Konu: madem bizi anlayan insanların oldduğunu düşünüyoruz neden hala yalnızız??...

Bu gece son gecem…
Devamı yok…
Herkesi her şeyi düşüneceğim son gece…
Anılarımı, hatalarımı, bana yapılanları hatırlayacağım son gece…
Beklide size söyleyeceğim son hece…
Son şiirimi yazacağım bu gece,
Hepinize ithaf etmek üzere…
Yalanlardan, yara almaktan kurtuluyorum bu gece…
Bir sahilde gözlerimi yumup uyuyacağım bu gece,
Dalgalar her şeyi götürsün diye.
Hüzün, gözyaşı, dert,
Hiç biri kalmamalı bende.
Beni hiçbir zaman düşünmeyen “siz”i bırakıyorum bu gece
Bir gün gelip de dönmeyin diye…
En kıyı, en ırak, en uçurum neresi varsa oraya işte…
Hadi “elveda” hepinize...
(size çok bile ama)

made by me...

Yöntem olarak neyi kullanacaksınız? Belki bu konuda sizi anlayabilirim.

Bu arada soruya cevap vermem gerekiyor mu emin değilim.Soru da samimi iseniz yaıtlayabilirim(neden yalnız olunduğu hakkında) ama bu soru yalnızca bu şirin şiirin başlığı idiyse bu da bir ihtimal tabi...

soru ayrı siirim ayrı tabiki vp alabilirim egr bi cvbı varsa sizde...

Ben çevrede anlayan insanların olduğunu düşünmüyorum Bu beklentiden onları anlamaya başladığım anda vazgeçtim.

Samimi bir konu açmış olduğunuzu düşünüyorum,öyle umuyorum üstelik yeni ve hiç tanımadığım bir üye olduğunuz halde.Şuan o samimi hissin içinde değilseniz dahi bu şiiri siz yazdıysanız hayatınızın o anında samimiydiniz,bişey hissetmiştiniz.Eğer böbürlenerek diğer insanların gereksizliğinden bahsetmediyseniz,sadece bir çaresizlik içinde elinizden gelen herşeyi yapmış olduğunuzu bildiğiniz halde enerjisiz güçsüz ve anlaşılmamış hissettiyseniz bunları yazarken.Etraftakiler tarafından hiç anlaşılmamış,hiç gerçekten yüzüne ve gözlerine gerçekten bakılmamış, hiç sammiyetle ona dokunulmamış ve etraftakiler tarafından hiç koklanmamış yapayalnız bir gül gibi...Sadece kendi bedenine sarılan bir insan gibi hissettiyseniz bu samimi bir şeydi.

Bende pek sık yapmadığım (en azından forumda) samimi bir şey yapıcam ve kendi geçmişimden bahsedicem.

Ben çevrede anlayan insanların olduğunu düşünmüyorum Bu beklentiden onları anlamaya başladığım anda vazgeçtim.Uzun yıllar hayatımın tamamını bir anlayışa çevirmeye çalıştım,her anını...11 yaşımdan beri her anını.Herşeyin nedenini ve anını algılamaya çalıştım.Birdolu metod,bir dolu çaba...Acı sonra mutluluk sonra mutluluğu kaybetme korkusunun verdiği içi kemiren o acı ve sonra tekrar acı...

Yalnız olmamızın nedeni onların bizi anlamaması değil.Kimsenin bizi anlamaması değil.Aslında onları anlamak da çok önemli değil.
Ama onları sevmek önemli...O zaman anlamayanların kimler olduğu ortaya çıkıyor.Garip bir şekilde zihinsel bir mücadeleyle bişeyleri anlamaya çalışmak hiç sonuç vermiyor.Ama sevgiyle bakıldığında bu sıcak bir ilgi dikkati çok çabuk ve etkili bir biçimde odaklamayı sağlıyor.Anlamayanların sevgisiz yaşayan etraf tarafından hiç sevilmemiş çünkü bunu hiç öğrenememiş insanlar olduğu anlaşılıyor.Ve içimde sadece merhamet gelişiyor.Benimle sadece yüzeysel bir konuşmanın geçtiği bir insan için ya da sadece hızlı bir tokalaşmaya yetecek kadar anlayışa sahip bir insan için sebepsiz yere gözümden yaş getirecek kadar olan bir merhamet.Çünkü onun hiç hissetmediği kadar kısa bir anda olan o formalite icabı eline dokunuşunuzda ya da sadece onun etrafa aslında hiç bakmayan ve tesadüfen sizinle gözgöze geldiğinde de kendisini gergin hisseden köşeye sıkışmış gibi hisseden gözlerine baktığınızda anlayabiliyorsunuz."Hissedebiliyorsunuz"
Ve sadece merhamet doğuyor.Size kötü davranmış birisi için dahi, çünkü nedenini biliyorsunuz,nedenini anlıyorsunuz.Onun başına gelenleri ve acizliğini sanki birebir yaşamışsınız gibi.Bunu görüyorsunuz.

Hayatta üzülünecek birşey varsa o da neden bizi kimsenin anlamadığı ya da yalnız oluşumuz değil.
Sadece diğer insanlardan bir farkımızın olmayışını bilmektir.Ve daha da büyük üzüntü hiç sevilmeden yaşayan ve büyük ihtimalle bunun anlamını hiç hissedemeden ölecek olanlar için hissedilmelidir.Bu bir insanın başına gelecek çok kötü bir şeydir.Bunu hiç yaşamadan ölmek.Şimdi bu insanın kendisi olduğunuzu hayal edin.
Bu gerçeğe toslamamak için çoğu zaman büyük şans gerekir.

Sorunuzu tüm samimiyetimle ve bnun verdiği bütün patavatsızlıkla doğrudan telkinle yanıtlayacağım.
Kimseyi anlamakla kimseye anlatmakla ilgilenmeyin.Sadece sevmekle ilgilenin, yapamıyorsanız nasıl sevebileceğinizin yollarını arayın, sevgiye ya da gerçek bir hisse dair olan herşeye sahip çıkın.Hiçbirşey başka bir varlığın gözlerine bakmaktan kıymetli onu duymaktan hissetmekten kıymetli değildir.Birini basitçe sevdiğinizde onu anlamayada başlarsınız.O sizi yine anlamayabilir hatta neden sevildiğini bile anlamayabilir,anlayan biri çıkacaktır.Çıkmazsa sadece bu sevgiyle herşeye karşı duyulan bu büyük minnettarlıkla bütün varoluş sevilebilir.Ki en kayıtsız sevgili o olsa gerek.Yarın ölseniz bu koca dünyanın umrunda olmaz.Dünyaca ünlü biri bile olabilirsiniz, ya da bir evsiz.Büyük işler yapmış bir adam,paranın satın alabileceği herşeyi deneyimlemiş bir adam olabilirsiniz ya da birgün başına iyi bir şeyin geleceği umuduyla hayatını sürdüren sıradan bir adam.
Hiç farketmiyor yarın ölseniz dünyanın umrunda olmaz,rüzgar yine eser ağaçlar yine sallanır güneş yine doğar.Kimse bayrağını yarıya indirmeyecek.Peki değerli olan ne var?

Bütün hayat bir anlayışa çevrilebilir,daha uyanık daha zeki daha zengin bir adam olabilirsiniz de...Ama yine aynı değersiz hayat olucak.Sadece bu sevgi insanı kabullenilmiş hissettirebilir.Ve gerçekten sevilebilirse...Bu özveriyle tüm varlığınızla uygulanabilirse buna varoluş dahi kayıtsız kalamaz.Bunun üzerine gelebilecek en saçma yorum sahibi bile...: )

ne tam manasıyla anlayan vardır hayatta ne de yalnızlığını silecek yüreği sevgi açmasıyla açılan hakiki kalpler hayatın kendi yanı bazen çok anlaşılır bazense anlamlaşmayan örtük kapı...ne anlamaya çalış ne anladığından kaç üzücü taraflar için sözüm neden diye sorar ya insan kendine neden...

Yalnızız derken bile, bir kalabalıktan bahsedilmiş. Yalnızız diye birşey yok... Yalnız olabilirsin. Yalnız olamayız. yalnız düşünebilriz yanlış düşünebiliriz bizi anlayan insanların olduğunu düşünebiliriz yanlış düşünebiliriz yalnız olabilisin yalnız olduğunu düşünebiliriz yanlız düşündüğümüzde yanlış düşünebiliriz. paylaşmak gerekir. yanlışlık düzeltilebilir amma yalnızlık paylaşılmaz bu yanlış olur. biz kalabalık sen yalnızsan yanlışız, sen yanlışken bile biz yalnız değiliz... bunlar çok açık ifadeler...

sevmek...anahtar sözcük... ve aynı karşılığı görememek daha çok şey götürmez mi bizden...bunu söylüyorum çünkü sevdim ben herkesi ama baktım ki herkes sınırını koyarak seviyo sınırsız sevmek gerekmez mi sevince...

YALNIZLIK
Şemsiye yapımcıları
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan

Daha da hüzünlendirir her gece
kentin sokaklarını
bekçinin nefesiyle
düdüğün içinde dönen
nohut taneciğinin
yalnızlığı

Ne çok sevinirim bilseniz
bir yılan
mezarıma girerde
göğüs kafesimin kemikleri içinde
kış uykusuna
yatarsa

Sunay AKIN

neye göre yalnızsın? seni anlamayan insanların varlığı mı seni yalnızlığa iten? belkide senin anlayamadığın insanlarda kendi içinde senin yaşadığın duyguyu yaşıyorlardır. ki bu yüksek ihtimaldir. ve bu dünyada onca anlaşılmadığını düşünüp yalnızlık hissini yaşayan insanın varlığı bizim yalnız olmadığı anlamına gelmez mi ? illa yanyana illa bilinmek gerekmez bunu hissedebilirsin. baskıcı bir ailenin kızını yada oğlunu sevdiği insandan ayırınca onun yaşadığı yalnızlığı.. yada koskoca sınıfta farklı bi görüş veya düşünceye sahip bir öğrencinin öğretmeni yada sınıf arkadaşları tarafından anlaşılamaması durumunda yaşadığı yalnızlık.. bir otobüse bindiğinde cama başını yaslamış birinin dünyanın onu anlamadığını düşünüp dışarıya boş boş bakarken hissetiği yalnızlık... boşver iyidir o yalnızlığı yaşamak , yalnızları anlamak yada yalnız kalındığında kendin ile tanışmak.

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum
Ne tuhaf, vaktim olmazdı
yalnızlığı bunca bilirken
kendimi hiç yalnız sanmazdım
çevremde hep birileri vardı,
...ben hep birilerinin yanındaydım
günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı
aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla
kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat
bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı
bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza
bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları
sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık
elde olmayan nedenle
sudaki halkalar gibi genişleyen
küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara
vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar
birbirimizi çok sevdik hep
yıllarla azala azala

şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem,
yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime
eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım,
şimdi sığmıyor eskilenlerle çoğalmış fotograflara
telefonun başına geçiyorum
alt alta dizilmiş onca ad arasında seken ömür parçası
gün ölüyor meşgul numaralarla
şimdi ne zaman yalnız olduğumu düşünsem,
şimdi ne kadar yalnız...
yalnız olduğumu anlamam için beni hiç yalnız bırakmadınız.

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum
her zaman yalnızdım, bunu biliyorum
büyücü ellerimin kara sanatı yazı
en çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu
bağışlamasız sanarken kendimi
en çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını
tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini
denenmemiş başlangıçları göze aldım,
hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı
mutfağı beklemek hep bana kaldı
bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp
her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata
hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim
odalarınıza, ruhlarınıza
buraya

eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim.
Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana,
yalnızca, Merhaba, deseniz,
o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz,
bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size
sağ olun demenk isterim, sağ olun, sağ olun
sanki beni yeniden sevdiniz
ama biliyorum, pis bir yağmur başlıyor, şemsiyem yok yanımda,
yağmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte ısrarlıyım gene de
isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna
ne kadar ıslansam, o kadar çıkacağım sanki
bir zamanlar çok daha bütün olduğumu sandığım
o yıkanmış zamanlara...

yeni değil keşfine gençlik verilmiş gerçekler
her zaman yalnızdım
kitaplar kadar yalnız
yalnızca yalnızlığımdan gürültücü bir kalabalık yaptım
herkes için farklı aldanışlar kurtarılmış hayatlar yok pahasına

her zaman yalnızdım
yanardağlar kadar yalnız
ey kafiye sevenler,
şimdi beni gökyüzünde bir yıldız sananlar, yanıldınız!

nankörlük etmeyeyim gene de,
yalnızlığımı daha az hissettiğim anlarım oldu yalnız

evimde hep aynı anda çalar telefonla kapı
gene öyle oluyor; hiç yalnız bırakmazlar beni
yalnızlık bilgisiyle çatılmış arkadaşlıkların korunaklı gölgesinde
yalnızlık için çalar telefonlar kapılar
İstersen bana uğra, ya da, Akşama buluşalım, ölmeden yapacak çok
iş var

Murathan Mungan

gerçekten güzeller..bi okadar da anlamlı...yalnızlığın tanımını onlar kdar güzel yapamazdım...