Konu: Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni)

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / I)

Bir gün
geri döneceğim sana,
bir ekim ayı, veya kasım
yani tepelerinde yavaştan kışlar asılı.
İki numaralı hatta girecek gece treni.

Yorgun dostluklar, gözlerinde uzak bakışlar asılı,
yitirilmiş kavgalar, karşılıksız sevdalarım
karşılayacaklar beni.
Sevgili ölülerim de orada olacaklar
temiz beyaz giysiler içinde
göğüslerinde gül dalından takılar.
El sallayacaklar bana.
'Hain tuzaklarda,kan uykularda vurulanlar',
ve diğerleri, hatta çocuk ölüler de var.

Babam, garın bir köşesinde, beni arar gibi,
ama suskun, hala yaralıymışcasına bir yerinden
ve anam, gelinini sorar gibi
bana bakacak, öylesine derinden.

Güven ANKARA

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / II)

O gün,
geri döndüğümde sana,
açılıverecek büyülü kapısı geçmişin,
lakin artık gıcırdayarak. Zira paslı olacak.
Devam edeceğiz kaldığımız yerden
tamamlayacağız yarım bıraktıklarımızı
bilmem artık suret mi, bilmem aslı olacak.
Geçmişin büyülü kapısı o gün
biraz da yaslı olacak.

Çoktan yıkılmış bir meyhanede
ucuz şarap içeceğiz bardak hesabı
sarı leblebi, cıgara dumanı, pikapta hicaz faslı,
ve "Anlatılmaz bin dert ile..."
İçtikçe açılacağız,dostluğa erkekliğe dair,
memleketi kurtarmak, dedikodu, ve sair,
daha nice karmaşık konular gelecek dile.
Aşka gelince sıra, sözümüz yok, susacağız
kadehlere uzanan aç ellerimiz
yüreklerimizin çoraklığını verecek ele.
Meyhane çıkışı söveceğiz ağız ağız
kömür kokulu gecelerine senin.
Karanlık sokaklarında of çekeceğiz, racon gereği,
hani, bize katılırdı hüznünün grisi bile.

Güven ANKARA

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / III)

Bir öğrenci koltuğu
afiş kokulu bir sinema salonunda,
filmin kahramanı olurduk hani, elimizde bir boş silah
kızın gözü bizde olurdu mesela, kötü adamda değil
iyi biterdi film, kavuşurduk sonunda.
'Umutsuzlar' la başlasa da 'Umut' la sürer
ve dağlarda biterdi, hapiste damda değil.

Ne film kahramanıyız artık, ne de bir romanın,
senaryo terkedilmek üzerine,
kız, zenginin arabasına binecek,
ışıklar karartılmış, perde indi inecek.

Güven ANKARA

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / IV)

Ay, temmuzu olacak, bindokuzyüzseksenin
yer, bir çocuk bahçesi -unutulmuş-.
Çocuk, bir küçük adam, bana ellerini uzatacak
"Baba" diyecek yaşlı gözlerle, "beni bırakma. "
Ben uzatamayacağım ellerimi, pu.şt ellerim tutulmuş
söyleyemeyeceğim birkaç söz, "Gitme dur" gibi,
zamanı donduramayacağım o an bitmeden.
Ardına baka baka gidecek küçük adam, ağlayacak,
göz yaşları inecek sessiz bir yağmur gibi
çığlıksız, ağırbaşlı, isyan etmeden.
-O gece küçük adamsız evim, odam ağlayacak.-

Bir başka çocuk bahçesinde -hatırlamazsın-
senin de ellerini tutamayacak ellerim
gözlerine bakamayacağım yine
anlatamayacağım seni sevdiğimi
dokunamayacağım tenine.
O çocuk bahçesinde -ne sen, ne de bir çocuk-
bitmeyen yalnızlığımla üşüyerek
yine yenilmiş ve kırılmış, kalakalacağım.

-Ah, koparıp atılası bu kederli yürek
ah, "Anladım sevmeyeceksin beni sen nazlı çiçek..." -

Sonra veda bile etmeden
-şarkısı da olmayacak elbette
başlamadan biten bir aşkın-
bir okşayamadan bile saçlarını senin,
sessizce terkedeceğim seni
son treniyle yine gecenin,
nasıl pişman, nasıl üzgün, nasıl şaşkın.

Güven ANKARA

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / V)

Tren hareket etti. Gece, saat 23.09.
Hüküm infaz edildi. Bitti, sen ile ben artık yokuz.

23.10'da sevdamız eskidi, anılar çürümeye başladı
asırlık uykularındaki sandıklara kaldırıldı geçmiş yıllarımız
hakkımızda tarihe not düşülmeyecek.
Doğduğu ev yıkıldı da ondan mı, küçük adam yabancı oldu
dost kuvvetler umutlarımızı kuşattı, kesildi yollarımız
aşımız ekmeğimiz artık bölüşülmeyecek.
Ve yaşamak bundan böyle iki büklüm bir sancı oldu.

Bir vesikalık resmin bile yok mazideki tozlu albümde
ne de bir tel saçın kaldı hatıra -saat 23.11-
kalan, sorulmamış hesaplar ve ihanetlerdir
bir de donmuş görüntün, soğuk kalbimde.

Güven ANKARA

Ankara'ya Mektuplar (Gece Treni / Son)

Bilinmez karanlıklarda yol alırken gecenin treni
bir ben uyumuyorum, bir de gökte yıldızlar
seni düşünüyorum, sen, bomboş dünyamın rengi
sen benim geçmişim, geleceğim, sevgilim
sen benim içimde iflahsız bir yarasın.

Ah, sen Ankara'sın...

Ne var ki, namus sözü, vazgeçmiş değilim
bir gün geri döneceğim sana, inadım inat,
bu kez okşanacak saçların, değeceğim tenine
ellerini tutacağım, seni sevdiğimi söylerken
bakışacağız, gözlerimizde ışıktan bir saltanat
hani, sevdalı gözler öyle bakışır.
Döneceğim, göreceksin, ama geç ama erken
direnmek bir hünerdir, öğrendim, kavga bir sanat,
ağlamak yakışmaz bana, bu eller hiç yakışmaz
döndüğümde anlayacaksın, bana sevdan yakışır.

Güven ANKARA