Konu: Bir Avuç İçi Kadar

Sayfa aralarında kalmış gülleri suladım, seni anarken bugün bu saatte… Gülümsediğimi hatırlıyorum bu satırları sana yazarken. Söyleyemediğim onca cümleyi heyecanla sıralamışım sevgili; hayallerimde kulağına fısıldarken...

Ben o günleri anıyorsam bugünlerde, senin de anabileceğini tahmin edebilirim. Çünkü çok seviyorduk, şuan sen başka birini seviyor olsan bile… Umutlarımı tazeliyorum elif kokan şarkılarımla… Her nakarata geldiğimde gözyaşlarım yanaklarımda… Bitmek bilmesin derken bozuk çalıyor gerçekler yüzüme… Bir türlü sonunu getiremiyorum. Günümü yaşayamıyorum anlayacağın...

Yalanlar söylüyoruz gerçekleri bilerek. “ben onu unuttum” diyebilecek kadar aciz ve cesaretsizim. Gözler yalan söylemiyor derler… Oysa göz göre göre yaşlarını silmeye çalışırken, içime akan yaşları gizlediğimi sanarak gülümsüyorum...

Anlatamaz olurum çoğu zaman kendime bile; kendimi anlatamıyorken, sensizliği anlatmaya çalıştığıma anlam veremiyorum. Şarkılar bitiyor… Anılar yara sarıyor mu bilmiyorum. İçimde kanayan onca anım varken cevap veremiyorum. Susuyorum sustuğumla kalıyorum. Susuzluğumu bir türlü gideremiyorum...

Yıl, tarih ne olursa olsun, dün gibi yaşıyorum bugünlerimi… Senin beni düşünüyor olabileceğini hayal ederek teselli buluyorum. Hayır, ağlamıyorum; gözlerime kaçtı sigaramın seni şekillendiren dumanları… Camı açmaya çekiniyorum hayallerini çekip götürecek diye...

Yaşadım, anlatamadım… Yazmaya çalıştım; yazdıklarımda okudum, yine de bitiremedim sana olan sevgimi… Defterimi kapatmaya bile cesaretim yok ne yazık ki! Anlayacağın seni düşünürken zaman geçmiyor. Geceler bile bitmiyor… Oysa beni mutlu eden hayalin; gözümde canlanan geçen o günler ve de seni yazmakla bitiremediğim satırlar, topu topu bir avuç içi kadar.

Erdal BABÜR

Yıl, tarih ne olursa olsun, dün gibi yaşıyorum bugünlerimi… Senin beni düşünüyor olabileceğini hayal ederek teselli buluyorum. Hayır, ağlamıyorum; gözlerime kaçtı sigaramın seni şekillendiren dumanları… Camı açmaya çekiniyorum hayallerini çekip götürecek diye...

İşte bu durum insanı perişan ediyor hani onun yüreğinde bir saniyelik bile yer alabilme düşüncesi insanı büyük bir umutla ona bağlıyor oysa ki o da biliyor onun yüreğinde yer edinmediğini hayalden öte işte..Hayallerle yaşamak yakar, yaktı ve yakıyor malesef ki

Yaşadım, anlatamadım… Yazmaya çalıştım; yazdıklarımda okudum, yine de bitiremedim sana olan sevgimi… Defterimi kapatmaya bile cesaretim yok ne yazık ki! Anlayacağın seni düşünürken zaman geçmiyor. Geceler bile bitmiyor… Oysa beni mutlu eden hayalin; gözümde canlanan geçen o günler ve de seni yazmakla bitiremediğim satırlar, topu topu bir avuç içi kadar.

Yaşamak yada yaşadığını zannetmek ve bu var sayımlar üzerine amansızca bel bağlamak ve yine malesef ki sonunda acı gerçeği kabul etmek.
Diyorum ya hayalden öteye gidememek , yaşanmışlıkları bir an da silebilmek , unutabilmek keşke mümkün olsa ?
Unutmanın , acı çekmemenin bir iksiri var mıdır ?

Çok harika bir yazıydı bende öyle coşkuya geldim birden
Paylaşım için teşekkürler.

Senin beni düşünüyor olabileceğini hayal ederek teselli buluyorum.

Aslında kendini kandırmanın en basit yoludur bu...Ne acı...

Ellerine sağlık