Konu: Tahsin Özmen Şiirleri- Ölüm Anı

Ölüm Anı


kahkahasıydı yıldırımlar babamın...
şelale şırıltıları anamın
.
ve masmavi bir gölgeydi özgürlük
eller...kökleri ulu bir çınarın
..
bense...
-kıyısını kaybetmiş bir denizdim-

dipsiz bir kuyuya baş aşağı düşüyordum
ve buzlar sarkıyor tahtadan yüreğimin saçağından...üşüyordum
...
keşkelerim...
-ki pişmanlığıydı ateşinde kendini yok eden kibrit çöpünün-
yedi kat yerin dibine kök salmış
sanki memelerindeki sütle boğazı dolduran kısrağın yelesi...arşa varmış
ve düşlerim...
gümüş kanatları bir gezegenden diğerine uzanan minik serçe gibi...
semada asılı kalmış
.
..
...
....
ve dudaklarım ıslak...
ipeksi tenini öpmüşüm durgun bir gölün
...
sonsuzadek yanacak mum sandığım ömür...
boynunu yanlış yöne bükmüş bir kardelenmiş
tut elimden hayat...gidiyoruz diyerek...bir gece ansızın geldi ölüm
....
ve yüreğim...
akıttı can suyunu
artık bahar gelmez...
mateminde...erken koparılmış bir gülün

1991

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay,ank,2006