Konu: Şiir Dişlerimiz Arasındaki Ceset

Biz şehir ahalisi, Kara şemsiyeliler!
Kapçıklar! Evraklılar! Örtü Severler!
Çığlıklardan çadır yapmak şanı bizdedir.
Bizimdir yerlere tükürülmeyen yerler

Nezaketten, haklılardan yanayızdır hepimiz
Sevinmemiz çapkıncadır, ağlatır bizi küpeşteler
Yaşamak deriz -Oh, dear- ne kadar tekdüze
Katliamlar ne kötü be birader

Güneş, neredeysek orada bulur bizi
Ya cünup ve yalancı veya miskin ve ülser.
Falımız neyse çıksın diye açarız indeksleri
Sayılar bizi bulur, o ayıp işaretler

Saframızla kesemizi birleştiren anatomi bilgisi
Hadım tarih, kundakçı matematik, geri kafalı gramer
Evet bunlar gizlice örgütlenerek alnımıza
Verem Olmak Üretimi Düşürür ibaresini çizer

Biz şehir ahalisi, üstü çizilmiş kişiler
Kalırız orda senetler, ahizeler ve tren tarifesiyle
Kimbilir kimden umarız emr-i bi’l-ma’ruf
Kimbilir kimden umarız nehy-i ani’l-münker
Bize yalnız oğulları asılmış bir kadının
Memeleri ve boynu itimat telkin eder.


(ç)alıntı (:

hoş başlık ama şu soru geldi halihazır ya ceset olan şey lezzet verir mi insana lezzet alıyorsa insan canlı tanığıysa şiirin okumakla ve yazmakla nasıl cesetten ibaret kalır soruyorum şiirin ilhamcısına

Çünkü orada bir eleştiri var ince ince eleştiriyor şiir, bana göre siz pasif, kendi örtülerine bürünmüş, ruhsuz yaşayan cesetler diyor adeta.

Hepimiz "yaşayan cesetleriz"e güzel örnek
Sevdim şiiri
Paylaşım için teşekkürler

rica ederim