Konu: Ermenistan'ın Eurovision Şarkısı

Bu konuda kesin bir şey söylemek istemiyorum ama internet dünyası da bu adamla aynı fikirde gibi. Kız güzel, beste güzel, müzik güzel ve bizim müzikleri andırıyor. Ancak, sözlere bakıldığında, yine, biz Türklere göndermeler yapılıyor sanki. Anladığım kadarıyla normalde de 'kayısı çekirdeği' veya kayısı meyvesinin kendisi Ermeniler için özel bir anlam ifade ediyor. Düşünceleriniz neler?

Ermenistan'ın Eurovision şarkısı yine olay oldu


Norveç'in başkenti Oslo'da düzenlenecek 55. Eurovision Şarkı Yarışması'nda Ermenistan'ı temsil edecek olan Eva Rivas'ın İngilizce söyleyeceği "Apricot Stone" (Kayısı Çekirdeği) adlı parçanın 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarını ima eden ifadeler yer aldığı öne sürüldü.

VİDEOLAR İÇİN TIKLAYIN

Ermenistan'ın resmi televizyonu AMPTV'nin önceki gece düzenlediği ve 9 sanatçının katıldığı elemelerde, ülkeyi Oslo'da yapılacak 55. Eurovision Şarkı Yarışması'nda Rus asıllı Eva Rivas'ın (22) seslendirdiği İngilizce "Apricot Stone" adlı parçanın temsil etmesi kararlaştırıldı.

Yarışmayı, Moldova için şarkı sözü yazan, besteci Yakup Mutlu da izledi. 2003 yılından beri Eurovision'u izleyen Yakup Mutlu, yarışanlar arasında Emmy ve Mihran'ın favori gösterilmesine rağmen Eva Rivas'ın söylediği ve Türkçesi "Kayısı Çekirdeği" adlı parçanın birinci seçildiğini anlattı.

Eurovision'da İngilizce seslendirilecek şarkının sözlerinin Türkçe'ye çevrilerek incelendiğinde, 1915 olaylarına yönelik Ermeni iddialarını anlatan pasajların bulunduğunu öne süren Mutlu, "Ben Ermeni düşmanı değilim, ancak Kaysı Çekirdeği, üstü kapalı olarak Ermeni iddialarını canlandıran bir şarkıdır" dedi.

Mutlu, şarkının birinci kıtasında, "Uzun yıllar önce, ben küçük bir çocukken / Annem bana 'bilmelisin ki bizim dünyamız acımasız ve vahşi' dedi / Ama sen yolunu soğuk ve sıcaktan geçerek bulabilirsin" sözleriyle "1915 yılındaki göç olayı ve Ermenilerin geçtiği yolların hatırlatıldığı" iddiasında bulundu.

Şarkının devamında, "Bana anayurdumdan geri verilen elimde saklı kayısı çekirdeği / Kayısı çekirdeği, onu donmuş toprağa düşüreceğim / Bırak, onun yetişmesine izin ver / Bana anayurdumdan geri verilen kayısı çekirdeği" sözlerinin yer aldığını belirten Mutlu, "anayurt" sözleriyle Türkiye'nin kastedildiğini savundu.

Mutlu, şarkının "Şimdi kuzey yıldızlarını görüyorum / Fırtınada ışıl ışıl parlıyorlar / Seni sıcak tutması için bir Tanrım var / Şimdi Şiddetli rüzgarlardan korkmuyorum / Esebilirler, ancak kazanamayacaklar" sözleriyle de Türkiye'ye imalar bulunduğunu söyledi.

Yakup Mutlu, "Belki kış gelmeyecek hasat günü ve gecesinde / Belki Tanrı kutsayacak ve koruyacak kutsanmış meyveyi / Ağacımı yükseltecek gökyüzüne / Bir kere el salladım evime / Hoşçakal / Ben yalnızca köklerime geri dönmek istiyorum" sözleriyle de "Türklerin onları yurtlarından etmiş gibi gösterilerek yurduna el salladığının ve kökleri yok edilmiş gösterilerek, köklerine geri dönmek istendiğinin ima edildiği" görüşünü aktardı.

Mutlu, şarkının bestecisinin Armen Martirosyan, söz yazarının ise Karen Kavaleryan olduğunu belirtti.

O tarihlerde yurtlarını sadece sadece Ermeniler terketmiş olsa bu şarkı sözünün ,insani bir anlamı olabilir.. Ama kazın ayağı ne yazıkki öyle değil...İşte bir alıntı yazı...

Van halkı kafile kafile hicret ediyordu. Hiç bir eşyamızı alamadık, her şeyi olduğu gibi bırakarak kapımızı kilitledik. Çünkü er geç tekrar gelip bıraktığımız gibi bulacağımızı ümit ediyorduk. Babam büyük bir İran halımızı ikiye bölerek tek olan atımızın sırtına attı. Ben annem bir de kız kardeşim o ata bindik. Bir de ineğimiz vardı. Babam onunda sırtına ufak tefek biraz eşya ile bir miktar yiyecek yükledi. Böyle perişan bir halde yola çıktık. Narduz üzerinden Pervari’ye doğru gidiyorduk. Pervari’ye varmadan Harami Gediği’nde, Narduz dağlarında defalarca Ermeni çetelerinin saldırısına uğradık. Birçok insan öldürüldü, kalanlarla beraber zor bela canımızı Pervari’ye attık. Mevsim İlkbahardı ama daha her taraf karla kaplıydı. Pervari’den Siirt’e oradan da Diyarbakır’a gittik. Diyarbakır’da korkunç bir sıcak vardı. Orada kalmamız imkansızdı. Zaten hastalık, açlık bizi bitirmişti. Devam ederek Halep’e gittik. Halep’te bir müddet kaldık. Bu sefer orayı da Fransızlar işgal etti. Biz oradan Adana’ya geçtik. Adana’da da Ermeni komiteleri Müslüman ahaliyi perişan etmişti. Sonra Fransızlar Adana’yı da işgal etti. Sanki yeryüzü bize dar geliyordu. Biz nereye gitsek sanki gâvur bizi takip ediyordu. Konya’da Van’ın geri alındığı haberini aldık. Bu habere çok sevindik. Tekrar Van’a gelmek üzere yola çıktık. Daha önce Ermenilerin Van’ı harap ettiklerini duymuştuk. Fakat hiç bu kadar olacağını tahmin etmemiştik.Van yerle bir olmuştu

Anadolu toprakları bir nazlı gelin gibidir..Sevgi ve şevkat ister. Bu yetmez .Bu nazlı gelin güçlü iradeye sahip ; sahipler ister. Kendisine sahip olanda ,yürek ister ...Metanetli ,dürüst ve riyabilmeyen'e tapar..Hele hele ihanete asla müsade etmez...!

Bu topraklarda kayısıların çekirdeği bu halkın elinden ekilmedikten sonra yeşermez...!!!


Saygılarımla.

Sedat Laçiner'in bir yazısını vakti olanlara tavsiye ediyorum..



Ermeni Sorunu’nda Ağrı Dağı’nın (Ararat) Anlamı
Doç. Dr. Sedat LAÇİNER

Sedat Laçiner



Ağrı Dağı (Ararat) Ermenilerin Ergenokon’u, hatta Göktürk yazıtları gibidir. Ermenilerin Nuh’un çocuklarından türediklerine inanırlar. Kadim Ermeni inancına göre Nuh Tufanı Ermeniler için sadece büyük bir felaket değildir, aynı zamanda Allah katından kendilerine gelen büyük bir ceza ve sınavdır da. Diğer Hristiyan mezheplerinde de az çok benzeri yaklaşımlar vardır. Fakat Ermeniler kadar kendisini Ağrı Dağı’yla, onların deyişiyle Ararat ile özdeşleştiren azdır. Her şeyden önce coğrafi yakınlık, duygusal yakınlığı da getirmiştir. Belki de dinden bağımsız olarak, çok tanrılı dönemden dağa tapma geleneğinin genlerde taşınmasıdır bu bağlılık.



Osmanlı ve evvelinde de bu sevgi rahatlıkla görülebilir. Tüm heybetiyle yükselen Ağrı Dağı Ermeniler tarafından eteklerinde buluşma yeri olarak algılanmıştır. Fakat tarihin hiçbir döneminde Ağrı Sevgisi bugünkü kadar ‘yüce’ olmamıştır. Günümüz Ermenileri Ağrı’ya adeta tapınmaktadırlar. Ağrı’yı görünce akıllarına sadece Ermenilik ve intikam ateşi gelmektedir.



Gelinen nokta çok da sağlıklı bir durum değildir ve doğal bir sürecin sonucu da değildir. 1915 öncesinde başlayan ayrılıkçı Ermeni hareketi terörden suikastlara; darbeden işgalciyle işbirliğine kadar çok farklı araçlardan medet ummuştur. Yenilgiyi bir türlü kabul etmemiş, yenildikçe daha fazla saldırganlaşmıştır. Yere düştükçe ayağa kalkmak istemiş, bir süre sonra da acıdan zevk alır hale gelmiştir. Önce Ortadoğu’ya sürülmüş, ardından Kıbrıs, Avrupa vb. ara bölgelere. Fransa, ABD gibi nihai varış noktalarına gelindiğinde yolculuğun hala yarım olduğu hissi geçmemiştir. Coğrafi olarak varılacak yer kalmamıştır belki, ancak zihinlerdeki yolculuk tüm şiddetiyle sürmüştür. Bir kısmı ise önce Kafkasya’ya, ardından da Rusya’ya göç etmiştir. Üstelik bunların göçü hala sürmektedir. Soğuk Savaş’ın bitiminden sonra Rusya Ermenilerinden Batı Avrupa ve Kuzey Amerika’ya göçenlerin sayısı her geçen gün artmaktadır. Vatan neredir, gurbet nere? Bunlar tamamen karışmıştır. Ağrı Dağı’nı içermeyen bir Ermenistan vatan olarak görülmemektedir. Van’ı dışarıda bırakan bir Ermenistan’a ‘vatan’ demek Ermenilere zor gelmektedir…



Peki, Van’ı ve Ararat’ı (Ağrı Dağı’nı) versek bu yaralar kapanır mı? Ermeni kökenli Fransız sanatçı Charles Aznevaour’un söylediği gibi konu “Ağrı’yı bize verseniz ne olur sanki” denecek kadar basit midir?





Bugünkü Milliyet’te (14 Mayıs 2006) Ece Temelkuran’ın Ermeni Yazarlar Birliği Başkanı Levon Ananyan’dan aldığı yanıtlar da konuya aynı noktadan bakıyor:



“Bizim için Ararat’ın (Ağrı Dağı) anlamını bilseydiniz, kamyonlarla onu buraya taşırdınız! Sizin için bir dağ orası, bizim için kökümüz!... Biz duygusal bir halkız. Siz Ararat’ı isteriz diye korkuyorsunuz, ama o bizim için kalbi bir mesele.”



Açıkçası Ananyan’ın sözlerinde de Ermenistan’ın asıl vatan olarak görülmediğini seziyoruz. Ağrı neredeyse, vatan oradır yaklaşımında. Ve anlamadığı nokta Türkler için de Ağrı Dağı’nın önemli olduğu gerçeği. Türkler için de Ağrı Dağı’nın kalbi bir mesele olduğu… Çünkü Ağrı Dağı Türkler için de vatan. Tıpkı İstanbul gibi, Van gibi, İzmir gibi…



Doğrusu ben Türk yaklaşımını çok daha sağlıklı buluyorum. Türkler Altay Dağları’ndan, Orta Asya’dan geldiklerini biliyorlar. Ancak bir yeri vatan yapmak için illa bir dağa veya bir yazıta ihtiyaç duymuyorlar. Yaşadıkları yeri vatan olarak belleyip, vatan saygısı gösteriyorlar… Bugün Moğolistan’dan kamyon kamyon toprak getirseniz Türkler için kıymeti İzmir’in topraklarından daha fazla olmaz. Aynı durum dini açıdan da söz konusudur. Türkler Kâbe toprakları ile Çanakkale toprakları arasında büyük bir ayırıma gitmezler. Afyon da kutsaldır, Ordu da…


Günümüzdeki Ermeni ‘hastalığı’nın bir başka boyutu da diaspora Ermenilerinin Ağrı sevgisidir. Ermenistan’dan görülen Ararat California’dan veya Marsilya’dan görülmez. ABD veya Fransa Ermenilerinin ezici bir çoğunluğu Ağrı Dağı’nı hiç görmemiştir. Van Gölü kenarında hiç oturmamıştır. Türkiye’ye seyahat ederlerse kıtır kıtır kesileceklerine inanır birçoğu. Böyle bir ‘cehalet’ içinde Van’ı ve Ağrı’yı hayal ederler. İşyerlerine Anadolu şehirlerinin isimlerini verirler, futbol takımı kurar adını Malatya Spor koyarlar… Psikolojide bu hastalığın adı nedir bilemiyorum. ‘Hastalık’ diyorum, çünkü vatan özlemi veya nostalji çok hafif kalıyor…



Bugünkü Ermenistan’ın hali içler acısı. İşsizlik % 30’un üzerinde… Nüfus azalmaya devam ediyor. İşsiz gençlerin tehciri sürüyor. 1915’den bu yana en az 3-4 kez göç eden Ermenilerin yürüyüşü devam ediyor… Sadece iş ve aş aramıyorlar. Vatan da arıyorlar… Oysa vatan terk ettikleri Ermenistan… Onun yüzüne bile bakmıyorlar. Yeryüzüne yayılmış milyonlarca Ermeni her yıl birkaç milyar dolarlık yatırım yapsa Ermenistan ihya olurdu. Değil dışa göç, Türkiye’den bile göç alırdı…


Ermeniler Ermenistan’dan Türkiye topraklarına bakıp iç çektikleri sürece hiçbir zaman vatanları olamayacak… Çünkü asıl vatan yaşadığınız yerdir… Vatan sevgisi gösterdiğiniz, sevginizin içini doldurduğunuz yerdir… Ekmek yediğiniz, barış içinde olduğunuz yerdir… Belki bugün değil ama gelecekte Ermeniler yine Ağrı Dağı’nın eteklerinde tekrar toplanacaktır… Ancak bu kafayla devam edildiği sürece bu asla mümkün olamaz. Şiddet ile, şantaj ile bunu gerçekleştirmek isteyenler diyelim ki Türkiye’den toprak koparmayı başardılar… Bu durumda yine vatanları olamayacak. Çünkü Ermeniler vatanın ne olduğunu bilmiyorlar. Eğer Türkiye Ağrı Dağı’nı Ermenilere verse, sadece bir dağları olurdu, Ararat’ı ise kaybederlerdi. Van’ı verseniz gelip Van’a yerleşmezlerdi… Sadece bir gölleri olurdu, fakat ‘Vaspurakan’ı kaybederlerdi… Çünkü onlar Van’ın gerçek kıymetini bilmiyorlar. Ermenistan’ın kıymetini bilmeyen yeni toprakların kıymetini bilir mi? Onlar hayal dünyasında yaşıyorlar… Dünün acıları bugünün huzurundan daha tatlı geliyor onlara.

Sarı gelın has azeriler ait bir parçadır.Ama ermenıler bizim dıyorlar.Bu bılgılerı 90 yasındakı dedemden yazıyorum ona göre! 1800 lü yıllarda yazılmsıtr.halk parçası anonım bır parçadır. ermenıler saymakla bıtmez okadar şey çalıyorlarkı hergun türk milletinden. çunku hıcbırseylerı yok.gecen yılkı eurovısıon parçasıda naxcıvan yerlıllerının eskı bır parçasıdır..Ama sesımımızı duyuramıyoruz işte..