kritik edilmeye sunulan her fotoğraf karesi,
ayaklarımızın altına bir sofra gibi serilmiş olan,
sınanma yurdunun parçacıklarıdır..
bizler objektiflerimize sığan her görüneni fotoğraflıyoruz.
fotoğraflarımızın içerisinden bazısını,
diğer dünyalarla paylaşıma açıyoruz..
aynı zaman diliminin bir başka boyutunda ise
sessizce fotoğraflanıyoruz..
aldığımız değil ama verdiğimiz yaşam fotoğraflarımızın tamamı,
hesaplaşma günü için açılan,
kritik defterinde yayına hazırlanıyor..
bizler hayatın bilinen ve tanımlanmış bir yerlerindeyiz..
bakmayın siz, hayatı meçhule yol alan yelkenli diye tarif edenlere,
bizler bilinenden gelip bir başka bilinene yol alan,
sorumluluk gemilerinde birer kaptan olarak yüzüyoruz..
bize ait olmayan zaman hazinesinden,
lütfedilmiş olunan sermayelerimizi tüketiyoruz..
her birimiz yaşam limanlarından azar azar demir almışız bile..
tıpkı bir şehre veda etmenin hüznüdür yaşanan..
ne dersiniz, sizce hayata ait ayrılış betimlemesi,
asıl veda hüznünün yanı başımızda olduğunu haykırmıyor mu?..
yaşlı bedenler görürsünüz,
bedeni gençken yaşlanmış zihinlere rastlarsınız..
bütün bu yol alışlarımız,
hayatın acilen sorgulanması gerektiğini söylerler bize..
anlatılan yalın gerçeklik, bulunduğumuz mekanların faniliğini,
bilinçlerimize bir kor gibi düşürüverir..
şuracıkta duran vuslat elbisesini giyinmiş veda bakışları,
öylesine bir veda bakışı olmaktan çıkıyor..
ufka dalan gözler insanlığın ortak diline tercüman oluyor..
ve yaşamlarımızın bu kritik yolculuğunda,
soluk alıp vermenin son çıkışı olan ayrılış kavşağına varıyoruz..
ardından verilecek olan hesaplarımız, bohçalanıp elimize tutuşturuluyor..
yolların en güzeli apansız beliriyor ufukta..
nebevi duruş yolu, vahyin çağlayanlarında arındırmak için bekliyor bizleri..
yaşlı bedenden süzülen koca bir ömür,
tamamlanmak üzere olan yaşam tuvaline,
son dokunuşlarını serperken,
hayat kritik edilmek için, mahşere doğru akıp duruyor..
.
12.02.2010 - deyf