Konu: Şinasi köse Şiirleri

Ah Şu Yollar

Çok can alıp, çok hasret kavuşturur
Hız yaptırıp acemi yarıştırır
Savurur bir uçuruma can çekiştirir
Ah şu yollar, ah şu yollar...

Bazen karlı, bazen buzlu
Bazen yavaş, bazen hızlı
Bazen ağır, bazen de nazlı
Ah şu yollar, ah şu yollar...

Bazen çamurlu bir köye gider
Bazen köprüsü yıkılır biter
Bazen dost gibi uzayıp gider
Ah şu yollar, ah şu yollar...

Bir ormanın içinde kıvrılıp gider
Bir dağ evine yavaşça girer
Bir kartal gibi tepeden süzülüp iner
Ah şu yollar, ah şu yollar...

Sonu yoktur uzar gider
Derdi çoktur matem eder
En son güzergahı mezarlıktır
İşte o zaman biter...
Ah şu yollar, ah şu yollar...

Şinasi Köse

Aşkın Kahrı

Üzgün, üzgün dolaşırsın taşlı yollarda
Özlem sarar buluşursun yaslı kollarda
Her şey boşu boşuna aşk bir ejderha
Söyleyin artık çekilir mi aşkın kahrı
Bırakalım artık böyle sevip sevilmeyi.

Ne yer ne içersin aşk yüzünden
Su değil kan akıtırsın gözünden
Gül değil diken çıkartırsın özünden
Söyleyin artık çekilir mi aşkın kahrı
Bırakalım artık böyle sevip sevilmeyi

Susuz çiçek gibi her gün yanarsın
Hakka tapmış gibi her saniye anarsın
Seviyormuş gibi her sözüne kanarsın
Söyleyin artık çekilir mi aşkın kahrı
Bırakalım artık böyle sevip sevilmeyi

Şinasi'yim bunları yaşadım yazıyorum
Aşk yüzünden Derviş oldum geziyorum
Sizlere sakın aşık olmayın diyorum
Söyleyin artık çekilir mi aşkın kahrı
Bırakalım artık böyle sevip sevilmeyi.


Şinasi Köse

Ben Son Kez Ağlıyordum

Ben son kez ağlıyordum
Şarkılar susmuş
müzikler kapanmıştı
Ben son kez ağlıyordum
Güller açmıyordu...
Menekşeler kokmuyordu...
Zaman susmuş duruyordu
Ben son kez ağlıyordum...
Trenler geçmiyordu
Okyonuslar taşmıyordu
Turnalar bile artık göçmüyordu
Ben son kez ağlıyordum...
Gündüzüm artı bitmişti
İçimdeki hasret kaybolup gitmişti
Yıllarca yandığım sevda bitmişti
Ben son kez ağlıyordum
Loş ışıklar artık sönmüştü
Aşk tabelaları ortadan kalkmıştı
Sevda yaprakları tek tek koparılmıştı
Ben son kez ağlıyordum...
Yılların içinde kaybolup gittim
Hasret ile yana yana kül olup bittim
Neden sormuyorlar ben artık kimim
Ben son kez ağlıyordum...
Telefonlar bile artık çalmıyor
Gökkuşağı güzelliğini saklıyor
Sevda susmuş duruyor
Ben son kez ağlıyordum...
Çeşmeler bile artık akmıyor
Falcı kadın fala bakmıyor
Temmuz güneşi bile yakmıyor
Ben son kez ağlıyordum...
İsyanım zincirleri kıramadı
Geçtiğim yollar beni tanımadı
Kestiğim damar bile kanamadı
Ben son kez ağlıyordum...
Karlar bile artık lapa lapa yağmıyor
Yanık gönüller hep ağlıyor
Zaman tüneli daralıyor
Ben son kez ağlıyordum...
Bir çalı kuşuna baktım
Beni hiç unutmayacak sandım
Meğer hepten kaybolmuş aklım
Ben son kez ağlıyordum...

Şinasi Köse

Bilemiyorum

Yüceler yücesi olsa içimdeki aşkın
Hesabı yok saçımda var olan akın
Kimine yaşamak kimine ölüm yakın
İşte ben hangisine yakınım bilemiyorum

Sevgini yüreğimde gizlice büyütüyorum
Her gün bir hayale dalıp sessizce ağlıyorum
Bazen dost bazen aşığım sanıyorum
İşte ben hangisine yakınım bilemiyorum

Gördüğüm rüyalar seni bana getiriyor
Çektiğim çile ömrümü yiyip bitiriyor
Gönlümde iki yol çatallayıp gidiyor
İşte ben hangisine gidiyorum bilemiyorum.



Şinasi Köse

Cesaret Ver

Seviyorum ama sana diyemiyorum
Çırpınıyor kalbim nedenini bilemiyorum
Gözüm yaşı sel oldu silemiyorum
Bana biraz cesaret ver

Uzaktan hep sana bakar dururum
Kalbimi her gün zincire vururum
Bedenimi çürütür uğrunda ölürüm
Bana biraz cesaret ver

Gözlerin hep isyanla bakar
Titreyen dudağın dünyayı yıkar
Biraz ümitlensem ömrüm biter
ömrüm bitmeden...
Bana biraz cesaret ver..


Şinasi Köse

Evlenmem ki

Yemin ettim bir daha evlenmem ki
niye diye sormayın?
Acıktım söyleyemem ki.
Bedenim yorulmuş midem gurulduyor
Hanıma kalk diyom homurduyor.
yemin ettim bir daha evlenmem ki...
Ah anam ahh...
hep sen anlardın beni...
Kollarında yaylardın beni...
Acıktığımı farkedip
Bir kuş gibi yemlerdin beni...
Yemin ettim bir daha evlenmem ki..
Her şey hazır gelir
Vızıltısı dağı delir
vallahi ben evlenmem ki.


Şinasi Köse

Ey Güzel İstanbul

Yavaş, yavaş yürüyordum, İstanbul sokaklarında
Tarih kokuyordu buram buram eski konaklarında
Ayasofya, Sultan Ahmet yükseliyordu aralarında
Kim koparabilir ki seni, yüreğimden ey güzel İstanbul...

O aziz minarelerin yükselir, Allahu ekber diye seslenir
Boğazda martıların, Galata'da insanların balıkla beslenir
Bütün güzelliğin, Çamlıca'dan ruhun derinliği ile izlenir
Kim koparabilir ki seni, yüreğimden ey güzel İstanbul...

O masum gecenin bitip, şafak vakti söktüğü an
Bütün insanlar Eyüp Sultanda saf tuttuğu zaman
El açıp lütfediyor insanların kurtuluşu için imam
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Güzelliğin bedenime, ruhuma hatta damarlarıma işlemiş
Aşkın yüreğimde öyle büyümüş ki, seni benden gizlemiş
O koca çınarlarının gölgesi, beni bir ana gibi özlemiş
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Bazan korkutursun beni, hırçın ve azgın dalgalarınla
Kimleri boğuşturursun, o ıssız karanlık sokaklarında
Yine de mutlu olurum, sonuç ölüm olsada dar ağacında
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Saçları dağanık simitçi kadın ve mendil satan bir çocuk
Üsküdar'dan Karaköy'e vapurda geçen neşeli yolculuk
Bedenim yorgun ve dağılmış ama gözlerim hâlâ açık
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Kahpe Bizansın esir alamadığı gibi kahramansın
Hâlâ Fatih'in seni fethendiği o güzel genç yaştasın
Bütün dünyada hâlâ güzel, hâlâ en baştasın
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Bütün güzelliğini ressamlar çizmiş, şairler yazmış
Yedi tepedir bütün özelliğin herkes kalemine almış
Seni gören sende ama seni görmeyen hayalinle yanmış
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...

Anadolu'nun köhne bir köyünden yazıyorum seni
Ruhum daralmış, bedenim sıkışmış kollarına al beni
Ben sana aşığım, yaralarım azdı yeter gayrı sar bari
Kim koparabilir ki seni yüreğimden ey güzel İstanbul...


Şinasi Köse

Hasretim

Daha ayrılalı
Yirmi dört saat olmadı
Sevgin o kadar büyüktü
Hasret bitmeden başladı
Bahar gözlerin...
Sevdaya dalmış gidiyordu
Ürkek bakışlar arasında
Kalbin her şeyi gizliyordu
Senden ayrıldığımda...
O gece uyumaya çalıştım
Ama aklımda hep sen vardın
Her şeyi bir kenara bırakıp
Gecenin karanlığına
Sessizce seninle daldım.
Uyandığımda bahar gözlüm
Senin hasretinle yandım
Bir ara camdan baktım
Hava soğuk fırtına çoktu
Kar taneleri lapa lapa ve büyüktü
Ama bahar gözlüm
Ümidim ve hasretim
Kar tanelerinden
Daha büyüktü...

Şinasi Köse

Her Şeye Sordum Seni

Çekmiş gitmiştin arkana hiç bakmadan
Her istasyonda inip sordum seni...
Raylardaki tekerlek sesine aldırmadan
Uçan kuşu çağırıp sordum seni...

Hangi şehre hangi köye gitmiştin
Hangi vasıtaya hangi ata binmiştin
Hangi durakta hangi terminalde inmiştin
Bütün şehri toplayıp sordum seni...

Her sokağın karanlık kuytu yerine baktım
Her caddenin başına bir resmini taktım
Her bekçiye her polise haber bıraktım
Her kapıyı çalıp sordum seni...

Hangi otel çarşaf sermişti sana
Hangi yaprak yorgan olmuştu sana
Hangi sarhoş şarap uzatmıştı sana
Her kırılan bardağa sordum seni...

Hangi limana demir atmıştın
Hangi serseriye gönül kaptırmıştın
Hangi acıyı yüreğinde tatmıştın
Bütün limana sordum seni...

Aradım dağların eteğini
Sıkıştırdım çoban köpeğini
Sordum kurtların yemeğini
Karıncalara bile sordum seni...


Şinasi Köse

İz Kalır

Acıyı yüreğine saldığın an
Kopar bütün kancalar
Tutunacak yer bulaman
Ağlar bütün damarlar.

Dosta hicab edersin duymaz seni
Yakılır bütün kefinler sarmaz seni
Ağır olur dost yarasının bedeli
Saramazsın kollar kırılır.

Ayakların yürümez yol kalır
Ağlarsın gözünde sadece yaş kalır
Sıkılan her kurşun seni vurur
Acısı geçer ama iz kalır.


Şinasi Köse