Pencerede gördüğüm yansıma ruhum gibi,
cam kırılmış,
benim yansımamda.
Gecenin bir vakti ruhunun,
ağlama duvarında ki serzenişlerini duyuyorum,
kendi soğuğumla sarmalanıyorum,
üşüyorum.
Duvarları süsleyen bir adın yok artık,
ruhumun kenar köşelerinde sendelenmiş silüetin,
hayallerin kırıklıklarında boğulurken umutların,
ölümü sen seçtin.
Ve kaybettin ruhunu,
benim yıkıntılarıma bıraktıdığını unuttuğunda.
Uçurumun kenarında ki haykırışların bana mıydı ?
yoksa kayıp olan ruhuna mı ?
Bunun cevabını kimse veremiyor,
ne ben
ne de ruhun...
Bir ayrılığın başlangıcıydı sanki,
seni seviyorumla başlayan cümleler.
Kuramadığım hayallerde yitirdim kendimi,
yalnızlığımın tek dostuydu belkide karanlık...

23:38
19Nisan2007
Zafer...