Konu: Aşk'a ve Terk'e Dair ...

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında... En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak...
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; "Ölmek var, dönmek yok"tur.


Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını. Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya. Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz: "Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..."
Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız. Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız.
Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz.
"Eskiden böyle miydi ya..." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından... Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. O, sevgisizliğinize yorar bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür.
"Ya sev böyle ya da terk et" diye gürler...


Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze...
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder. Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden...
"İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz.
Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. İhanetten kırılmıştır kaleminiz; severek, terk edersiniz...


"Madem öyle..." nin çağı başlar ondan sonra... Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "günah sizden gitmistir".
Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz. Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini... Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye...
Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... "Bana ne...kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre...



Ama sonra...
Ansızın kulağınıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye... Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden... Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.


Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu...
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz...



Can Dündar

TOPLUMBİLİM,
Ama sonra...
Ansızın kulağınıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye... Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden... Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.


Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu...
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz...


of ki of ,yok mu bunun çaresi ,hakikaten öyle dönemessin ki çaresi yok bu derdin benim gibi essilaptopam 25 mg kullanır gidersin ,doktor gözetiminde ya aniden intihar girişimi ya aniden duygularının boşalması nereye kadar gider bu durum bilmiyorum .

allahım eger intihar edersem bu forumdakilerin sayısı ve yazdıkları adedince ona inleyeceği bir sevgi nasip et ki beni anlasın

Oldukça güzeldi.
Teşekkürler paylaşım için...

ilk,

Yazının aksine bir kaç şey söylemek isterim...
Hayat; sadece aşk ya da bir insan üzerine kurulu değil... Yaşadığımız sürece hep yeni umutlar, yeni hayatlar bir yerde bizi bekliyor olacak... İnan hiç bir aşk acısı ebedi kalmıyor...


Şu an alabildiğin nefesin bile çok değerli olduğunu unutmadan yaşamanı dilerim...


amca_bey ;

Okuyan gözlerinize sağlık,ben teşekkür ederim...

gerçekten çok güzeldi ne senle ne de sensizz. ....

[QUOTE=TOPLUMBİLİM;7957908]ilk,

Yazının aksine bir kaç şey söylemek isterim...
Hayat; sadece aşk ya da bir insan üzerine kurulu değil... Yaşadığımız sürece hep yeni umutlar, yeni hayatlar bir yerde bizi bekliyor olacak... İnan hiç bir aşk acısı ebedi kalmıyor...


Şu an alabildiğin nefesin bile çok değerli olduğunu unutmadan yaşamanı dilerim...


Toplum bilim umarım haklı çıkarsın artık kendimi kendim bile tanıyamıyorum ben hiç yanlış yapmadan tertemiz pırıl pırıl bir sevgiyle sevdim , bunu yaşayan bilir,eger ondan uzaklaşmasam inan ki yanardım kelebekler gibi ateşe üşüşen pervaneler gibi onun da yanmasını istemedim ki uzaklaşşın ,tertemiz kalsın , kızıl elma gibi bu benim sırrımdır,kimseler anlayamayacak bunun anlamını ve nedenini ,sır burada işte.

Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu...
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz...


Ne onunla ne onsuz.. Bu ikilemde kalmak gerçekten çok kötü. Kötü bile az kalıyor. İnsanı içten içe tükeden bir durum bu.. Uyuyamazsınız, yemek yiyemezsiniz, gülemezsiniz, nefes almakta zorlanırsınız, akılınızda hep bir kaybetme korkusu vardır ve bunu düşündükçe kahrolursunuz, onsuz naparım diye düşünürsünüz. İçinden çıkılmaz bir hal alıyor.. Gitseniz olmuyor.. Kalsanız olmuyor.. Yazarın dediği gibi oluyor işte.. Sürünüyor gidiyorsunuz..

yazı çok güzeldi..malesef hep aynı son...