Sustum.
Hep sus dediler, ben de sustum.
Neden hep susmalar banaydı?
Neden?
Ben de içimdekileri haykırmak isterdim ama olmadı.
Çünkü hep "Sus! "Dediler.
Bir gün haykırdım.
"Yeter, ben de insanım! Benim de duygularım, hislerim, sevinçlerim, kederlerim var. "
Ama dinlemediler.
Ve yine "Sus! "Dediler.
Peki her şey yolunda mı gidiyordu sanki susarsam?
Hayır.
Ben susarsam onlar gerçek yüzlerini görmüyordu.
Ben sustuğumda Onlar kendilerini kral sanıyordu.
Ama kral çıplaktı ve bunu kimse haykırmıyordu.
Artık gülüyorum onlara.
Ve susuyorum.
Bu susmalarım bir ceza olsun diye sadece.
Susuyorum.
b.g
(1umutgüneşi)