mi söz etmek
bir insanın gözlerinden,
o gözler sanki
doğdukları bengiliği yansıtan
derin dağ gölleriymiş gibi?
Ya çökerse o dağlara kara bulutlar!
Ya çamur fışkırırsa derinliklerden!

Abartmıyor musun sen de
benim güzelliğime benzer güzellikte
bir başkası, bir tarla, bir at,
bir gül bulunmadığını söylerken?

Dağ göllerinde yüz, gülüm, tırman dağlara,
at sırtında yolculuk et karda yağmurda,
bırak düşüncelerin ulaşsın bana
saçlarımı okşayan bir meltem gibi,
ardıç kuşunun şarkısı gibi kulaklarımda,
ışığı gibi akşam güneşinin yüzüme vuran
ve bir yıldız gibi
kucağıma düşen, karanlıklardan.

Hep abartırız sevdiğimiz zaman.
Diyorsun ki gürmüş sesim sekiz kentin
tapınak çanlarının sesi kadar.
Yedi kentin deseydin
hiç degilse eğlenirdim
söz sanatındaki ustalığınla.
Ama keselim bu gevezeliği burda.

Hep beni aramışsın, öyle diyorsun.
Bana gelince,
kimi aradım dersin, yola çıkıp daa
dünyanın bir ucundan, yağmurda karda
derin dağ göllerinde, yüce dağlarda?
Madem ki kavuştuk, gülüm, beni bırakma!
Bırakıp gitmek mi? Hayır, asla
.
.

.
.
Denge Durumu

Yalnızca üç gün üç gece aç kalana ne mutlu.
Döşeme tahtaları, üşüyen ve aç insanların
ateşiyle kararmış,
mutfaksız ve ıssız,
ama gün doğarken kadınlar ve koyunların,
hüzünlü nöbetçiler ve kuzgunların
buluştukları bir kuyu olduğu için avluda
ve çekip gitmediği için umut,
oturulabilir durumdaki bir otelde
bir kez gözaltına alınmış.
ve cezanın daha uzun süreceğini sanmalarına karşın
yalnızca iki kez
bir hücreye kapatılmış olanlara ne mutlu.
Asker, çeteci ya da ermiş
olmasalar bile,
ölüm tehlikesi içinde yaşayıp
nedensiz korku duymayanlara ne mutlu.
Trenlerin durduğu
köyleri ve kentleri,
mis kokulu gölgeler ve takımyıldızlar gibi
gemileri kendine çeken limanları,
gerçekte ve düşlerde
üzerinden uçtuğu adaları
anımsadığı halde,
bütün dilleri öğrenip
bilineni yeniden bulgulayanlara ne mutlu.
İlk yolculuğun vardığı yerleri,
bütün o dost çehreleri
ve ezgiler dolu o mektupları
uzun zaman anımsayıp
çok seyrek sonuç verse bile,
her sözcüğü birbirine uyan
beklenmedik anlarda doğuvermiş şarkılardan
bir dörtlüğü, bir dizeyi, bir titremi
yakalamak için ter döken,
geriye dönebilmiş yolculara ne mutlu.
diktiği ağacın yetiştiğini,
ekinin harmana dönüştüğünü
görenlere ne mutlu.
Uzak bir yolda
birden dönüşünü şaşıran,
bir son durakta
uzaklardan haber soran
bir başka yolcuyla karşılaşmış yolcuya ne mutlu.
.
.

.
.
Çatıdaki Adamlar

çatıda dengeye durmaya çalışan o adamlar ne casus
ne de ellerinde silah var. Ne papa, ne bir kral
ne bir devlet adamı bu kente konuk olup onur verecek
Bugün

ara sıra aktarılması gerekir kiremitlerin, saçaklarla
çatallı televizyon-boynuzlarının onarılması gerekir

yoksa o adamlar senin güzelliğin gibi bir güzelliği,
fısıldaştığımız sözcükler gibi sözcükleri
düşte görüp dans ederek bulutlardan çıkıp gelen
göksel uyurgezerler midir?
.
.

.
.
Aşevinde

Gözlerine bakıyordum, bakıyordum
ellerine. Parlamaktaydı gözlerin
bir başka türlü. Ellerindeyse
yeni bir kararlılık. Öyle çok şey
veriyordun ki bana kendinden,
bu yenilenmiş benliğinden,
mutluluk duyuyordum, karnım acıktı.
Çok az yiyorsun, diyecek oldum,
dayanacak güç ister savaş.
Bak ben nasıl ayakta kaldım
hep boğuşmama karşın. Ama bakmadın,
baktın mı yoksa? Sormadın
sana en çok söylemek istediğimi.
Adını bile anmadın o eski öykünün,
bir şey söylemedin onun üstüne. Bense
öyle kaptırmıştım ki kendimi yeni öyküne,
zedelenmedi bundan seni dinlemenin tadı.
Burdayız diyordu ayaklarınla baldırların
bize özgü o eski dilde. Dediler: Yalnız mısınız?
Evet, dedik, yalnızız birlikte,
kaç kişi olursak olalım yalnızız yine.
.
.

.
.
Göçmen Kuşlar İlkyaz

Kadınsın sen
Göğsünde fundalık çiçekleri
Alnında, yeni açmış çiçeklerden bir sis.
Rüzgardan bir ata binmiş de
uçuyorsun unutulmuş ülkeme doğru
bir başkasının boynuna dolanmış kolun
Oynaşım
yolculuğu yurt etmişsin kendine.
Öpüşlerin bir yara, bir dans
arp eşliğinde
kiliseli tepelerde şeytanın çaldığı

ve uzun zaman titreyen kara toprak
evrende kimsesiz bir evin önünden
geçip gittikten sonra atlı ordular.
.
.

.
.
Kimin Suçu?

Sağlığımız bozuldu, diyoruz,
güzel günler geçip gitti.
Ölüm mangalarının suçu değil bu,
burada öyleleri.
Yetişmenin suçu, diyor kimi;
değişen havanın suçu,
diyor komşum,
romatizma ağrılarım söylüyor bunu;
senin suçun, onun suçu, başkalarının suçu,
her şey suçluluk duygusunun suçu,
diyor mutlu suçsuzlar.
Yahudilerin, Arapların, göçmenlerin,
uzaklarda yaşayan sabırsız bir halkın
ve elbette kızılların
suçu oluyor sonunda,
her şeyin kızıl
ak ya da kara
olmaması.

Yanıt kesin değilse,
suçu soranda aramalı.
.
.

.
.
Kaptan

Söyleyebildiğimce açık
söylüyorum işte: hiçbir şey yok
görünürde. Gözlerim
bu dürbünün içinde
boncuklar gibi yuvarlanmakta.
Aya bile varmadık daha,
en yakın yıldızlarsa
Allah bilir ne uzakta.
.
.

.
.
Ovada

Eve dönmekte sarışın sesler tarlanın üzerinden
Tek bir ağaç toplanmış gökteki kuşları
Paslanmış, dünyayı bölen bıçak

İri çıngıraklarını çalıyor bir at
Ürküntüyle geceye karşı.
.
.

.
.
Özellikle Pazar Günleri

Özellikle pazar günleri
neye inanacağımı bilemiyorum.

Gerçekten de deniz yalnızca
kendi gövdesine mi ilgi gösterir-
kara mor midyelere,
saydam denizanalarına,
daha tüylenmemiş çıplak kanatlı
civcivlere dönüşen yumurtalara
varlığı büsbütün ilgisiz midir?

Görmez mi deniz,
ayrımına varmaz mı hiçbir şeyin?

Ya şu yükte ağır gazete
kötüye kullanılmış ağaç değil mi-
canlı olsa, ayakta olsa o ağaç,
şu sayfalarda yazılı olandan
daha çok şey anlatmaz mıydı yeller üstüne
böcekler üstüne, bizler üstüne?

Ya şu çanlar, şu kilise çanları
Tanrıda hangi duyguları uyandırırlar-

mutlu eder miydi onu çanların sesi,
Avrupa yayılma çağına girdi gireli
rengini hep gizlemek zorunda kalan,
o zavallı gericilerden biri
aşka gelip de gelişigüzel
çalmaya başlasaydı onları?
.
.

.
.
Şili Onbeşinci Kışında

Düşlerimizi çiziyoruz duvarlara.
Hiç acelemiz yok - gün ışığında:
bütün renkler haklarını almalı,
bütünüyle yazılmalı şiir, her sözcüğüyle
başlangıçtan geleceğe kadar;
nasıl ki mutfaktaki soğan, patates,
fasulye ve ekmeğin gücü ve tadı,
bölgedeki en karanlık köçelerden
bir araya getirecektir çocukları;
o kadar acı çektirmesin diye

kurdukları düşler,

biraz ısınsınlar diye ateşin yanında
ve ilk şeftalinin çiçek açtığı,

küstümotlarının

çekinmeden güneşi yansıttıkları gün

koşarlarken sokaklarda,
bahçelerde, tarlalarda

artık kimse yenemesin diye onları.
.
.