Konu: Anlatamıyorum….

Anlatamıyorum

Nasıl bir duygu oluşturuyorsa bende yokluğun kelimelere sığdıramıyorum. Bir sürü kelime buluyorum da toparlayamıyorum. Korkuyorum…. Sanki söylesem, sanki anlatsam daha bi çok acıtacak içimi sanıyorum.
Aslında tamda kelimelerin içimde isyana dönüştüğü bir zamandayım. Özlemini en yoğun yaşadığım şu günlerde haykırasım var herkese ve her şeye. Ama yapamıyorum. Ya nefesim yetmiyor konuşurken ya da elim titriyor yazarken. Gerçekleri biliyorum da “YOKSUN YA” diye başlayan itiraflar acıtıyor canımı. Bu yüzden belki de söylemeye korkuyorum.
Aslında onca yılın üstünden yokluğunu kendime itiraf etmek bu kadar zor olmamalı. Ama söylesem daha da büyüyecek sanıyorum hasretin.
Belki de yokluğunu incitmekten korkuyorumdur. Belki bi yerlerden duyarsın da üzülürsün diyedir tüm tedirginliğim.
Üzülürsün belki; bir yerlerde seni hiç tanımayan ama çok özleyen, yokluğunla baş etmeye kalkıp da her seferinde bir kez daha yenilen kızına.
Hayat her şeyi öğretiyor insana baba. Düştüğümde kalkmayı, gözyaşımı, hayatla savaşmayı öğrendim de yokluğunla baş edemiyorum. En güçlü anımda bile gelsen aklıma, alıp gidiyor gücümü yokluğun… En büyük savaşlarımın ortasında nefesimi kesiyor yeniliyorum baba… Anlıyorum ki bir yanım sende kalmış, bir yanım eksik… Bir yanımsa seni çok özlüyor…Bir yanım var ki büyüyemiyor baba.