Konu: Egemen Berköz, Şiirleri

.
.
Sorular Sorular



Ölümüm boz yüzü, çağırma beni.

Toprağın katı yüzü, bırak beni.

Ezgilerin çekici yüzü, denemeyin beni.

Dünya beni salıversin.

Salıversin beni kendime

Salıversin beni yirmilerime, onbeşlerime doğru.

Gelincik tarlalarıma, çiçek kurutmalarıma, çocukluk uykularıma doğru.



Bir tabanca bana bakıyor.

Bir kül tablası.

İki kalem.

Bir kitap.

Birkaç kelime.

Bir saat. Akşamı getiriyor ve bana bakıyor.

Pencereden karşı pencereler.

Antanler.Duman. Ölümün çizgili lekeli yüzü bana bakıyor.



Bir el işareti. Duralım bekleyelim.

Bir el işareti. Susalım bekleyelim.

Kim gelecek? Konuşacak kim?

Kim vuracak? Vurulacak kim?

Kapılar açılıyor. Bana değil.

Ziyaretçiler geliyor. Bana değil.

Günaydınlar. Merhabalar. Bana değil.

Bana vazoda birkaç papatya.

Bana birkaç sarı, birkaç beyaz.

İçimin karmaşası bana.

Dönelim ölümün pürüzsüz yüzüne.

Bulutsuz rüzgarsız kuşsuz.

Kansız alımlı yüzüne dönelim ölümün.

Papatyalarla süslesek onu.

Kurşunların yerine papatyalar

Gülümsemelerle süslesek onu.

Kinlerin yerine gülümsemeler.

Kendimle süslesem onu.

Karşı dünyadan baksam kendime.

Orda durup sigara içsem dalgın bakarak.

Kalkıp gitsem sonra sokaklara, deniz kıyılarına, ilk yaz coşkularına doğru.

Burada oturup birkaç kelime yazarak dalgın sigara içsem.

Kalkıp gitsem gelincik tarlalarıma, çiçek kurutmalarıma, çocukluk ilk yazlarıma doğru.



Peki, sen nerdesin?

Bu şiirde nerdesin sen?

Kurşunlarda mı? Gülümsemelerde mi?

Kinlerde mi? Papatyalarda mı?



Belki de bir kuşsun sen uçup gidiveren uzaklara konu veren unutuveren.
.
.

.
.
Kapana


Seni kırmızı gibi, şiirlerimle bir
susturmak istiyorum seni, bir yosun
gibi yoksul Baraba suyunda
çocukluğumun ezik türküsü ey
çocukluğumun ey bulunmayası gömü
seni nasıl nasıl yaşıyorum.

Yalnızım, dayanamıyorum, uzak
denizler geliyor usuma
seni kırmızı gibi, coşkumun ortasında
(seni?) kuruyorum, neler kuruyorum
belki bir yılgıyı, belki küçük bir gizi
unutuyorum, unutuyorum.

Aşka varmayalı kapılar
kapanır oldu yüzüme
bu insanlar, bilmem, bu uzak dağ sesleri
neden bozar oldu dengemi
sazının tellerine dokunur mu
gibi, bir ezgi mi, dallanıyorum
insanlara gidiyorum, gidiyor muyum
çocukluğumu belki, belki çocukluğumu
unutuyorum, unutuyorum.
seni kırmızı gibi, şiirlerimle bir
susuyorum, haykırıyorum.
.
.

.
.
Basit Bir Yalnızlık Da Yeterdi



Basit bir kareli defter de yeterdi
Samatya istasyonunu anlatmak için
akşamı beklerken
beklerken parçalanmış umutları
biraz önce yağmur yağmış o istasyon
hüzün dağıtırken
uzaktan bakanlara bile
kıyı yolundan geçenlere
ve yolculara ki hüznün kendisidir
biraz şairdir akşama doğru
anlayışla bakar istasyon şefi
hafif gülümseyerek
ve aldırmaz bile
ve birden gün geçer
aldırmaz
trenlerle yolcularla yüklerle
biletlerle pasolarla geçer gün
ve Egemen Berköz evine döner



kupkuru yüreği hüzünden
hat boyu kırık dökük ev içlerinden akşama doğru
bir gün bir kadın çamaşır asarken memelerini görmüştür
bir gün don fanle bir adamı sabah pilav yerken
bir gün her gün çocuklar görmüştür kirli ve arsız
bir gün her gün insanlar biletler istasyon memurları
ve bir gün Egemen Berköz evine döner



sabah midesi bozuk
öğlen fasulye kılçıklı
bir parti satranç oynamış
iki metin yazmış
Pavese'den birkaç sayfa okumuş.
birkaç çıplak kadın resmi bakmış
pencerede birkaç dal ağaç
ve birkaç ondört onbeşinci kat uzaklarda
rüzgârda perde uçuşmuş durmuş
sonra aklında kaktüsleri
sonra Ben Shahn'nın ve Amerika'nın insanları
sonra Töbder'in ve Türkiye'nin insanları
sonra çantasında bir ufak Yeni
sonra elinde bir küçük kavun
sonra içinde kıpırdanan bir şeyler
Egemen Berköz evine döner
trenden inip istasyondan çıkıp
istavritlere kolyozlara bir göz atıp
tırmanır Mütesellim yokuşunu
tırmanır Ünal apartmanın merdivenlerini
düşünür ta beşinci kat onaltı numaranın kapısına kadar



düşünür basit bir kareli defter de yeter



basit bir kareli defter de.
.
.

.
.
Çin Askeri Ah Devran

İçim. Yeşil sarı ovada
İlkyaz selleri, gecenin
hüznü olur ve sığmaz, sığmaz
odama. İçim. Binlerce
hasır şapka, güneş
yakar ve divan sazı kırmızı şarap.
Türkümü söyler. İçim.
Benim türkümü söyler.

Karanlığı deler kırmızı. Yanar
toprak yanar toprak
sigaramın ucunda
karanlığı deler kırmızı.
Hoşça kal
derim günışığına. Gecem
benim gecem başlar, yağmuru
ve Vivaldiyi gecem
alır gelir. Susarım. Şiir yazarım.
Karanlığı deler kırmızı
sigaramın ucunda, yanar ellerin
yanar toprak ve alnım.

İçim. Dereboyunda çocuklar
çılgın çocuklar dereboyunda
ben uzağın türküsünü söylerim
döner devran ve binlerce
olur ah çocuk olur içim.
İçim. Ezgilenir.
Hoşça kal
derim yağmura ve sana
karanlığı deler kırmızı
sigaramın ucunda, yanar ellerin
yanar toprak ve alnım.
İçim. Çin askeri uzağı
ben uzağı bilirim. Bilirim.
.
.

.
.
Sensin

Ne kadar gençsin.
Dünya güzelisin.
Topraksın. Çiğli, yumuşak, ot kokusu.
Ağaçlar arasından bir yokuşsun, soluk kesen.
Denize inersin, coşkusun.
Bir telefonsun, kısık.
Bir habersin, taze.
Bembeyaz bir kâğıtsın, bekleyen.
Dünyasın.
Kavgam.
Dinginliğim.
.
.

.
.
Unutma!

Güneşten korurken kendini
gölgeye çarpılma.

Ağaç büyür büyür büyür
tohum olur.

Sevgi büyür büyür büyür
gülümser.

Sevgi kabarır kabarır kabarır.
Perdeyi indir. Saati kur.
Saati kur, unutma
kendinle
buluşacaksın.

Eğleniyor musun?
Yüreğin sıcak mı?
.
.

.
.
Beyaz Kaçan

Yalnızlığı kurşunluyor geçmiş gün
kendime bakıyorum. Duvara
tebeşirle çiziyorum testiyi
mavi testi, gözleri
trahomlu esmer bir çocuk
gibi geliyor
gece. Lambam yanıyor.
Testi ve su. Usu
taş evlerin, ne anlatıyor
çobanların ezgileri
yatağımda bir kadın
sessizliği. Şu ovanın
toprakları bomboş, şu bodur ağaç
beyaz çiçeklerle
kalakalmış. Yalnızlığı
kurşunluyor geçmiş gün
kendime bakıyorum
tüylü kalpaklar dağlar ve uzun
bıyıklarıyla, hüznüme
katılıyor atlılar günden
koparak. Beyaz çiçeklerle ağaç
kalakalmış. Testilerle
su dökünülen sabaha karşı
bacası tüten bir ev demektir
alışmak, siyah saçlı
bir kadınla sevişmiş
gibi yaparak. Yere
kilimler seriliyor, çay
buruk insanları uzakdoğunun
ve afyon götüren
tüylü kalpaklar dağlar ve tüfek
sesleriyle
günden koparak, insanlar
karanlık. Duvara
tebeşirle yazıyorum. Testi.
Su. Yalnızlık. Belki
kalakalmış bomboş ovada
beyaz çiçeklerle ağaç, ağaç
çocukluk. Kendime
bakıyorum, ne anlatıyor
Rut tepesi, yalnızlığı
anlatıyor Rut tepesi. Rut tepesi
afyon. Duvara
tebeşirle yazıyorum. Afyon.
Kendime bakıyorum. Afyon.
.
.

.
.
Sığınak

Göğü kahverengileştiren bir çocuk
sizi coşkuya itecek.
Sobayı yaktıktan sonra
anılar ölüler evinden on beş dakika.
Öğretmen garip. Kaçak.

Babası nasılsa ölen bir çocuk
ağlayacak. İsterse değil.
En büyüyü bozan içgüdü
biliyorum elbet bir gün
kuşların bana da konacak.

Köy uyuyacak. Kaçak
bir yanılsamadan sonra
kasım ayı ve sabah
unutup göğü kahverengi
ve yarıda dizelerimi
yazık! Köy uyuyacak.

Uzakta kalmış şehir
ve göğü kahverengileştiren sesim.
Daha saatler var nasılsa
kasım ayına ve sabaha
ve hâlâ bitmedi patika
ve bir bayram fişeği gibi kalbim
ve büyüyü bozan içgüdü
ardımda.

Köy uyuyacak. Kaçak
daha saatler var
tükenmez suskuya.
Gel gel dönüşür sesim
elbet bir gün anıya.

İşte benim
yavaşlar yavaşlar
günler acımız
köy
uyuyunca.
.
.

.
.
Ya Ben mi Ben

Kirlibeyaz yüzünde rüzgarın
Öfkemi dinlendiriyorum.
Giysilerim. Takvimin sonu.
Demirci topal ve sarışın
anlıyorum. Anlıyorum.
temellerine su sızan evleri
uzak kenti getiren günüme
günüme yaşlı bir ağacı
ağacı.
Dağda kar çoğaldıkça
kuzeyi kapatan dağda
daha esmer buranın çocukları
İstanbul daha uzak
ve bir ırmak tavrıyla kesiyor yolumu dere
ve her sözün başında
kökleri kemirilmiş, buğday
tarlada çürümüş, tütün
ya ben mi, ben
ne güzel ah özlemin
çoğaldıkça kar dağda.

Dağda kar çoğaldıkça
uzak bir gök iner gününe
ve gözlerinin içine vurur
kırpışan ateşi yalnızlığımın
ya ben mi, ben
temellerine su sızan evler için
yalnız o evler için.
.
.

.
.
İzinsiz Er İçin Bir Akşam Türküsü

Bu şehir nasıl olur
küçük bir Anadolu şehri de değil
alaturkaya itiyor beni.

Akşamı Çınaraltı'na getirtiyorum
beni de büyüsünün içinde
değiştirmesi için
hüzne. Ah, akşam diyorum
Lâleli'den nasıl iner
sokak lâmbalarını dolanarak
birden şehre. Kalbime.
Nasıl iner.

Oturup bekliyorum, bıçak
keskin ağzını saklıyor
saklanıyorum. Gizli kartalıyım
dağın. Dağın. Gizli.
Sevgilim
diyorum, sevgilim bütün kadınlara
Beyazıt'ta dolanan fahişelere
ve Galata'nın da sessizce
yatıverenlerine
sevgilim.
Çorak toprağı bir yerinden
Yarıvermiş yaban
lâleye de, sevgilim.
Oturup bekliyorum. Bıçak.
Keskin ağzını.

Bu şehir nasıl olur
büyük kasvetli istasyonundan hep başka
bir şehre uğurluyor beni
kurşun işlemez gecelerden geçiriyor
kuytu bir iskeleden kum çeken motora
cebinde köyden gelen mektup
ve bir yaban lâle
üstbileziğinde tüfeğimin
kurşun işlemez gecelerden geçiriyor
denizden kaçan bir fayton halinde.
Askere giden çobanın yüklü karısı
aşk, bazen ağlıyorum bile
akşamları.

Bu şehir nasıl olur.
küçük bir Anadolu şehri de değil
alaturkaya itiyor beni.
Bırakılmış bir tramvay durağına.
Dolmabahçe sarayına. Bellenmiş
ve unutulmuş bir şiire.
Düşleri işleyenken bu şehir
ve akşam gizlenmiş bir böcek gibi
yakamın kenarına
uçup giderken.
Akşam bile...
.
.