Burada, çocukça korkularım tarafından bastırılmış halde bulunmaktan çok yoruldum...

Eğer gitmek zorundaysan hemen gitmeni dilerim çünkü varlığın hala benimle oyalanıyor

Beni yalnız bırakmayacak bu yaralar, iyileşecek gibi gözükmüyor bu acı fazla gerçek...


Zamanın silemediği çok fazla şey var... Ağladığında, tüm gözyaşlarını silerdim, çığlık attığında tüm korkularınla savaşırdım...

Tüm bu yıllar boyunca elini tuttum... Fakat hala bana tamamen sahipsin ,sen beni ışığınla büyülerdin. Şimdi geride bıraktığın hayat tarafından bağlandım...

Yüzün, benim bir zamanlar tatlı olan Rüyalarımı ziyaret ediyor... Lanet olsun.. seni seviyorum...

Sesin, tüm akıl sağlığımı kovaladı...Bu yaralar iyileşecek gibi gözükmüyor.

Kendime gittiğini söylemek için çok uğraştım ama hala benimle olmana rağmen...

Baştan beri yalnızım... Yalnızım biliyorum...

Sanırım bu şarkıyı ve sözlerini bilmeyen pek yoktur...

Bu şarkının melodisi ve sözleri beni her defasında derin bir sessizliğe sokuyor. Hissettiğim o an gökyüzünden yankılı bir sesle sevgiyi anlatmak oluyor. Öylesine yankı yapmaya başlıyorum ki kendi içimde sözlerim aynı şarkıda olduğu gibi haykırıyor... Ama soru şu?

İnsan hayatında önemli olan, öncelikli olarak kullandığı yanı nedir sizce?

Aklım mı bu şarkıda bana bunları yapıyor? Tüm duyularım mı beni duygulandıran? Ruh ? Ruhsal enerjim mi ?

Aklı tam olarak keşfedemiyoruz... Çünkü kendi beynimizle değil insanların beyinleriyle ve akıllarıyla uğraşıyoruz. Duygularımız asla anlaşılmıyor çünkü hissetmeden yaşıyoruz. Ruhumuz tam bir muamma...

Öyleyse tek bir soru...

İnsanı düşünmeye götüren duygu Ruh nerde?